Τίμιο ξύλο. Μέχρι και χριστιανοί αγανάκτησαν από την εμπορία του

«Τίποτε δεν έχει μείνει χωρίς εμπορική εκμετάλλευση κι απ 'αυτό δεν εξαιρείται η θρησκεία και η θρησκοληψία. Πρώτη διδάξαντες, μάλιστα, οι ίδιοι οι άνθρωποι της εκκλησίας, που ανά τους αιώνες επέτρεψαν και μάλιστα ενθάρρυναν την ανάπτυξη της βιομηχανίας αντικειμένων θρησκευτικού εμπορίου. Τα αναρίθμητα ιερά λείψανα, ο ατέλειωτος αριθμός εικόνων την με «υπογραφή» δήθεν του ευαγγελιστή Λουκά, τα εργόχειρα των μοναχών, ακόμη και η "Έκθεση Θησαυρών του Αγίου Όρους", στη Θεσσαλονίκη, που ξεκίνησε με αφορμή την πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης αλλά συνεχίζεται εξαιτίας της αθρόας προσέλευσης επισκεπτών (και είσπραξης εισιτηρίων )...". ΤΥΧΙΚΟΣ Τι είναι το ΤΥΧΙΚΟΣ? Είναι ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ. ΠΙΟ ΒΑΘΙΑ ΣΤΗ ΒΙΒΛΟ - ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΣΤΗ ΖΩΗ. ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΑΦΙΛΟΚΕΡΔΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ (http://www.tyxikos.gr/00-1112-19.html ), «όπου απ τα επόμενα. Το "Τίμιο Ξύλο''... και η ελληνική παρακαταθήκη Έχει μεγάλο δίκιο ο κ. Μαρίνος σε όσα γράφει στο προηγούμενο κείμενο, ιδιαίτερα μάλιστα όταν, όπως επιβεβαιώθηκε από την έρευνά μας, στην Ελλάδα υπάρχουν τουλάχιστον εννέα τεμάχια από το Τίμιο Ξύλο και επιπλέον, "το μεγαλύτερο τεμάχιο του Τιμίου Ξύλου σε ολόκληρο τον κόσμο. [8] Για του λόγου το αληθές παρουσιάζουμε εδώ κατάλογο με τα μοναστήρια καθώς και ορισμένες από τις φωτογραφίες που βρήκαμε στο Διαδίκτυο στο. Γράφαμε πριν από πολλά τεύχη (ΤΥΧΙΚΟΣ 3 / 98) πως: «Τίποτε δεν έχει μείνει χωρίς εμπορική εκμετάλλευση κι απ 'αυτό δεν εξαιρείται η θρησκεία και η θρησκοληψία. Πρώτη διδάξαντες, μάλιστα, οι ίδιοι οι άνθρωποι της εκκλησίας, που ανά τους αιώνες επέτρεψαν και μάλιστα ενθάρρυναν την ανάπτυξη της βιομηχανίας αντικειμένων θρησκευτικού εμπορίου. Τα αναρίθμητα ιερά λείψανα, ο ατέλειωτος αριθμός εικόνων την με «υπογραφή» δήθεν του ευαγγελιστή Λουκά, τα εργόχειρα των μοναχών, ακόμη και η "Έκθεση Θησαυρών του Αγίου Όρους", στη Θεσσαλονίκη, που ξεκίνησε με αφορμή την πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης αλλά συνεχίζεται εξαιτίας της αθρόας προσέλευσης επισκεπτών (και είσπραξης εισιτηρίων). Αλλά το σκανδαλοδέστερο