Ο πλήρης εξεβραϊσμός των Ελλήνων - Τα έθιμα και οι συμβολισμοί του Πάσχα (Πεσάχ)

Τὸ Πεσὰχ εἶναι μία ἀπὸ τὶς ἀρχαιότερες καὶ μεγαλύτερες γιορτὲς τοῦ Ἑβραϊσμοῦ. Συμπίπτει μὲ τὴν Ἄνοιξη, γι’ αὐτὸ λέγεται καὶ Γιορτὴ τῆς Ἄνοιξης. Εἶναι ἡ πρώτη ἀπὸ τὶς “τρεῖς γιορτὲς τοῦ προσκυνήματος”. Οἱ ἄλλες δύο εἶναι τὸ Σαβουὼτ (Πεντηκοστή) καὶ τὸ Σουκὼτ (Σκηνοπηγία). Αὐτὲς τὶς μέρες οἱ Ἑβραῖοι ἀπὸ ὅλα τὰ μέρη πήγαιναν στὴν Ἱερουσαλήμ, γιὰ νὰ προσκυνήσουν στὸ ναὸ καὶ νὰ φέρουν τὰ πρῶτα προϊόντα τῆς σοδειᾶς τους. Ἡ ἱστορικὴ σημασία τῆς γιορτῆς εἶναι ἡ σωτηρία καὶ ἡ ἔξοδος τῶν Ἰσραηλιτῶν ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο, ἀλλὰ συγχρόνως καὶ ἡ ἀναγέννηση τοῦ Ἑβραϊκοῦ Ἔθνους. Ἔχει ἀκόμη ἀγροτικὸ χαρακτῆρα, ἐπειδὴ ἀναφέρεται στὸ θερισμὸ τοῦ κριθαριοῦ.» («Ἑβραϊκὲς Γιορτὲς καὶ Παραδόσεις», ἐκδ. Ἰσραηλίτικη κοινότητα Βόλου 1993.) «Πεσὰχ σημαίνει “περνῶ ἀπὸ πάνω”, “προσπερνῶ” καὶ ἀναφέρεται στὸ πέρασμα τοῦ ἀγγέλου, ποὺ θανάτωσε τὰ πρωτότοκα παιδιὰ τῶν Αἰγυπτίων προσπερνῶντας τὰ σπίτια τῶν Ἑβραίων. Σημαίνει ἐπίσης τὸ “πέρασμα ἀπὸ τὴ σκλαβιὰ στὴν ἐλευθερία.

Τὸ ἑβραϊκὸ Πεσὰχ ἑορτάζεται τὴν πρώτη πανσέληνο μετὰ τὴν ἐαρινὴ ἰσημερία, ἐνῷ τὸ ὀρθόδοξο τὴν πρώτη Κυριακὴ μετὰ τὴν πρώτη πανσέληνο μετὰ τὴν ἐαρινὴ ἰσημερία κι αὐτό, γιὰ νὰ ἑορτάζεται χρονικὰ πάντα μετὰ τὸ ἑβραϊκό, καθ’ ὅτι ὁ Μυστικὸς Δεῖπνος ἦταν τὸ παραδοσιακὸ ἑβραϊκὸ πασχαλινὸ τραπέζι, ποὺ γιόρτασε ὁ Ἰησοῦς μὲ τοὺς μαθητές του· ἡ σταύρωση ἔγινε μετὰ τὸ Πεσάχ. Ἡ Ὀρθοδοξία ἔχει τὶς ρίζες της ἀμιγῶς στὸν Ἰουδαϊσμὸ κι ὄχι βέβαια στὸν Ἑλληνισμό. Τὸ Πεσὰχ εἶναι μιὰ χαρακτηριστικώτατη περίπτωση. Οἱ ὀρθόδοξοι ὑποστηρίζουν, ὅτι ἔχει ἀλλάξει ἡ σημασία τῆς ἑορτῆς, καὶ γιὰ τοὺς χριστιανοὺς δὲν ἑορτάζεται ἡ Ἔξοδος ἀλλὰ ἡ ἀνάσταση τοῦ Ἰησοῦ. Αὐτὸ ὅμως δὲν δικαιολογεῖ τὴν υἱοθέτηση τοῦ ἑβραϊκοῦ ὀνόματος (Πεσάχ-Πάσχα). Πέραν αὐτοῦ ἡ ἑορτὴ θὰ ἔπρεπε νὰ ἑορτάζεται κάποια σταθερὴ ἡμέρα, ὅποτε πιστεύουν ὅτι ἀναστήθηκε ὁ Ἰησοῦς. Ἡ ὀνομασία τῆς ἑορτῆς καὶ ἡ σύνδεσή της μὲ τὴν πρώτη πανσέληνο μετὰ τὴν ἐαρινὴ ἰσημερία δεικνύει τὴν ἑβραϊκὴ προέλευση καὶ σημασία της.

Ἑβραϊκὰ ἔθιμα, συμβολισμοὶ καὶ προσευχὲς

Ἐκτὸς ἀπὸ τὰ παραπάνω τὸ σύνολον τῶν πασχαλινῶν ἐθίμων προέρχονται ἀπὸ τὸν ἑβραϊκὸ ἑορτασμὸ τοῦ Πεσὰχ κι οὐδεμία σχέση ἔχουν μὲ τὴν ἑλληνικὴ παράδοση.

• Τὸ ἀρνί, ποὺ «συμβολίζει τὸ ἀρνὶ ποὺ ἔσφαξαν οἱ Ἑβραῖ οι καὶ μὲ τὸ αἷμα του

ἔβαψαν τὶς πόρτες τους, γιὰ νὰ προσπεράσῃ ὁ Ἄγγελος τοῦ θανάτου»,

ἀποτελεῖ βασικὸ στοιχεῖο τοῦ ἑβραϊκοῦ πασχαλινοῦ τραπεζιοῦ.

• «Τὰ πικρὰ χόρτα, μαρούλια (μαρόρ) καὶ σέλινα συμβολίζουν τὰ πικρὰ χρόνια τῆς σκλαβιᾶς στὴν Αἴγυπτο.» Παραδοσιακὸ ὀρθόδοξο φαγητὸ γιὰ τὸ βράδυ τοῦ Μ. Σαββάτου εἶναι ἡ μαγειρίτσα, ποὺ περιέχει ἐντόσθια ἀρνιοῦ καὶ χόρτα.

• Τὸ χαρακτηριστικὸ κόκκινο χρῶμα τῆς ἑορτῆς συμβολίζει τὸ αἷμα τοῦ ἀρνιοῦ.

• Τὰ βρασμένα αὐγὰ «συμβολίζουν τὴν τελετὴ τῆς θυσίας στὸν Ἱερὸ Ναὸ τῆς Ἱερουσαλήμ».

• Τὸ ξείδι «συμβολίζει τὰ δάκρυα τῶν Ἑβραίων, ποὺ ἔχυσαν, ὅταν ἦταν σκλάβοι στὴν Αἴγυπτο». Γιὰ τοὺς ὀρθόδοξους τὸ ξείδι εἶναι ἐπίσης πολὺ σημαντικό, γι’ αὐτὸ τὴ Μ. Πέμπτη τρῶνε φακές, ποὺ ἀπαιτοῦν κατανάλωση ξειδιοῦ.

Μιὰ ἑβραϊκὴ προσευχὴ γιὰ τὸ Πεσὰχ λέει: «Σαβρὶ μάραναν Μπαροὺχ ἀτὰ Ἀντονάϊ ἐλοένου μέλεχ ἀολάμ, μπορὲ περὶ ἀγκέφεν. Μπαροὺχ ἀτὰ Ἀντονάϊ ἐλοένου μέλεχ ἀολάμ, ἀσὲρ μπαχὰρ μπά-νοῦ μικὸλ ἂμ βερομεμάνου, μικὸλ λασὸν βεκιντεσάνου μπεμιτσβοτὰβ βατι-τὲν λανοὺ ἀντονάϊ ἐλοένου μπεααβά, μοαντὶμ λεσιμχά, χαγκὶμ οὐζμανὶμ λεσασόν, ἒτ γιὸμ χὰγκ ἀματσὸτ ἀζέ, ζμὰν χερουτένου μπεααβὰ μικρὰ κάδες, ζέχερ λιτσιὰτ μιτσράγιμ. Κι μπάνου μπαχάρτα βεοτάνου κιντάστα μικὸλ ἀαμίμ, οὐμοαδὲ κοσδέχα, μπεσιμχὰ οὐβεσασὸν ἠνχαλτάνου. Μπαροὺχ ἀτὰ Ἀντονάϊ μεκαδὲς γισραὲλ βεαζεμανίμ.»

Στὰ Ἑλληνικά: «Εὐλογητὸς ὁ αἰώνιος Θεός μας, βασιλιᾶς τοῦ σύμπαντος, ὁ ὁποῖος δημιούργησε τὸν καρπὸ τοῦ ἀμπελιοῦ. Εὐλογητὸς ὁ αἰώνιος Θεός μας, βασιλιᾶς τοῦ σύμπαντος, ὁ ὁποῖος μᾶς ἐξέλεξε ἀνάμεσα σὲ ὅλα τὰ ἔθνη, ὁ ὁποῖος μᾶς ἀνύψωσε πιὸ πάνω ἀπὸ ὅλα τὰ ἔθνη καὶ μᾶς καθαγίασε μὲ τὶς ἐντολές Του. Σὲ μᾶς ἔδωσες, αἰώνιε Θεέ μας, μὲ ἀγάπη, ἐποχὲς γιὰ χαρά, γιορτὲς καὶ τελετὲς γιὰ εὐχαρίστηση, τὴν γιορτὴ αὐτὴ τῶν ἀζύμων, ἐποχὴ τῆς σωτηρίας μας, ἱερὴ πρόσκληση σὲ ἀνάμνηση τῆς Ἐξόδου ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο. Γιατὶ Ἐσὺ μᾶς ἐξέλεξες καὶ μᾶς καθαγίασες ἀνάμεσα σὲ ὅλα τὰ ἔθνη καὶ μᾶς ἐπέτρεψες νὰ χαροῦμε τὶς γιορτές Σου μὲ εὐτυχία καὶ χαρά. Νὰ εἶσαι εὐλογητός, αἰώνιε, ποὺ καθαγίασες τὸν Ἰσραὴλ καὶ τὶς ἐποχές.»

Τὰ ἴδια ἀκριβῶς ψάλλονται στοὺς χριστιανικοὺς ναοὺς τῆς Ἑλλάδας ὄχι μόνον τὴν περίοδο τοῦ Πεσὰχ ἀλλὰ ὅλο τὸ χρόνο. Γιὰ παράδειγμα:

• «Ὁ ἠγαπημένος Ἰσραήλ» (στὸν μεγάλο ἑσπερινὸ τῆς Κυριακῆς τῶν Βαΐων).

• «Ποιμὴν ἡμῶν Χριστὸς ὁ Βασιλεὺς Ἰσραήλ. Ὑπόδεξαι, Ἰουδαία, τὸν Βασιλέα» (στὸ ἀπόδειπνο τῆς Κυριακῆς τῶν Βαΐων).

• «Ἐπὶ τὸν Ἰσραὴλ τοῦ Θεοῦ» (πρὸς Γαλάτας, στ΄ 14-18, Μ. Παρασκευή). Πολλὲς ὑμνητικὲς ψαλμῳδίες, ποὺ ψάλλονται στοὺς ναοὺς τὴν περίοδο τοῦ Πεσάχ, δημοσιεύτηκαν στὸ τεῦχος 280 (Κ. Ἐλευθερίου, «Τὸ ἀνθελληνικὸ ἑβραϊκὸ Πάσχα»).

Ἡ παραπάνω προσευχὴ παρατέθηκε καὶ στὰ Ἑβραϊκά, γιὰ νὰ ἐπισημάνῃ τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ, ποὺ χρησιμοποιοῦν οἱ Ἑβραῖοι: «Ἀντονάι», τὸ ὁποῖο σημαίνει «ὁ Κύριος». Στοὺς Ἑβραίους ἀπαγορεύεται νὰ γράφουν ἢ νὰ προφέρουν τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ. Ἀντὶ αὐτοῦ χρησιμοποιοῦν τὸ Ἀντονάι.

Στὸν ἐξορκισμὸ τοῦ Μεγάλου Βασιλείου πρὸς τοὺς πάσχοντες ὑπὸ δαιμόνων, ποὺ περιέχεται στὸ λειτουργικὸ βιβλίο «Εὐχολόγιο τὸ Μέγα», διαβάζουμε: «Ὁρκίζω σε, πνεῦμα ἀκάθαρτον, κατὰ τοῦ Θεοῦ Σαβαώθ, καὶ πάσης στρατιᾶς Ἀγγέλων Θεοῦ, Ἀδωνάι, Ἐλωί, Θεοῦ παντοκράτορος, ἔξελθε καὶ ἀπαναχώρησον ἀπὸ τοῦ δούλου τοῦ Θεοῦ...» Ἐκτὸς ἀπὸ τὸ Σαβαὼθ καὶ τὸ Ἐλωί, ποὺ εἶναι ἑβραϊκὲς λέξεις, ὁ Μ. Βασίλειος ἀποκαλεῖ τὸ Θεὸ μὲ τὴ λέξη, ποὺ μόνο ἕνας Ἑβραῖος θὰ γνώριζε καὶ θὰ χρησιμοποιοῦσε: Ἀδωνάι.

Τὰ κηρύγματα τοῦ Μ. Βασιλείου, ὅπως καὶ τῶν ὑπολοίπων μεγάλων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, ἀποτελοῦν ἕνα συνεχὲς ὑμνολόγιο ὑπὲρ τῆς Σιών, τῆς Ἱερουσαλήμ, τοῦ Ἰσραήλ, ἐνῷ παράλληλα ἐκτοξεύουν ὕβρεις γιὰ τὴν Ἑλλάδα, τοὺς Ἕλληνες καὶ τὸν Ἑλληνικὸ Πολιτισμό.  Ὅλα αὐτὰ ἔχουν συμπεριληφθῆ κι ἀποτελοῦν τὸ κυριώτερο μέρος τῶν λειτουργικῶν κειμένων, ποὺ διαβάζονται στοὺς χριστιανικοὺς ναοὺς τῆς σημερινῆς Ἑλλάδας. Πλεῖστες ἑβραϊκὲς λέξεις ὑπάρχουν στὰ λειτουργικὰ κείμενα, ὅπως ἀλληλούια, σαβαώθ, μεσσίας, ἀδωνάι, ἀμὴν κ.λ.π., τὶς ὁποῖες οἱ ἱερεῖς ψάλλουν μὲ τὴν ἴδια παλαιὰ ἑβραϊκὴ λειτουργικὴ μουσική, ποὺ ἔχει μετονομασθῆ σὲ βυζαντινή.

Οἱ ἑλληνικὲς ἑορτὲς καταδιώχθηκαν μετὰ μανίας κι ἐπιβλήθηκαν οἱ καθαρὰ ἑβραϊκές, ὅπως τὸ Πεσάχ, ἡ ἑβραϊκότητα τοῦ ὁποίου δὲν θὰ πρέπει νὰ ἐξετάζεται ἀπὸ μόνη της. Εἶναι μία σημαντικὴ ἑβραϊκὴ ἑορτὴ μέσα στὸν ἑβραιογενῆ κι ἀνθελληνικὸ Χριστιανισμό.

Αὐτὸ ποὺ εἶναι ἐπίσης ἰδιαιτέρως λυπηρὸ εἶναι ἡ διὰ τοῦ Χριστιανισμοῦ ἑβραιοποίηση τῶν ἑλληνικῶν ἐθίμων, ἰδιαίτερα τὴν ἐποχὴ τοῦ Πεσάχ, ὅταν οἱ Ἕλληνες σπεύδουν στοὺς ναοὺς τὴ Μεγάλη Ἑβδομάδα κι ἀκοῦν σὲ ἑβραϊκὴ μουσικὴ ὕβρεις κατὰ τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ψήνουν τὸ ἀρνί, βάφουν κόκκινα τὰ αὐγά, μαγειρεύουν μαγειρίτσα, πιστεύοντας ἐπὶ πλέον, ὅτι ὅλα αὐτὰ ἀποτελοῦν σημαντικὸ μέρος τῆς ἑλληνικῆς παράδοσης.

ΤΟ ΣΑΒΟΥΩΤ - Η ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ

 Οἱ ἑορτὲς τοῦ χριστιανικοῦ ἑορτολογίου δὲν ἔχουν καμμία σχέση μὲ τὸν Ἑλληνικὸ Πολιτισμὸ καὶ τὶς ἑορτὲς στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα, ὅπως ἰσχυρίζονται χριστιανοὶ ἀπολογητὲς στὴν προσπάθειά τους νὰ δείξουν, ὅτι ἡ μετάβαση πρὸς τὸν Χριστιανισμὸ ἔγινε δῆθεν ὁμαλὰ καὶ φυσιολογικά. Ἀπὸ τότε ποὺ –διὰ ἐκτεταμένων διώξεων καὶ στυγνῆς βίας– ἐπιβλήθηκε ὁ Χριστιανισμός, μὲ βάση τὸν Ἰουδαϊσμὸ ἀναπτύχθηκε κι ὄχι τὸν Ἑλληνικὸ Πολιτισμό, ὁ ὁποῖος εἶχε ἤδη τεθῆ ὑπὸ ἀπηνῆ διωγμό.

Οἱ μόνες ἑορτὲς μὲ ἑλληνικὴ προέλευση εἶναι τῆς Ἀποκριᾶς, γι’ αὐτὸ κι ἔχουν κυνηγηθῆ ἀγρίως ἀπὸ τὴ χριστιανικὴ ἱεραρχία ἀκόμα καὶ μὲ ἀποφάσεις Οἰκουμενικῶν Συνόδων (τ. 274). Στὸ ἄρθρο αὐτὸ θὰ ἐξετασθῇ ἡ ἑβραϊκὴ καταγωγὴ τῆς Πεντηκοστῆς.