ίσως από όλα αυτά τα "ιερά εμπορεύματα" είναι μάλλον το φαινόμενο του "τίμιου ξύλου", που ανά τους αιώνας πολλαπλασιάζεται για να καλύπτει την ζήτηση, με το αζημίωτο βέβαια. (...) Όλα στην αυτά "χριστιανική" Ελλάδα της 3ης χιλιετηρίδας, που ούτε χριστιανική είναι, ούτε ποτέ της έμαθε τη σημασία της θυσίας του Χριστού στον σταυρό!'' Δυστυχώς τίποτα δεν άλλαξε προς τη σωστή κατεύθυνση. Αντίθετα παρακολουθούμε τους θρησκευτικούς ταγούς της χώρας μας να αμιλώνται τους μεσαιωνικούς προκατόχους τους-σε δύση και ανατολή-στην παραθρησκεία και τον αποπροσανατολισμό του λαού μας. Στην ειδική σελίδα που διατηρεί στο Διαδίκτυο το Υπουργείο Μακεδονίας Θράκης, [1], όπου προβάλλεται το εποπτευόμενο από αυτό "Κέντρο Διαφύλαξης Αγιορείτικης Κληρονομιάς» (ΝΠΔΔ), παρατίθενται πίνακας με όλες τις Αθωνίτικες μονές καθώς και πληροφορίες για τα φυλασσόμενα από αυτές κειμήλια. Από αυτές ακριβώς τις επίσημες σελίδες του Ελληνικού Κράτους, πληροφορούμαστε και αντιγράφουμε:     * Στο σκευοφυλάκιο της μονής Κωνσταμονίτου "φυλάσσεται ένας βυζαντινός σταυρός εξαίρετης τέχνης, τεμάχιο τιμίου ξύλου, τμήματα από λείψανα πολλών αγίων ....[ 1]     Στο * σκευοφυλάκιο της μονής Βατοπεδίου "φυλάγονται πολλά και σπάνια κειμήλια, όπως τμήμα του Τιμίου ξύλου και η ζώνη της Παναγίας [2].     Στο * καθολικό της μονής Παντοκράτορος φυλάσσονται "τεμάχιο του χιτώνα του Χριστού, πλούσια διακοσμημένες λειψανοθήκες με τεμάχια του Τιμίου Ξύλου και λείψανα Αγίων. [3]     Στο * σκευοφυλάκιο της μονής Γρηγορίου φυλάσσονται "Δύο τεμάχια Τίμιου Ξύλου [4].     * Στο σκευοφυλάκιο της μονής Ξενοφώντος φυλάσσονται "αξιόλογα κειμήλια μεταξύ των οποίων σταυρός με τεμάχιο του Τιμίου Ξύλου [5].     * Στο καθολικό της μονής Σίμωνος Πέτρας φυλάσσονται "πολύτιμες λειψανοθήκες, σταυροθήκη με Τίμιο Ξύλο [6].     * Επίσης, Τίμιο Ξύλο φυλάσσεται στο Εκκλησιαστικό Μουσείο στην Άναξο της Λέσβου, 25 χιλιόμετρα από τη Μυτιλήνη [7].     * Και σε βιβλίο που δημοσίευσε με τίτλο "Κόσμημα της Εκκλησίας», βιογραφώντας τον γέροντά του, ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ιερόθεος Βλάχος,-δεν ξέρουμε αν είναι ο ίδιος που έδωσε τη συνέντευξη που αναφέρεται στις προηγούμενες σελίδες-γράφει ότι στη Μονή Ξηροποτάμου, έχουν «το μεγαλύτερο τεμάχιο του Τιμίου Ξύλου σε ολόκληρο τον κόσμο [8]. Αφού λοιπόν