Ἡ ἑορτὴ τῆς Πεντηκοστῆς (Ἑβρ. Σαβουώτ) ὀφείλει τὸ ὄνομά της στὸ ὅτι ἑωρταζόταν ἀπὸ τοὺς Ἑβραίους πενῆντα ἡμέρες μετὰ τὸ Πεσάχ. Μὲ τὸ ὄνομα αὐτὸ ἀπαντᾶται μόνο στὰ δευτεροκανονικὰ βιβλία1 τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης καὶ στοὺς Ἑβραίους ἱστορικοὺς Φίλωνα2 καὶ Ἰώσηπο.3 Στὴν Παλαιὰ Διαθήκη καλεῖται «ἑορτὴ τῶν ἑβδομάδων»4 ἢ «ἑορτὴ τῆς συγκομιδῆς τῶν πρωτογεννημάτων».5 Οἱ Ἑβραῖοι ἔπρεπε νὰ μετρήσουν ἑπτὰ ἑβδομάδες μετὰ τὸ Πεσὰχ καὶ τὴν πεντηκοστὴ ἡμέρα νὰ τελέσουν τὴν ἑορτὴ τῆς Πεντηκοστῆς6. Κατὰ τὴν ἑορτὴ αὐτὴ πρόσφεραν στὸ ναὸ μέρος τῶν πρωτογεννημάτων ὡς ἔκφραση εὐχαριστίας πρὸς τὸν Γιαχβὲ γιὰ τὴ συντελεσθεῖσα παραγωγὴ τοῦ ἀγροῦ.7 Δὲν ἦταν ὅμως μόνο εὐχαριστία γιὰ τοὺς καρποὺς ἀλλὰ καὶ ἀνάμνηση, γιὰ τὸ ὅτι ὁ Γιαχβὲ τοὺς εἶχε δώσει τὴ «ρέουσα μέλι καὶ γάλα» γῆ,8 ἀφοῦ γενοκτονήθηκαν ἢ ἐκδιώχθηκαν βέβαια ἀπὸ ἐκεῖ τὰ πολιτισμένα Ἑλληνικὰ φύλα.  

Ὅταν οἱ Ἑβραῖοι προσκυνητὲς τῆς ἑορτῆς τῆς Πεντηκοστῆς πλησίαζαν στὸ ναό, οἱ ἱερεῖς ἔβγαιναν ἔξω ψάλλοντας κατάλληλους ἑορταστικοὺς ψαλμοὺς καὶ παρελάμβαναν τὰ πρωτογεννήματα, τὰ ὁποῖα ἀπέθεταν ἐμπρὸς ἀπὸ τὸ θυσιαστήριο, ἐνῷ οἱ προσκυνητὲς πρόσφεραν θυσίες.9 Μετὰ τὴν καταστροφὴ τοῦ ναοῦ τῆς Ἱερουσαλὴμ (70 μ.Χ.), ὁπότε δὲν ἦταν δυνατὸν νὰ γίνῃ ἡ προσφορὰ τῶν πρωτογεννημάτων, ἡ ἑορτὴ τῆς Πεντηκοστῆς προσέλαβε ἄλλο περιεχόμενο, τὴν ἀνάμνηση τῆς νομοθεσίας (τῶν δέκα ἐντολῶν), ποὺ παρέδωσε ὁ Γιαχβὲ στὸν Μωυσῆ στὸ ὄρος Σινᾶ.10 Ἡ παράδοση αὐτὴ ἐπικράτησε ἔκτοτε στὴ ραββινικὴ γραμματεία.11

Ἡ χριστιανικὴ Πεντηκοστὴ δὲν ἔχει καμμία διαφορὰ ἀπὸ τὴν ἑβραϊκή. Στὶς «Πράξεις» ἀναγράφεται, ὅτι οἱ ἀπόστολοι εἶχαν συγκεντρωθῆ, γιὰ νὰ ἑορτάσουν τὴν Πεντηκοστὴ ὡς γνήσιοι Ἑβραῖοι ποὺ ἦσαν. Ἔγινε τότε μεγάλη βοὴ καὶ παρουσιάστηκαν γλῶσσες σὰν φωτιᾶς, κάθε μία ἀπὸ τὶς ὁποῖες κάθησε ἐπάνω σὲ κάθε ἀπόστολο, ὁπότε «ἐπλήσθησαν ἅπαντες πνεύματος ἁγίου» καὶ ἄρχισαν νὰ μιλοῦν ξένες γλῶσσες

http://originalmakedon.blogspot.com/2011/04/blog-post_09.html

Η μεγάλη απάτη των προφητειών ...Το "ξανθό γένος" δεν θα έρθει να μας σώσει !!!

Είναι αλήθεια πως ορισμένοι από τους επονομαζόμενους "προφήτες" ή "προφητεύσαντες" ήταν πολύ συγκεκριμένοι στις "προφητείες" τους, με αποτέλεσμα φυσικά να διαψευστούν οικτρά.

Επειδή όμως οι χριστιανοί ισχυρίζονται πως οι "προφήτες" λένε ό,τι λένε μετά από "θεία φώτιση", τα πράγματα μπερδεύονται όταν οι προφητείες αποδεικνύονται μπαρούφες. Είτε η θεία φώτιση δεν υπήρχε είτε ο προφήτης έλεγε ό,τι του κατέβαινε είτε και τα δύο. Τι γίνεται τότε; Απλό! Παίρνουμε τις "προφητείες" του "προφήτη", προσθέτουμε μερικά πράγματα και περιμένουμε εκ νέου να εκπληρωθούν.

Ας ρίξουμε μια ματιά στην προφητεία περί Κωνσταντινούπολης που λέει ο όσιος Αντρέας ο Σαλός, όπως καταγράφτηκε από τον Νικηφόρο πρεσβύτερο Κωνσταντινούπολης και υπάρχει στο πρωτότυπο (Νικηφόρου Πρεσβυτέρου "Βίος του Οσίου Ανδρέα του διά Χριστόν Σαλού", PG 111, 1863, σελ. 853)

Ο όσιος Αντρέας λέει ξεκάθαρα πως η Κωνσταντινούπολη δεν πρόκειται να πέσει στα χέρια άλλων στον αιώνα τον άπαντα, γιατί τη φυλάει η Παναγία. Πολλοί θα προσπαθήσουν να την πάρουν αλλά θα συντριβούν στα τείχη της και θα αποχωρήσουν ντροπιασμένοι. Εκεί τελειώνει και η προφητεία περί άλωσης. Την Κωνσταντινούπολη την άλωσαν οι Τούρκοι, η προφητεία διαψεύστηκε, τέλος της ιστορίας.

Επειδή όμως δεν είναι δυνατόν (κατά τους χριστιανούς) ένας όσιος να λέει μπαρούφες, η παραπάνω οικτρά διαψευσθείσα προφητεία, έπρεπε να ... ανακατασκευαστεί. Έτσι, με την ευγενή συμβολή των πλαστογράφων, η παραπάνω προφητεία άλλαξε τελείως μορφή και παρουσιάζεται σήμερα στους χριστιανούς ανακατασκευασμένη. Άλλωστε είναι γνωστή η ευπιστία αλλά και η έλλειψη ερευνητικού πνεύματος αυτών που πιστεύουν σε ... "προφητείες".

Ας δούμε τώρα και τη νεότερη έκδοση της προφητείας, όπως αυτή παρουσιάζεται στο βιβλίο "Ο βίος του οσιου Ανδρέα" έκδ. της Ι.Μ. Παρακλήτου (σελ. 171) και στην οποία ... έχουν προστεθεί ορισμένα πράγματα.

Ολόκληρη η δεύτερη παράγραφος αποτελεί ΜΕΤΑΓΕΝΕΣΤΕΡΗ ΠΡΟΣΘΗΚΗ στην "προφητεία" του όσιου Ανδρέα και προστέθηκε για λόγους συμβατότητας της προφητείας με τα γεγονότα και φυσικά για λόγους "αληθοφάνειας" του "προφήτη" και εγκυρότητας της "φώτισης" που υποτίθεται ότι είχε.

Σε κανένα σημείο της "προφητείας" του ο όσιος Ανδρέας (που πιάνει περίπου 10 σελίδες, καθώς αναφέρεται σε διάφορα εσχατολογικά) δε μιλάει για ξανθό γένος, για δέκατο έβδομο γράμμα ή για οτιδήποτε άλλο σχετίζεται με την Κωνσταντινούπολη.

Και μια και συζητάμε για πλαστογραφίες, θα πρέπει να σημειώσουμε πως οι χριστιανικές ιστοσελίδες (απολογητές, οοδε, ιστοσελίδες μοναστηριών), απ'όπου αντιγράφουν οι χριστιανοί "ερευνητές" του φόρουμ, έχουν φυσικά την "αναθεωρημένη" έκδοση προς τους πιστούς τους, θεωρώντας βέβαιο πως ό,τι και να τους πούνε, αυτοί θα το καταπιούν. Αλλωστε, το κριτικό πνεύμα και η "έρευνα της γραφής" απουσιάζει από τον πιστό, κι αυτό είναι μάλλον κάτι που το γνωρίζουν αυτοί που τους σερβίρουν τη μασημένη τροφή, έτοιμη προς κατάποση.

Από την άλλη, είναι λύπης άξιο πως κάποιοι πιστοί ανέχονται να τους κοροϊδεύουν κατάμουτρα και όχι μόνο να μην αντιδρούν, αλλά να είναι χαρούμενοι γι'αυτό.

Ας δούμε όμως το ιστορικό αυτής της προφητείας . 

Η προφητεία αυτή είναι ιδιαίτερα σημαντική για τους χριστιανούς καθώς πάνω της βασίστηκαν ένα σωρό επόμενες ασυναρτησίες, από του ανύπαρκτου Αγαθάγγελου και του Καντιώτη Κοσμά μέχρι τον Παϊσιο.

Πρόκειται για την προφητεία του "εκ πενίας βασιλέως" ο οποίος θα είναι πεθαμένος (σύμφωνα με το Λέοντα) ή ζωντανός (σύμφωνα με τον ίδιο!) που θα αναστήσει ο Γιαχωβάς και θα οδηγήσει τους χριστιανούς στην τελική νίκη.

Αυτός ο βασιλιάς θα πολεμήσει τους Ισμαηλίτες (που οι χριστιανοί ταυτίζουν με τους Τούρκους). Δίνει και μάλιστα σημαντικά στοιχεία για την αναγνώρισή του από τους πιστούς (μην τυχόν τους ξεφύγει, αν και με την περιγραφή αυτή δεν υπάρχει περίπτωση να υπάρχουν πάνω από δύο σε ολόκληρο τον πλανήτη).

1. ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΟΥ "ΠΤΩΧΟΥ ΒΑΣΙΛΕΩΣ"

Σύμφωνα με τις περιγραφές του Λέοντα, ο αναγεννητής της χριστιανοσύνης, θα αναγνωρίζεται από τα εξής σημάδια:

Θα έχει κάλο στο μεγάλο δάχτυλο του δεξιού ποδιού
("ο όνυξ του μεγάλου δακτύλου του δεξιού ποδός τήλωμα έχων")

Θα είναι γκέυ
("το είδος αυτού γυναικείον")

μεσόκοπος
("μέσος την ηλικίαν")

φαλακρός και κοντός
("φαλακρός, μικρόν")

με καμπουρωτή μύτη
("η ρίς αυτού επικεκυφυία")

με γλαρωμένα μάτια
("οι οφθαλμοί μετέωροι")

με το δεξί μάτι αλλοίθωρο
("από του δεξιού οφθαλμού αυτού, ος έστι στρεβλός οφθαλμός")

γεμάτος ελιές στην ωμοπλάτη, στο πόδι, στο αυτί και στο δεξί φρύδι
("ελαίας έχων και μάλλον του ωμοπλάτου, επί τε του μηρού και του ωτός και επί τη δεξιάν οφρύν")

(Λέοντος Σοφού, "Απαντα", PG107, 1863, σελ. 1141-1145)

Αυτόν το... παλληκάρι υποτίθεται θα διαλέξει ο θεός (σύμφωνα με το Λέοντα) για να αναλάβει τον πόλεμο κατά των Ισμαηλιτών και τον εκχριστιανισμό της οικουμένης, αφού θα σφάξει όλους τους μη χριστιανούς. Θα στείλει μάλιστα ο θεός δύο αγγέλους που θα μοιάζουν με λευκοφορεμένους ευνούχους (ίσως για να ταιριάζουν με το βασιλιά) για να του πουν τι θα κάνει:

"Οδηγήσουσι δε αυτόν και δύο άγγελοι εν ομοιώματι ανθρώπου λευκοφόρου ευνούχου· και εις τα ώτα αυτού λαλήσουσι τι μέλλει πράττειν"

Το όνομά του ... παληκαριού δεν μας το κάνει γνωστό ο Λέων. Μας ενημερώνει όμως ο Άγιος Ταράσιος, πατριάρχης Κωνσταντινούπολης, ότι το όνομά του θα αρχίζει από "Ι" και θα τελειώνει σε "ς". Όπως είναι φυσικό, το πρώτο πράγμα που έρχεται στο μυαλό είναι πως το όνομα του "εκ πενίας βασιλέως" θα είναι Ιπποπόταμος.

Από την περιγραφή που κάνει ο Λέων ο ΣΤ΄, είναι φανερό πως με έναν τέτοιο λεβέντη, οι Τούρκοι θα τρέξουν να κρυφτούν στα βάθη της Ασίας... από την τρομάρα τους...

2. Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ "ΠΤΩΧΟΥ ΒΑΣΙΛΕΩΣ" ΚΑΙ Η ΑΝΑΚΤΗΣΗ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ

Η προφητεία του Λέοντος μιλάει για ένα ξανθό γένος που θα πάρει την Κωνσταντινούπολη από τους Ρωμαίους! Απ'αυτό το ξανθό γένος θα την ανακτήσει μετά ο πτωχός βασιλιάς που αναφέρθηκε πιο πάνω.

"Βύζαντος αυλή, εστία Κωνσταντίνου... αλλά σε πυρίστατον και ξανθόν γένος πάσαν τεφρώσαι και τον σον λύσαι κράτος" (Λέοντος άπαντα, "Χρησμός περί αναστάσεως της Κωνσταντινουπόλεως", 1863, σελ. 1119)

Βέβαια, οι Τούρκοι που την κατέλαβαν το 1453 ούτε "ξανθό γένος αποτελούν ούτε "πυρίστατον".

Ας μην ξεχνάμε πως η "προφητεία" γράφεται στο τέλος του 9ου-αρχές του 10ου αιώνα και την Κωνσταντινούπολη την έχουν οι Ρωμαίοι. Προφανώς, το ξανθό γένος που περιγράφει ο Λέων, δεν θα ήταν χριστιανοί (εφ'όσον ο πτωχός βασιλέας θα τους πολεμούσε με τη βοήθεια του θεού και θα τους εκχριστιάνιζε). Αργότερα, οι χριστιανοί, διαστρέφοντας την παραπάνω προφητεία, έκαναν το "ξανθό γένος" χριστιανούς και θεωρούν πως αυτοί είναι που θα πάρουν την Κωνσταντινούπολη από τους Τούρκους. Ότι του φανεί του Λολοστεφανή...

Πού θα τον βρεί όμως αυτόν τον βασιλέα ο θεός; Ο Λέων είναι κατηγορηματικός. Ο άνθρωπος αυτός θα είναι ζωντανός, ψαράς στο επάγγελμα και θα έχει και βάρκα δική του.

"Ο αληθινός βασιλεύς, ος κατοικεί εν υγρώ τόπω, όν εδίωξαν της οικίας αυτού οι άνθρωποι και δεδώκασι την στρωμνήν αυτού εν τοις νήσοις, πλέοντος και αλιεύοντος, εβδοματικού εβδόμα χρόνου εις το τέλος των Ισμαηλιτών αποκαλυφθήσεται" (Λέοντος, ό.π. σελ. 1141)

Τρεις παραγράφους παρακάτω, o Λέων είναι επίσης κατηγορηματικός πως ο άνθρωπος αυτός θα είναι πεθαμένος(ίσως για να καλύψει όλες τις πιθανότητες). Βλέπουμε λοιπόν να του λέει ο άγγελος (που θα μοιάζει με ευνούχο):

"Εγειραι ο καθεύδων και ανάστα εκ του μνημείου" (Λέοντος, ό.π. σελ. 1141)

Δεν μπορείς να σηκώσεις κάποιον από το μνήμα αν δεν είναι πεθαμένος (εκτός αν ο εν λόγω βασιλιάς έμπαινε μόνος του στο μνήμα, κάνοντας πρόβα για τον άλλο κόσμο).

Τέλος, για όσους θέλουν να κανονίσουν το πρόγραμμά τους, ο Λέοντας μας ενημερώνει πως η παραπάνω ανάσταση θα συμβεί Παρασκευή στις 3:45 τα ξημερώματα.

Στην συνέχεια έχουμε τον Αγαθάγγελο .