υπάρχει εδώ τέτοια μεγάλη «παρακαταθήκη'', κ?. Χριστόδουλε γιατί, κάνατε εισαγωγή από τα Ιεροσόλυμα κι αν όλα αυτά είναι παραμύθια, και κάποιοι, που δε θα έπρεπε, κοροϊδεύετε ασύστολα το λαό μας! Εκτός ****** ************************************************** ******************************* Χρειάζεται βρεγμένη σανίδα για το Τίμιο Ξύλο. Δίωξη δημοσιογράφου από αρχιμανδρίτη Γράμμα από το Ληξούρι: Αναγνώστης Λασκαράτος. Κύριε Ροΐδη, (http://roides.wordpress.com/2011/02/25/25feb11/ ) Οι πρώτοι Χριστιανοί δεν ενδιαφέρθηκαν να βρουν το σταυρό του Χριστού και να τον μετατρέψουν σε αντικείμενο λατρείας. Άλλωστε πως θα μπορούσε να βρεθεί αυτός ο σταυρός? Δεν σκέφτηκαν επίσης να θεωρήσουν ιερό ένα αποτρόπαιο όργανο θανάσιμου βασανιστηρίου, και να το αναπαραγάγουν σε αδαμοντοποίκιλτα αντίγραφα, όπως κανείς δεν διανοήθηκε να αναγορεύσει σε εθνικό σύμβολο τη σούβλα του Αθανάσιου Διάκου.«Όργανα Σωτηρίας» υπήρξαν και ο Ιούδας, ο Άννας, ο Καϊάφας, γιατί χωρίς αυτούς η Σταύρωση δεν θα γινόταν. Στη Μονή Αρχαγγέλου Θάσου προσκυνούν και κάποιον «Τίμιον Ήλον», δηλαδή καρφί του σταυρού, ας αγιοποιήσουν λοιπόν και τον Πιλάτο όπως έκαναν οι Κόπτες. Χωρίς αυτόν δε θα γινόταν η Σταύρωση. Οι Ορθόδοξοι θεωρούν το μαρτύριο του θεού τους εξαιρετικό, αλλά ξεχνάνε πως χιλιάδες άνθρωποι σταυρώθηκαν άδικα, όπως οι εξεγερμένοι δούλοι του Σπάρτακου, χωρίς η Εκκλησία να τους μνημονεύει. Ίσως γιατί παραβίασαν τις εντολές του Παύλου και δεν ήθελαν να είναι χαρούμενοι δούλοι που θα υπακούουν τυφλά στα αφεντικά τους, όπως ορίζει ο Απόστολος. Εξέχοντες μητροπολίτες όπως ο εκ μεταθέσεως δεσπότης Θεσσαλονίκης κ.Διονύσης Ρούσας δεν κρύβουν το θαυμασμό τους για τον Αρχισταυρωτή ιμπεριαλιστή Μεγαλέξανδρο που σταύρωσε εκτός των πολλών άλλων και 2000 νέους της Τύρου με την κατηγορία πως υπερασπίστηκαν την πατρίδα τους!Μάλιστα δεν δίστασε όταν πέθανε ο εραστής του ο Ηφαιστίωνας να σταυρώσει το γιατρό του τον Γλαυκία. Ο κ.Ρούσας βλασφημεί ΜΕ τόν χειρότερο τρόπο ΤΟ μαρτύριο του θεού του, και λέει αρλούμπες ( οι προτάσεις με παχειά γράμματα είναι σύνδεσμοι ): «πάνω στο μεγάλο θαύμα που έκανε ο Μ. Αλέξανδρος, οικοδομήθηκε η συνάντηση του Χριστιανισμού με τον Ελληνισμό και μας έδωσε μια Ελλάδα που λέγεται Βυζάντιο ». Δεν είναι ο μόνος που ασχημονεί. Το Άγιο Όρος που κι αυτό εμπορεύεται τον «Σταυρό» δεν δίσταζε να δέχεται δωρεές από τον ευσεβή Βλάχο ορθόδοξο Βλαντ τον Ανασκολοπιστή (Δράκουλα), που παλούκωνε μανιωδώς ανθρώπους, μαρτύριο πολύ χειρότερο από αυτό του Ιησού. Ο ιστορικός Ευσέβιος που αναφέρει την παραμονή της μέγαιρας Ελένης στα Ιεροσόλυμα δεν γράφει τίποτα για την ανακάλυψη του Σταυρού. Αν δεχθούμε πως η Αγία είχε και αρχαιολογικές ανησυχίες, θα καταφύγουμε στη μαρτυρία του Άγγ.Βλάχου («Μια φορά κι έναν καιρό ένας διπλωμάτης»), πρόξενου στα Ιεροσόλυμα που έβγαλε στη φόρα πολλά άπλυτα του βορβορώδους αυτού πατριαρχείου και γράφει: «Όταν διαβάζει κανείς το χρονικό (απόκρυφο υποθέτω) της ανακαλύψεως του Τ. Σταυρού από την Αγία Ελένη, φρικιά με τα απάνθρωπα βασανιστήρια που μεταχειρίστηκε η Αγία για να αναγκάσει τρεις Εβραίους να της αποκαλύψουν το μέρος όπου είχαν κρύψει το Τ. Ξύλο. Τρεις μέρες τους βασάνιζε κάνοντας το χριστιανικό της χρέος και, αν θυμούμαι καλά, τους θανάτωσε όταν της είπαν την αλήθεια, όχι βέβαια για να τους απαλλάξει ευσπλαχνικά από την ζωή, αφού τους είχε σπάσει τα κόκαλα και τους είχε παντοιοτρόπως τσουρουφλίσει, αλλά για να τους τιμωρήσει ". Η απλή λογική λέει πως η μάνα του Ισαπόστολου φονιά, θα παρουσίασε τον πρώτο σταυρό που βρήκε σαν σταυρό του Ιησού, ή για να γλυτώσουν τα θύματά της από τα μαρτύρια, της υπέδειξαν κάποιο τυχαίο σταυρό. Η απατεώνισσα σεβόταν τόσο το σταυρό που βρήκε, που τον έσπασε και άφησε ένα κομμάτι στο συνέταιρό της πατριάρχη Ιεροσολύμων Μακάριο. Ο γιός της φέρεται πως είχε τάχα ανοίξει δουλειές με το σταυρό με το γνωστό όραμα. Ο έγκυρος Βυζαντινολόγος Αλ.Βασίλιεφ σωστά παρατηρεί πως οι πληροφορίες για το «Εν τούτω Νίκα» είναι τόσο αντίθετες μεταξύ τους, ώστε δεν μπορούν να αξιοποιηθούν ως ιστορικό υλικό. Ο ίδιος ο αυλοκόλακας «ιστορικός» επίσκοπος Ευσέβιος στην «Εκκλησιαστική Ιστορία» του δεν λέει τίποτα για το ελληνόγραμμα που είχε τάχα δει ο ανελλήνιστος και χωρίς μόρφωση χοντράνθρωπος Δαλματός ή Αλβανός (Ιλλυριός). Το 614, ο υποτιθέμενος Σταυρός του Χριστού, απήχθη μαζί με τον πατριάρχη Ζαχαρία, από τους Πέρσες, αλλά ο μεθεπόμενος πατριάρχης Σωφρόνιος που περιέγραψε την άλωση της Ιερουσαλήμ, δεν αναφέρει τίποτα για την απαγωγή του Σταυρού. Το 626 ο Σταυρός υποτίθεται πως επέστρεψε ύστερα από τη νικηφόρα έκβαση του πολέμου του αυτοκράτορα Ηράκλειου κατά των