Οι "προφητείες" του Αγαθάγγελου που έκαναν λόγο για το "ξανθό γένος" που θα κατέβαινε από το βορρά και θα ελευθέρωνε τους Ελληνες, παρουσιάστηκαν σε έντυπη μορφή το 1751 σε ένα βιβλίο γραμμένο από τον Αρχιμανδρίτη Αδριανουπόλεως Θεόκλητο Πολυείδη, που υποτίθεται ότι ήταν η μετάφραση του πρωτοτύπου από τη λατινική.
Σύμφωνα με το βιβλίο αυτό, κάποιος μοναχός, ονόματι Ιερώνυμος Αγαθάγγελος, είδε ένα όραμα το 1279 στη Σικελία όπου ήταν μοναχός και με βάση το "όραμα" αυτό, ο Αγαθάγγελος έγραψε το βιβλίο με τις "προφητείες" του στα ελληνικά, κατόπιν μεταφράστηκαν στα λατινικά και από τα λατινικά ο Πολυείδης το ξαναμετάφρασε στα ελληνικά.
Φυσικά, δεν υπάρχει κανένα πρωτότυπο του 1279 ούτε στα ελληνικά ούτε στα λατινικά. Ούτε Αγαθάγγελος υπήρξε ποτέ, ούτε προφητείες έγραψε ποτέ. Κανείς μέχρι το 1751 δεν έχει ακούσει για τον τύπο αυτό ή για τις "προφητείες" του και κανείς δεν αναφέρει οτιδήποτε γι'αυτόν. Οι υποτιθέμενες προφητείες του γραμμένες το 1279, στην πραγματικότητα είναι εξιστόρηση γεγονότων που έχουν ήδη συμβεί και αποτελούν προϊόντα κατασκευασμένα στη ρωσική αυλή που δημοσιεύθηκαν το 1751.
Ο Νίκος Ροτζώκος (καθηγητής νεότερης ιστορίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο) και ο Διονύσης Τζάκης (καθηγητής ιστορίας στο Ιδρυμα Μείζονος Ελληνισμού), σε άρθρο τους στην εφημερίδα τα ΝΕΑ (23 Αυγ. 2000) λένε για τις υποτιθέμενες "προφητείες" του Αγαθάγγελου και τη σχέση τους με την καταστροφή των Ορλώφ:
"Τέτοιες προφητείες, που την εποχή εκείνη αφορούσαν το "ξανθό γένος" και θεματοποιήθηκαν ως "προφητείες του Αγαθάγγελου, τις διέδιδαν ιδίως κληρικοί και μοναχοί, που συχνά ήταν απόστολοι της ρωσικής πολιτικής."
Ουσιαστικά, οι "προφητείες" της εποχής κατασκευάζονταν στη Ρωσία, αποδίδονταν σε προγενέστερους ανύπαρκτους "προφήτες" και ο σκοπός τους ήταν η προώθηση των ρωσικών πολιτικών συμφερόντων.
Οι "προφητείες" του Αγαθάγγελου έχουν ιδιαίτερη σημασία γιατί ενέπνευσαν δύο από τους κορυφαίους "προφήτες" του αιώνα μας: Τον Καντιώτη, που μας πρόσφερε τις "προφητείες" του Κοσμά και τον Παϊσιο, που με βάση τις "προφητείες" του Αγαθάγγελου, διατύπωσε τις δικές του (όπως τουλάχιστον ισχυρίζονται οι διάφοροι βιβλιέμποροι που καταγράψανε τις "σοφίες" του σε βιβλίο).


ΟΙ "ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ" ΤΟΥ ΑΓΑΘΑΓΓΕΛΟΥ
Το βιβλίο με τις "προφητείες" του Αγαθαγγέλου κυκλοφόρησε το 1751 με τον τίτλο: "Οπτασία του Μακαρίου Ιερωνύμου Αγαθαγγέλου του εκ της μοναδικής πόλεως του Μεγάλου Βασιλείου." και σε δεύτερη έκδοση το 1877.
Το 1849, ο Κοσμάς Φλαμιάτος, αρχηγός της "Φιλορθοδόξου Εταιρείας", και συνέταιρος του απατεώνα (και αγιοποιημένου σήμερα) Παπουλάκου, κυκλοφορεί ένα βιβλίο με τον τίτλο "Ερμηνεία των χρησμών του Αγαθαγγέλου" όπου μέσα από τις ασυναρτησίες του Πολυείδη (ή του Αγαθάγγελου, όπως προτιμάει κανείς) προσπαθεί να δώσει ερμηνείες των γεγονότων που υποτίθεται ότι περιγράφει ο Αγαθάγγελος.
Ακόμη κι αν αφήσουμε στην άκρη το γεγονός πως για 500 χρόνια κανείς δεν έχει πάρει χαμπάρι πως υπάρχει τέτοιο κελεπούρι-προφήτης που έχει παρουσιάσει αυτό το ... κορυφαίο έργο, ακόμη κι αν δεν είναι κανείς ειδικός, μπορεί με μια μόνο ματιά στις "προφητείες" του Αγαθάγγελου να διαπιστώσει ότι είναι πολύ μεταγενέστερες της εποχής που υποτίθεται ότι γράφτηκαν.
Λέει για παράδειγμα ο Αγαθάγγελος στο Α΄ κεφάλαιο των "χρησμών" του στη σελίδα 9:
"Έμεινα ως αναίσθητος λίθος από της λύπης, και πεσών καταγής μετά μεγάλου ολολυγμού και δακρύων, έκλαιον τον βυζαντινόν αφανισμόν"
και στη σελ. 8:
"Κωνσταντίνος ήρξατο και Κωνσταντίνος απολέσει της Ανατολής το Βυζαντινόν Βασίλειον"
Ο όρος "βυζαντινός" δεν υπήρχε το 1279 που υποτίθεται ότι γράφτηκαν οι προφητείες. Χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά 300 χρόνια μετά, το 1562. Προφανώς ο Θεόκλητος Πολυείδης, που έγραψε στην πραγματικότητα τις "προφητείες" τo 1751, δεν το γνώριζε αυτό (οι καλόγεροι δα δεν φημίζονταν και για τη μόρφωσή τους) και χρησιμοποίησε τον όρο αυτό για να περιγράψει την Ανατολική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία.
Με τον ίδιο τρόπο, στο πρώτο κεφάλαιο αναθεματίζεται ο Λούθηρος και η μεταρρύθμισή του (ο οποίος όμως γεννήθηκε 170 χρόνια μετά την χρονιά που υποτίθεται ότι γράφτηκαν οι προφητείες). Ο αναθεματισμός του Λούθηρου δεν παρουσιάζεται εν είδει προφητείας αλλά ως γεγονός που έχει ήδη γίνει.
Αλλά, μέσα στην αγγραματοσύνη του, ο συντάκτης των "προφητειών" κάνει και σοβαρά λάθη. Λέει για παράδειγμα σχετικά με τον αυτοκράτορα που θα βασίλευε κατά την πτώση της Κωνσταντινούπολης:
"Αρίθμησον από του πρώτου Κωνσταντίνου έως του δωδέκατου αριθμού του ομοίου ονόματος".
Αλλά ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, τελευταίος αυτοκράτορας του Βυζαντίου δεν ήταν ο 12ος, ήταν ο 11ος. Φαίνεται πως κατά τη φώτιση του Αγαθάγγελου από το θεό, υπήρχαν παράσιτα που εμπόδιζαν τη σωστή λήψη κι έτσι ο άνθρωπος δεν φωτίστηκε όπως θα έπρεπε... Ηταν και ο "μεταφραστής" άσχετος... τι να σου κάνει κι αυτός.
Οι "προφητείες" του Αγαθάγγελου θα μπορούσαν να θεωρηθούν ως το απαύγασμα της ανθρώπινης ασυναρτησίας. Στα 10 κεφάλαια που περιλαμβάνουν, είναι γεμάτες με πόρνες, γυμνές γυναίκες σε συμπλέγματα (ο πεινασμένος καρβέλια ονειρεύεται) και τέρατα απ'αυτά που μόνον οι καλόγεροι (και τα πρεζόνια) βλέπουν.
Κορυφαίο από τα τέρατα είναι ένας κύκνος(!) με 2 κέρατα στο κεφάλι (!!), τρία βραχιόλια στα πόδια (!!!) ένα αστέρι στο μέτωπο(!!!!) που κρατάει στο ράμφος του μια περγαμηνή από δέρμα προβάτου.
Είναι σημαντικό πως βασικά οι "προφητείες" του Αγαθάγγελου ασχολούνται κυρίως με δύο πράγματα: Αφενός με την εξύμνηση της ρωσικής πολιτικής, των Ρώσων ηγετών και γενικά οτιδήποτε ρώσικου και αφετέρου με τις κατηγορίες εναντίον της Γερμανίας και της Αυστρίας. Απαραίτητη σάλτσα ο αναθεματισμός του Πάπα και του Λούθηρου (ο οποίος επίσης δεν υπήρχε το 1279) και η "προφητεία" περί απελευθέρωσης της Πόλης το 1853(!). (αυτό όντως ήταν προφητεία, καθώς γράφτηκε πριν το "γεγονός", αλλά -όπως όλες οι προφητείες- δυστυχώς ...ατύχησε!).
Οι "προφητείες" του Αγαθάγγελου αποτελέσανε τη βάση του κύματος "προφητειών", καθώς οι μετέπειτα "προφήτες" (Κοσμάς, Παϊσιος και λοιπές εσχατολογικές δυνάμεις) ουσιαστικά μυρηκάζανε τις "προφητείες" αυτές, διανθισμένες με τα δικά τους "οράματα". Ταυτόχρονα ο τρόπος εμφάνισης των προφητειών ακολούθησε τον τρόπο εμφάνισης των προφητειών του Αγαθάγγελου. Εμφανίζονται πάντα μετά τα γεγονότα που υποτίθεται ότι προφητεύουν. Από την άποψη αυτή θα μπορούσαμε να πούμε πως ο ανύπαρκτος Αγαθάγγελος παρήγαγε σημαντικό έργο, καθώς έδειξε το δρόμο στους κατοπινούς "προφήτες" (ή δημιουργούς προφητών) για το πώς να κατασκευάζουν ανύπαρκτες προφητείες από υπαρκτούς ή ανύπαρκτους προφήτες.