Περσών. Το όργανο του ορθόδοξου θεού, ο αυτοκράτορας Ηράκλειος ήταν ένας αιμομίκτης που είχε παντρευτεί σε δεύτερο γάμο τη Μαρτίνα, κόρη της αδελφής του. Ο ίδιος ο πατριάρχης Σέργιος, ευλόγησε το ανοσιούργημα, πράξη που κανονικά θα έπρεπε να επισύρει την καθαίρεσή του. Αντί γι'αυτό η Εκκλησία τον αγιοποίησε. Όπως ήταν φυσικό κάμποσα από τα 9 παιδιά που αράδιασε το ζευγάρι (Ο αιμομίκτης είχε και δυο ακόμη με την επιληπτική πρώτη του γυναίκα), γεννήθηκαν αρρωστιάρικα. Είχε ακόμη έναν τουλάχιστον νόθο γιό τον Ι. Αθαλάριχο, που μαζί με τον ξάδελφό του τον Μάγιστρο Θεόδωρο συνωμότησε κατά του πατέρα του. Ο Υψωτής του Σταυρού έκοψε τη μύτη και τα δυο χέρια του γιού του και τον εξόρισε. Τα ίδια έκανε και στον Θεόδωρο, κόβοντάς του επιπλέον και το πόδι ένα.Ο διάδοχος του Ηράκλειου ο Κωνσταντίνος ο 3ος, γιός από τον πρώτο του γάμο, δολοφονήθηκε από τη Μαρτίνα και τον συμβασιλέα ετεροθαλή αδελφό του Ηρακλεωνά 3 μήνες μετά την ενθρόνισή του. Τιμωρήθηκαν από τον γιό του Κωνσταντίνου ο μεν 15χρονος Ηρακλεωνάς με ρινοκοπία η δε Μαρτίνα με γλωσσοτομία. Η αχαριστία του ορθόδοξου θεού προς την ευσεβή οικογένεια που ύψωσε τον Σταυρό του γιού του είναι αχαρακτήριστη. Πως τους άφησε να πέσουν τόσο χαμηλά? Η μέγαιρα Ελένη (λένε πως αυτή έβαλε το γιό της να σκοτώσει μετά το παιδί του τον Κρίσπο και τη γυναίκα του τη Φαύστα) ήταν μια πρώην γκαρσόνα που εκδιδόταν στους πελάτες του πατέρα της και προφανώς δεν είχε κάνει αρχαιολογικές σπουδές, οι δε μέθοδοι ανασκαφής και τεκμηρίωσης που ακολούθησε ήταν για τα μπάζα. Οι εκκλησιαστικοί ιστορικοί Φιλοστόργιος και Νικηφόρος, αναφέρουν ότι τάχα ο Σταυρός που εντοπίσθηκε με θαύμα, τοποθετήθηκε πάνω σε νεκρή κι αυτή αναστήθηκε! Η γνησιότητα του Σταυρού είναι αυτή που δείχνουν οι τεράστιες ιστορικές επιδόσεις της Ορθόδοξης Εκκλησίας στις αγυρτίες τις λειψανεμπορίες και σε κάθε λογής απάτες. Πέρα από αυτό προβάλλει και μια απορία., "... Είναι τόσα τα χρόνια που πραγματοποιείται το γνωστό εμπόριο με τα κομματάκια από τίμιο ξύλο και τόσα τα εκατομμύρια των πιστών που έχουν αγοράσει κι από ένα κομματάκι ... ... είτε στα Ιεροσόλυμα, είτε στο Φανάρι, είτε στο Άγιο Όρος, αφού εκεί υπάρχουν λέει και άλλα κομμάτια ... .... ... ώστε ο σταυρός ... θα ήταν ολόκληρο δάσος »(« Ριζοσπάστης », Ν.