Μετά την εμφάνιση με παρόμοιο τρόπο των "προφητειών" του Κοσμά, ξεπήδησε ένα άνευ προηγουμένου προφητολογικό εσχατομάνι και γέμισε βιβλία (και τσέπες) εις βάρος των αφελών πιστών, οι οποίοι όχι μόνο ανέχονται να τους κοροϊδεύουν στα μούτρα οι επιτήδειοι αλλά είναι και περήφανοι γι'αυτό.

Κων/νος Θεοδορίδης

http://originalmakedon.blogspot.com/2011/04/blog-post_23.html

Τίμιο ξύλο. Μέχρι και χριστιανοί αγανάκτησαν από την εμπορία του

«Τίποτε δεν έχει μείνει χωρίς εμπορική εκμετάλλευση κι απ 'αυτό δεν εξαιρείται η θρησκεία και η θρησκοληψία. Πρώτη διδάξαντες, μάλιστα, οι ίδιοι οι άνθρωποι της εκκλησίας, που ανά τους αιώνες επέτρεψαν και μάλιστα ενθάρρυναν την ανάπτυξη της βιομηχανίας αντικειμένων θρησκευτικού εμπορίου. Τα αναρίθμητα ιερά λείψανα, ο ατέλειωτος αριθμός εικόνων την με «υπογραφή» δήθεν του ευαγγελιστή Λουκά, τα εργόχειρα των μοναχών, ακόμη και η "Έκθεση Θησαυρών του Αγίου Όρους", στη Θεσσαλονίκη, που ξεκίνησε με αφορμή την πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης αλλά συνεχίζεται εξαιτίας της αθρόας προσέλευσης επισκεπτών (και είσπραξης εισιτηρίων )...". ΤΥΧΙΚΟΣ Τι είναι το ΤΥΧΙΚΟΣ? Είναι ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ. ΠΙΟ ΒΑΘΙΑ ΣΤΗ ΒΙΒΛΟ - ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΣΤΗ ΖΩΗ. ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΑΦΙΛΟΚΕΡΔΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ (http://www.tyxikos.gr/00-1112-19.html ), «όπου απ τα επόμενα. Το "Τίμιο Ξύλο''... και η ελληνική παρακαταθήκη Έχει μεγάλο δίκιο ο κ. Μαρίνος σε όσα γράφει στο προηγούμενο κείμενο, ιδιαίτερα μάλιστα όταν, όπως επιβεβαιώθηκε από την έρευνά μας, στην Ελλάδα υπάρχουν τουλάχιστον εννέα τεμάχια από το Τίμιο Ξύλο και επιπλέον, "το μεγαλύτερο τεμάχιο του Τιμίου Ξύλου σε ολόκληρο τον κόσμο. [8] Για του λόγου το αληθές παρουσιάζουμε εδώ κατάλογο με τα μοναστήρια καθώς και ορισμένες από τις φωτογραφίες που βρήκαμε στο Διαδίκτυο στο. Γράφαμε πριν από πολλά τεύχη (ΤΥΧΙΚΟΣ 3 / 98) πως: «Τίποτε δεν έχει μείνει χωρίς εμπορική εκμετάλλευση κι απ 'αυτό δεν εξαιρείται η θρησκεία και η θρησκοληψία. Πρώτη διδάξαντες, μάλιστα, οι ίδιοι οι άνθρωποι της εκκλησίας, που ανά τους αιώνες επέτρεψαν και μάλιστα ενθάρρυναν την ανάπτυξη της βιομηχανίας αντικειμένων θρησκευτικού εμπορίου. Τα αναρίθμητα ιερά λείψανα, ο ατέλειωτος αριθμός εικόνων την με «υπογραφή» δήθεν του ευαγγελιστή Λουκά, τα εργόχειρα των μοναχών, ακόμη και η "Έκθεση Θησαυρών του Αγίου Όρους", στη Θεσσαλονίκη, που ξεκίνησε με αφορμή την πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης αλλά συνεχίζεται εξαιτίας της αθρόας προσέλευσης επισκεπτών (και είσπραξης εισιτηρίων). Αλλά το σκανδαλοδέστερο ίσως από όλα αυτά τα "ιερά εμπορεύματα" είναι μάλλον το φαινόμενο του "τίμιου ξύλου", που ανά τους αιώνας πολλαπλασιάζεται για να καλύπτει την ζήτηση, με το αζημίωτο βέβαια. (...) Όλα στην αυτά "χριστιανική" Ελλάδα της 3ης χιλιετηρίδας, που ούτε χριστιανική είναι, ούτε ποτέ της έμαθε τη σημασία της θυσίας του Χριστού στον σταυρό!'' Δυστυχώς τίποτα δεν άλλαξε προς τη σωστή κατεύθυνση. Αντίθετα παρακολουθούμε τους θρησκευτικούς ταγούς της χώρας μας να αμιλώνται τους μεσαιωνικούς προκατόχους τους-σε δύση και ανατολή-στην παραθρησκεία και τον αποπροσανατολισμό του λαού μας. Στην ειδική σελίδα που διατηρεί στο Διαδίκτυο το Υπουργείο Μακεδονίας Θράκης, [1], όπου προβάλλεται το εποπτευόμενο από αυτό "Κέντρο Διαφύλαξης Αγιορείτικης Κληρονομιάς» (ΝΠΔΔ), παρατίθενται πίνακας με όλες τις Αθωνίτικες μονές καθώς και πληροφορίες για τα φυλασσόμενα από αυτές κειμήλια. Από αυτές ακριβώς τις επίσημες σελίδες του Ελληνικού Κράτους, πληροφορούμαστε και αντιγράφουμε:     * Στο σκευοφυλάκιο της μονής Κωνσταμονίτου "φυλάσσεται ένας βυζαντινός σταυρός εξαίρετης τέχνης, τεμάχιο τιμίου ξύλου, τμήματα από λείψανα πολλών αγίων ....[ 1]     Στο * σκευοφυλάκιο της μονής Βατοπεδίου "φυλάγονται πολλά και σπάνια κειμήλια, όπως τμήμα του Τιμίου ξύλου και η ζώνη της Παναγίας [2].     Στο * καθολικό της μονής Παντοκράτορος φυλάσσονται "τεμάχιο του χιτώνα του Χριστού, πλούσια διακοσμημένες λειψανοθήκες με τεμάχια του Τιμίου Ξύλου και λείψανα Αγίων. [3]     Στο * σκευοφυλάκιο της μονής Γρηγορίου φυλάσσονται "Δύο τεμάχια Τίμιου Ξύλου [4].     * Στο σκευοφυλάκιο της μονής Ξενοφώντος φυλάσσονται "αξιόλογα κειμήλια μεταξύ των οποίων σταυρός με τεμάχιο του Τιμίου Ξύλου [5].     * Στο καθολικό της μονής Σίμωνος Πέτρας φυλάσσονται "πολύτιμες λειψανοθήκες, σταυροθήκη με Τίμιο Ξύλο [6].     * Επίσης, Τίμιο Ξύλο φυλάσσεται στο Εκκλησιαστικό Μουσείο στην Άναξο της Λέσβου, 25 χιλιόμετρα από τη Μυτιλήνη [7].     * Και σε βιβλίο που δημοσίευσε με τίτλο "Κόσμημα της Εκκλησίας», βιογραφώντας τον γέροντά του, ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ιερόθεος Βλάχος,-δεν ξέρουμε αν είναι ο ίδιος που έδωσε τη συνέντευξη που αναφέρεται στις προηγούμενες σελίδες-γράφει ότι στη Μονή Ξηροποτάμου, έχουν «το μεγαλύτερο τεμάχιο του Τιμίου Ξύλου σε ολόκληρο τον κόσμο [8]. Αφού λοιπόν υπάρχει εδώ τέτοια μεγάλη «παρακαταθήκη'', κ?. Χριστόδουλε γιατί, κάνατε εισαγωγή από τα Ιεροσόλυμα κι αν όλα αυτά είναι παραμύθια, και κάποιοι, που δε θα έπρεπε, κοροϊδεύετε ασύστολα το λαό μας! Εκτός ****** ************************************************** ******************************* Χρειάζεται βρεγμένη σανίδα για το Τίμιο Ξύλο. Δίωξη δημοσιογράφου από αρχιμανδρίτη Γράμμα από το Ληξούρι: Αναγνώστης Λασκαράτος. Κύριε Ροΐδη, (http://roides.wordpress.com/2011/02/25/25feb11/ ) Οι πρώτοι Χριστιανοί δεν ενδιαφέρθηκαν να βρουν το σταυρό του Χριστού και να τον μετατρέψουν σε αντικείμενο λατρείας. Άλλωστε πως θα μπορούσε να βρεθεί αυτός ο σταυρός? Δεν σκέφτηκαν επίσης να θεωρήσουν ιερό ένα αποτρόπαιο όργανο θανάσιμου βασανιστηρίου, και να το αναπαραγάγουν σε αδαμοντοποίκιλτα αντίγραφα, όπως κανείς δεν διανοήθηκε να αναγορεύσει σε εθνικό σύμβολο τη σούβλα του Αθανάσιου Διάκου.«Όργανα Σωτηρίας» υπήρξαν και ο Ιούδας, ο Άννας, ο Καϊάφας, γιατί χωρίς αυτούς η Σταύρωση δεν θα γινόταν. Στη Μονή Αρχαγγέλου Θάσου προσκυνούν και κάποιον «Τίμιον Ήλον», δηλαδή καρφί του σταυρού, ας αγιοποιήσουν λοιπόν και τον Πιλάτο όπως έκαναν οι Κόπτες. Χωρίς αυτόν δε θα γινόταν η Σταύρωση. Οι Ορθόδοξοι θεωρούν το μαρτύριο του θεού τους εξαιρετικό, αλλά ξεχνάνε πως χιλιάδες άνθρωποι σταυρώθηκαν άδικα, όπως οι εξεγερμένοι δούλοι του Σπάρτακου, χωρίς η Εκκλησία να τους μνημονεύει. Ίσως γιατί παραβίασαν τις εντολές του Παύλου και δεν ήθελαν να είναι χαρούμενοι δούλοι που θα υπακούουν τυφλά στα αφεντικά τους, όπως ορίζει ο Απόστολος. Εξέχοντες μητροπολίτες όπως ο εκ μεταθέσεως δεσπότης Θεσσαλονίκης κ.Διονύσης Ρούσας δεν κρύβουν το θαυμασμό τους για τον Αρχισταυρωτή ιμπεριαλιστή Μεγαλέξανδρο που σταύρωσε εκτός των πολλών άλλων και 2000 νέους της Τύρου με την κατηγορία πως υπερασπίστηκαν την πατρίδα τους!Μάλιστα δεν δίστασε όταν πέθανε ο εραστής του ο Ηφαιστίωνας να σταυρώσει το γιατρό του τον Γλαυκία. Ο κ.Ρούσας βλασφημεί ΜΕ τόν χειρότερο τρόπο ΤΟ μαρτύριο του θεού του, και λέει αρλούμπες ( οι προτάσεις με παχειά γράμματα είναι σύνδεσμοι ): «πάνω στο μεγάλο θαύμα που έκανε ο Μ. Αλέξανδρος, οικοδομήθηκε η συνάντηση του Χριστιανισμού με τον Ελληνισμό και μας έδωσε μια Ελλάδα που λέγεται Βυζάντιο ». Δεν είναι ο μόνος που ασχημονεί. Το Άγιο Όρος που κι αυτό εμπορεύεται τον «Σταυρό» δεν δίσταζε να δέχεται δωρεές από τον ευσεβή Βλάχο ορθόδοξο Βλαντ τον Ανασκολοπιστή (Δράκουλα), που παλούκωνε μανιωδώς ανθρώπους, μαρτύριο πολύ χειρότερο από αυτό του Ιησού. Ο ιστορικός Ευσέβιος που αναφέρει την παραμονή της μέγαιρας Ελένης στα Ιεροσόλυμα δεν γράφει τίποτα για την ανακάλυψη του Σταυρού. Αν δεχθούμε πως η Αγία είχε και αρχαιολογικές ανησυχίες, θα καταφύγουμε στη μαρτυρία του Άγγ.Βλάχου («Μια φορά κι έναν καιρό ένας διπλωμάτης»), πρόξενου στα Ιεροσόλυμα που έβγαλε στη φόρα πολλά άπλυτα του βορβορώδους αυτού πατριαρχείου και γράφει: «Όταν διαβάζει κανείς το χρονικό (απόκρυφο υποθέτω) της ανακαλύψεως του Τ. Σταυρού από την Αγία Ελένη, φρικιά με τα απάνθρωπα βασανιστήρια που μεταχειρίστηκε η Αγία για να αναγκάσει τρεις Εβραίους να της αποκαλύψουν το μέρος όπου είχαν κρύψει το Τ. Ξύλο. Τρεις μέρες τους βασάνιζε κάνοντας το χριστιανικό της χρέος και, αν θυμούμαι καλά, τους θανάτωσε όταν της είπαν την αλήθεια, όχι βέβαια για να τους απαλλάξει ευσπλαχνικά από την ζωή, αφού τους είχε σπάσει τα κόκαλα και τους είχε παντοιοτρόπως τσουρουφλίσει, αλλά για να τους τιμωρήσει ". Η απλή λογική λέει πως η μάνα του Ισαπόστολου φονιά, θα παρουσίασε τον πρώτο σταυρό που βρήκε σαν σταυρό του Ιησού, ή για να γλυτώσουν τα θύματά της από τα μαρτύρια, της υπέδειξαν κάποιο τυχαίο σταυρό. Η απατεώνισσα σεβόταν τόσο το σταυρό που βρήκε, που τον έσπασε και άφησε ένα κομμάτι στο συνέταιρό της πατριάρχη Ιεροσολύμων Μακάριο. Ο γιός της φέρεται πως είχε τάχα ανοίξει δουλειές με το σταυρό με το γνωστό όραμα. Ο έγκυρος Βυζαντινολόγος Αλ.Βασίλιεφ σωστά παρατηρεί πως οι πληροφορίες για το «Εν τούτω Νίκα» είναι τόσο αντίθετες μεταξύ τους, ώστε δεν μπορούν να αξιοποιηθούν ως ιστορικό υλικό. Ο ίδιος ο αυλοκόλακας «ιστορικός» επίσκοπος Ευσέβιος στην «Εκκλησιαστική Ιστορία» του δεν λέει τίποτα για το ελληνόγραμμα που είχε τάχα δει ο ανελλήνιστος και χωρίς μόρφωση χοντράνθρωπος Δαλματός ή Αλβανός (Ιλλυριός). Το 614, ο υποτιθέμενος Σταυρός του Χριστού, απήχθη μαζί με τον πατριάρχη Ζαχαρία, από τους Πέρσες, αλλά ο μεθεπόμενος πατριάρχης Σωφρόνιος που περιέγραψε την άλωση της Ιερουσαλήμ, δεν αναφέρει τίποτα για την απαγωγή του Σταυρού. Το 626 ο Σταυρός υποτίθεται πως επέστρεψε ύστερα από τη νικηφόρα έκβαση του πολέμου του αυτοκράτορα Ηράκλειου κατά των Περσών. Το όργανο του ορθόδοξου θεού, ο αυτοκράτορας Ηράκλειος ήταν ένας αιμομίκτης που είχε παντρευτεί σε δεύτερο γάμο τη Μαρτίνα, κόρη της αδελφής του. Ο ίδιος ο πατριάρχης Σέργιος, ευλόγησε το ανοσιούργημα, πράξη που κανονικά θα έπρεπε να επισύρει την καθαίρεσή του. Αντί γι'αυτό η Εκκλησία τον αγιοποίησε. Όπως ήταν φυσικό κάμποσα από τα 9 παιδιά που αράδιασε το ζευγάρι (Ο αιμομίκτης είχε και δυο ακόμη με την επιληπτική πρώτη του γυναίκα), γεννήθηκαν αρρωστιάρικα. Είχε ακόμη έναν τουλάχιστον νόθο γιό τον Ι. Αθαλάριχο, που μαζί με τον ξάδελφό του τον Μάγιστρο Θεόδωρο συνωμότησε κατά του πατέρα του. Ο Υψωτής του Σταυρού έκοψε τη μύτη και τα δυο χέρια του γιού του και τον εξόρισε. Τα ίδια έκανε και στον Θεόδωρο, κόβοντάς του επιπλέον και το πόδι ένα.