Μπ. 09.12.2000). Αλλά και η ευσεβής «Καθημερινή» παρεκτρέπεται: "πωλούν ... κοινά καυσόξυλα ως θαυματουργά και τίμια" (18-7-'99). Οι δημοσιογράφοι αγνοούν τα συνεχή θαύματα της εκκλησιαστικής Ιστορίας που με εκπληκτικό τρόπο αυξάνουν την περιουσία της και ασφαλώς θα κάνουν τον Τ. Σταυρό να γεννοβολά καινούργια κομματάκια σαν πολύτεκνη ελληνορθόδοξη νοικοκυρά που αραδιάζει κουτσούβελα για να πάρει επίδομα και να διοριστεί στο Δημόσιο. Άλλωστε τα 37 σώματα του αγ. Παγκρατίου, οι 26 κάρες του αγ. Ιουλιανού, τα 10 κεφάλια του Βαπτιστή, οι δυο κάρες του Χρυσοστόμου, βάζουν τον αμφισβητία στη θέση του. O μοναχός Καισάριος Δαπόντες περιγράφει μια ζητεία μαμούθ (8 ½ χρόνια) της αγιορείτικης μονής Ξηροποτάμου της οποίας ηγήθηκε ο ίδιος με δόλωμα ξύλο που της είχε δωρίσει ο αυτοκράτορας Ρωμανός. Σε Μολδαβία, Βλαχία, Κωνσταντινούπολη, Χίο, Σάμο, κλπ λαός, στρατός, ηγεμόνες και άρχοντες απέδειξαν όπως ομολογεί πως «ο Σταυρός ήτον εις εμέ κέρας της Αμαλθείας». Αυτό κι αν είναι θαύμα. Ο εκκλησιαστικός συγγραφέας Παυλίνος αναφέρει στην 11η επιστολή του ότι η Εκκλησία των Ιεροσολύμων αποφάσισε να τεμαχίσει το Τ. Ξύλο και να το διανείμει σε όλη την Εκκλησία. Αυτό δεν εξηγεί βέβαια πως βρίσκονται εκατομμύρια τεμάχια, σε ιδιώτες και στις μονές του Αγ.Όρους, όπου τα κομματάκια του Τ. Ξύλου είναι τόσα πολλά όσα και τα μπουκαλάκια με τα ψυχοφάρμακα των καλόγερων. Οι μοναχοί μάλιστα, διακινούν και μια προφητεία πως στο τέλος του κόσμου θα ξανακολήσουν τα θραύσματα του Σταυρού. Ο Ι. Δαμασκηνός ("Περί εικόνων») δεν μας τα λέει καλά: «Ότι δεν προσκυνώ την ύλη είναι φανερό, διότι αν καταστραφεί το σχήμα ενός σταυρού που είναι κατασκευασμένος από ξύλο, το ρίχνω στη φωτιά να καεί». Ο μολυσματικός οχετός όμως του «Αγίου Φωτός» που λέγεται πατριαρχείο των Ιεροσολύμων κόβει κομματάκια ΑΠΌ τόν Σταυρό και ΟΧΙ μόνο δεν ΤΑ καίει Αλλα ΤΑ διαθέτει ως φυλαχτά. Το παρόν άρθρο οφείλεται στο δεσπότη Μεσσηνίας και στον αρχιμανδρίτη Φίλιππο Χαμαργιά, που προσπαθούν να τρομοκρατήσουν τοπικό Δημοσιογράφο. Όπως έγραψε το «Παρόν»: "Διώκεται δημοσιογράφος της Μεσσηνίας για διασπορά ψευδών ειδήσεων κατόπιν μήνυσης που υπέβαλε Αρχιμανδρίτης της Μητρόπολης. Συγκεκριμένα, ο δημοσιογράφος Δημ. Σταματόπουλος ύστερα από ανακοίνωση του Αγ. Νικολάου Καλαμάτας ότι θα φιλοξενήσει τεμάχιο Ιερού Ξύλου, το οποίο θα μεταφερθεί για προσκύνημα