Ο διάδοχος του Ηράκλειου ο Κωνσταντίνος ο 3ος, γιός από τον πρώτο του γάμο, δολοφονήθηκε από τη Μαρτίνα και τον συμβασιλέα ετεροθαλή αδελφό του Ηρακλεωνά 3 μήνες μετά την ενθρόνισή του. Τιμωρήθηκαν από τον γιό του Κωνσταντίνου ο μεν 15χρονος Ηρακλεωνάς με ρινοκοπία η δε Μαρτίνα με γλωσσοτομία. Η αχαριστία του ορθόδοξου θεού προς την ευσεβή οικογένεια που ύψωσε τον Σταυρό του γιού του είναι αχαρακτήριστη. Πως τους άφησε να πέσουν τόσο χαμηλά? Η μέγαιρα Ελένη (λένε πως αυτή έβαλε το γιό της να σκοτώσει μετά το παιδί του τον Κρίσπο και τη γυναίκα του τη Φαύστα) ήταν μια πρώην γκαρσόνα που εκδιδόταν στους πελάτες του πατέρα της και προφανώς δεν είχε κάνει αρχαιολογικές σπουδές, οι δε μέθοδοι ανασκαφής και τεκμηρίωσης που ακολούθησε ήταν για τα μπάζα. Οι εκκλησιαστικοί ιστορικοί Φιλοστόργιος και Νικηφόρος, αναφέρουν ότι τάχα ο Σταυρός που εντοπίσθηκε με θαύμα, τοποθετήθηκε πάνω σε νεκρή κι αυτή αναστήθηκε! Η γνησιότητα του Σταυρού είναι αυτή που δείχνουν οι τεράστιες ιστορικές επιδόσεις της Ορθόδοξης Εκκλησίας στις αγυρτίες τις λειψανεμπορίες και σε κάθε λογής απάτες. Πέρα από αυτό προβάλλει και μια απορία., "... Είναι τόσα τα χρόνια που πραγματοποιείται το γνωστό εμπόριο με τα κομματάκια από τίμιο ξύλο και τόσα τα εκατομμύρια των πιστών που έχουν αγοράσει κι από ένα κομματάκι ... ... είτε στα Ιεροσόλυμα, είτε στο Φανάρι, είτε στο Άγιο Όρος, αφού εκεί υπάρχουν λέει και άλλα κομμάτια ... .... ... ώστε ο σταυρός ... θα ήταν ολόκληρο δάσος »(« Ριζοσπάστης », Ν.Μπ. 09.12.2000). Αλλά και η ευσεβής «Καθημερινή» παρεκτρέπεται: "πωλούν ... κοινά καυσόξυλα ως θαυματουργά και τίμια" (18-7-'99). Οι δημοσιογράφοι αγνοούν τα συνεχή θαύματα της εκκλησιαστικής Ιστορίας που με εκπληκτικό τρόπο αυξάνουν την περιουσία της και ασφαλώς θα κάνουν τον Τ. Σταυρό να γεννοβολά καινούργια κομματάκια σαν πολύτεκνη ελληνορθόδοξη νοικοκυρά που αραδιάζει κουτσούβελα για να πάρει επίδομα και να διοριστεί στο Δημόσιο. Άλλωστε τα 37 σώματα του αγ. Παγκρατίου, οι 26 κάρες του αγ. Ιουλιανού, τα 10 κεφάλια του Βαπτιστή, οι δυο κάρες του Χρυσοστόμου, βάζουν τον αμφισβητία στη θέση του. O μοναχός Καισάριος Δαπόντες περιγράφει μια ζητεία μαμούθ (8 ½ χρόνια) της αγιορείτικης μονής Ξηροποτάμου της οποίας ηγήθηκε ο ίδιος με δόλωμα ξύλο που της είχε δωρίσει ο αυτοκράτορας Ρωμανός. Σε Μολδαβία, Βλαχία, Κωνσταντινούπολη, Χίο, Σάμο, κλπ λαός, στρατός, ηγεμόνες και άρχοντες απέδειξαν όπως ομολογεί πως «ο Σταυρός ήτον εις εμέ κέρας της Αμαλθείας». Αυτό κι αν είναι θαύμα. Ο εκκλησιαστικός συγγραφέας Παυλίνος αναφέρει στην 11η επιστολή του ότι η Εκκλησία των Ιεροσολύμων αποφάσισε να τεμαχίσει το Τ. Ξύλο και να το διανείμει σε όλη την Εκκλησία. Αυτό δεν εξηγεί βέβαια πως βρίσκονται εκατομμύρια τεμάχια, σε ιδιώτες και στις μονές του Αγ.Όρους, όπου τα κομματάκια του Τ. Ξύλου είναι τόσα πολλά όσα και τα μπουκαλάκια με τα ψυχοφάρμακα των καλόγερων. Οι μοναχοί μάλιστα, διακινούν και μια προφητεία πως στο τέλος του κόσμου θα ξανακολήσουν τα θραύσματα του Σταυρού. Ο Ι. Δαμασκηνός ("Περί εικόνων») δεν μας τα λέει καλά: «Ότι δεν προσκυνώ την ύλη είναι φανερό, διότι αν καταστραφεί το σχήμα ενός σταυρού που είναι κατασκευασμένος από ξύλο, το ρίχνω στη φωτιά να καεί». Ο μολυσματικός οχετός όμως του «Αγίου Φωτός» που λέγεται πατριαρχείο των Ιεροσολύμων κόβει κομματάκια ΑΠΌ τόν Σταυρό και ΟΧΙ μόνο δεν ΤΑ καίει Αλλα ΤΑ διαθέτει ως φυλαχτά. Το παρόν άρθρο οφείλεται στο δεσπότη Μεσσηνίας και στον αρχιμανδρίτη Φίλιππο Χαμαργιά, που προσπαθούν να τρομοκρατήσουν τοπικό Δημοσιογράφο. Όπως έγραψε το «Παρόν»: "Διώκεται δημοσιογράφος της Μεσσηνίας για διασπορά ψευδών ειδήσεων κατόπιν μήνυσης που υπέβαλε Αρχιμανδρίτης της Μητρόπολης. Συγκεκριμένα, ο δημοσιογράφος Δημ. Σταματόπουλος ύστερα από ανακοίνωση του Αγ. Νικολάου Καλαμάτας ότι θα φιλοξενήσει τεμάχιο Ιερού Ξύλου, το οποίο θα μεταφερθεί για προσκύνημα από τη Μ. Σουμελά, έγραψε στις εφημερίδες «Φωνή» και «Μεσσηνιακός Λόγος» ότι δεν είναι δυνατόν να υπάρχει τεμάχιο Τ. Ξύλου, γιατί αυτό που υπάρχει στη Σουμελά έχει καταγραφεί ως «ψήγμα», δηλαδή ως κόκκος φακής! Κατήγγειλε δε την αφίσα-κάλεσμα προς τους πιστούς ως παραπλάνηση διότι πιθανόν ο κόσμος να εννοούσε ότι είναι ο Τ. Σταυρός! Ο Αρχιμανδρίτης, αντί απαντήσεως, του έκανε μήνυση, τονίζοντας ότι τα κίνητρά του ήταν προσωπικά και είχε διάθεση να τον βλάψει και όχι να ενημερώσει τον κόσμο. Η υπόθεση θα εκδικαστεί στο Τρ.Πλημμελειοδικείο Καλαμάτας στις 28 Μαρτίου ". Ο μηνυόμενος (τ.Λυκειάρχης, μαζί με έναν ακόμη δημοσιογράφο και έναν Καθηγητή της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστήμιου Αθηνών), καταγγέλει πως ο δεσπότης Μεσσηνίας κ. Σαββάτος έδωσε την «ευλογία» του του για τη μήνυση. Ο αρχιμανδρίτης κ.Χαμαργιάς φαίνεται πως ειδικεύεται ΟΧΙ μόνο στις μηνύσεις, αλλά και στα θρησκευτικά γεγονότα γιατί είχε φέρει για προσκύνηση και το κρανίο του Αγ.Ραφαήλ Μυτιλήνης . Αποκλείω να κάνει για ΤΟ ΤΟ παγκάρι γιατί ΕΙΝΑΙ ένας φιλάνθρωπος υπεύθυνος του Φιλόπτωχου της Μητρ.Μεσσηνίας. Μόνο που ο αγ.Ραφαήλ είναι μεγάλη επιχείρηση στην οποία θα αφιερώσουμε ειδικό άρθρο. Προς το παρόν μεταφέρω εδώ τη μαρτυρία του δικηγόρου Π. Αναγνώστου, επίτιμου πρόξενου της Γαλλίας, που αποκάλυψε πως η ύπαρξη του τάφου του Ραφαήλ τεκμηριώθηκε με όνειρα πιστών, τα οποία αρχικά ο τότε μητροπολίτης χαρακτήρισε "ενύπνια γυναικαρίων τινών", που "με τα παραμύθια τους γελοιοποιούν τη θρησκεία μας». Όταν όμως ο κοινοτάρχης πήγε να διαμαρτυρηθεί για την «επιχειρούμενη αγιοποίηση κοινών αρχαιολογικών ευρημάτων», τον άκουσε να του λέει με υπομειδίαμα: "Και την τουριστική ανάπτυξη της περιοχής σου δεν τη λογαριάζεις καθόλου?". Στο βιβλίο του «Πέτρινα χρόνια», καταθέτει μαρτυρία του εφόρου αρχαιοτήτων Λέσβου, που εκθέτει διαχειριστικά σκάνδαλα και μηνύσεις μεταξύ πρώην και νυν ηγουμένης ( Σ. Μπαλάσκας - "Ελευθεροτυπία" , 18-4-2001). Αρκούμαι σε ΜΙΑ ακόμη παραπομπή για ΤΑ κατορθώματα της ηγουμένης που κρατά ΣΗΜΕΡΑ ΤΑ κλειδιά αυτής της πολύ κερδοφόρας βιομηχανίας θαυμάτων. Υ.Γ. Για το «Εν τούτω Νίκα» η Αρβελέρ: Συζητήσιμα τα ελληνικά του Κωνσταντίνου και το παραμύθι πλασαρίστηκε μετά τον 9ο αιώνα. http://www.athriskos.gr/modules/news/article.php?storyid=2067