από τη Μ. Σουμελά, έγραψε στις εφημερίδες «Φωνή» και «Μεσσηνιακός Λόγος» ότι δεν είναι δυνατόν να υπάρχει τεμάχιο Τ. Ξύλου, γιατί αυτό που υπάρχει στη Σουμελά έχει καταγραφεί ως «ψήγμα», δηλαδή ως κόκκος φακής! Κατήγγειλε δε την αφίσα-κάλεσμα προς τους πιστούς ως παραπλάνηση διότι πιθανόν ο κόσμος να εννοούσε ότι είναι ο Τ. Σταυρός! Ο Αρχιμανδρίτης, αντί απαντήσεως, του έκανε μήνυση, τονίζοντας ότι τα κίνητρά του ήταν προσωπικά και είχε διάθεση να τον βλάψει και όχι να ενημερώσει τον κόσμο. Η υπόθεση θα εκδικαστεί στο Τρ.Πλημμελειοδικείο Καλαμάτας στις 28 Μαρτίου ". Ο μηνυόμενος (τ.Λυκειάρχης, μαζί με έναν ακόμη δημοσιογράφο και έναν Καθηγητή της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστήμιου Αθηνών), καταγγέλει πως ο δεσπότης Μεσσηνίας κ. Σαββάτος έδωσε την «ευλογία» του του για τη μήνυση. Ο αρχιμανδρίτης κ.Χαμαργιάς φαίνεται πως ειδικεύεται ΟΧΙ μόνο στις μηνύσεις, αλλά και στα θρησκευτικά γεγονότα γιατί είχε φέρει για προσκύνηση και το κρανίο του Αγ.Ραφαήλ Μυτιλήνης . Αποκλείω να κάνει για ΤΟ ΤΟ παγκάρι γιατί ΕΙΝΑΙ ένας φιλάνθρωπος υπεύθυνος του Φιλόπτωχου της Μητρ.Μεσσηνίας. Μόνο που ο αγ.Ραφαήλ είναι μεγάλη επιχείρηση στην οποία θα αφιερώσουμε ειδικό άρθρο. Προς το παρόν μεταφέρω εδώ τη μαρτυρία του δικηγόρου Π. Αναγνώστου, επίτιμου πρόξενου της Γαλλίας, που αποκάλυψε πως η ύπαρξη του τάφου του Ραφαήλ τεκμηριώθηκε με όνειρα πιστών, τα οποία αρχικά ο τότε μητροπολίτης χαρακτήρισε "ενύπνια γυναικαρίων τινών", που "με τα παραμύθια τους γελοιοποιούν τη θρησκεία μας». Όταν όμως ο κοινοτάρχης πήγε να διαμαρτυρηθεί για την «επιχειρούμενη αγιοποίηση κοινών αρχαιολογικών ευρημάτων», τον άκουσε να του λέει με υπομειδίαμα: "Και την τουριστική ανάπτυξη της περιοχής σου δεν τη λογαριάζεις καθόλου?". Στο βιβλίο του «Πέτρινα χρόνια», καταθέτει μαρτυρία του εφόρου αρχαιοτήτων Λέσβου, που εκθέτει διαχειριστικά σκάνδαλα και μηνύσεις μεταξύ πρώην και νυν ηγουμένης ( Σ. Μπαλάσκας - "Ελευθεροτυπία" , 18-4-2001). Αρκούμαι σε ΜΙΑ ακόμη παραπομπή για ΤΑ κατορθώματα της ηγουμένης που κρατά ΣΗΜΕΡΑ ΤΑ κλειδιά αυτής της πολύ κερδοφόρας βιομηχανίας θαυμάτων. Υ.Γ. Για το «Εν τούτω Νίκα» η Αρβελέρ: Συζητήσιμα τα ελληνικά του Κωνσταντίνου και το παραμύθι πλασαρίστηκε μετά τον 9ο αιώνα. http://www.athriskos.gr/modules/news/article.php?storyid=2067

Ο καθηγητής κ. Γεώργιος Ι. Κασιμάτης* για το «μνημόνιο»: είναι «Πραξικοπηματική Εξουσία»

… Να σας πω δε για την «τρόικα» είναι, ακριβώς επειδή οι συμβάσεις αυτές είναι αντίθετες και οι όροι όλοι αντίθετοι με την «Διεθνή Νομιμότητα» και με το Σύνταγμά μας, η εξουσία που ασκείται αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα, ως προς τις υποχρεώσεις των δανειακών συμβάσεων και του «μνημονίου», είναι:

«Εξουσία εκτός Συντάγματος».

Είναι δηλαδή «Πραξικοπηματική Εξουσία».

Είναι, όπως λέγαμε στα θρανία της Νομικής, de facto εξουσία!

Αυτό σημαίνει ότι και η τρόικα, αυτή τη στιγμή, δεν είναι νόμιμη, είναι παράνομη και η παρουσία της ακόμη!

Γι’ αυτό είμαστε «εκτός Δικαίου».

Δείτε το video της συνέντευξης:

* Ο κ. Γεώργιος I. Κασιμάτης είναι Συνταγματολόγος Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών, από το 1981 μέχρι το 1988 ήταν Διευθυντής του Νομικού Γραφείου και Νομικός Σύμβουλος του Α. Παπανδρέου.
Στην αναθεώρηση του Συντάγματος του 1986, ως νομικός σύμβουλος του Πρωθυπουργού, συνέταξε το σχέδιο αναθεώρησης και συμμετείχε ενεργώς στη διαμόρφωσή του.
Εκτός των άλλων ήταν και ιδρυτικό μέλος, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου επί σειρά ετών και από το 1992 μέχρι το 1997 Πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Συνταγματολόγων.
Από http://www.inews.gr/152/o-kathigitis-k-georgios-i-kasimatis-gia-to-mnimonio-einai-praxikopimatiki-exousia.htm

Απίστευτο: Το οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδος απασχολεί μέχρι και τα νήπια

Δυο δίδυμα νήπια συζητούν αγανακτησμένα, αλλά και με ειρωνικό ύφος, το οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδος, μέσα στην κουζίνα του σπιτιού τους (εξ αιτίας της ένδειας των τροφίμων της;). Η γλώσσα, δια της οποίας  συνδιαλέγονται είναι γνωστή μόνον εις τους τροφίμους του ιδρύματος «ΒΟΥΛΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ». Επομένως κάθε ενδιαφερόμενος που επιθυμεί να πληροφορηθεί τα επ’ ακριβώς διαμειβόμενα μεταξύ των δυο μπομπιρών, δεν έχει παρά να αποτανθεί στον οικείο βουλευτή του. (Ως εξαιρετικός ειδικός γλωσσολόγος, της εν λόγω νηπιακής διαλέκτου, προκρίνεται ο νυν διευθυντής του ιδρύματος Γ. Παπανδρέου, μηδέ κατά πολύ απεχόντων, των σχετικών επιδόσεων αυτού, και των υπολοίπων τροφίμων του προαναφερθέντος ιδρύματος).Δείτε το απίστευτο ντοκουμέντο:

---

http://www.athriskos.gr/modules/news/article.php?storyid=2056

Ο άνθρωπος είναι ένα κοινό παράσιτο

"Ο «δημιουργισμός» είναι μια επιστημονική ανοησία και, όσο ξέρουμε, επιστημονικές ανοησίες δεν επικράτησαν ποτέ. Είναι γνωστό ότι μερικοί άνθρωποι έχουν την τάση να πιστεύουν σε κάτι μεγάλο, π.χ. σε ένα θεό, αν δυσκολευτούν κάπως. Δυσκολίες σε εποχές κρίσεων, πολέμων ή και μεγάλων αναστατώσεων, ακόμα και σε περίπτωση πολλαπλών και σύνθετων ερευνητικών αποτελεσμάτων, τα οποία δεν είναι σε θέση να κατανοήσουν"


Ο Homo sapiens δηλώνει ότι είναι η «κορωνίδα της δημιουργίας», αν και αποτελεί μια απλή ψηφίδα στης βιόσφαιρας. Κι όμως, είναι η μόνη ψηφίδα που φαίνεται να έχει συνείδηση αυτής της θέσης του. Ο καθηγητής Volker Mosbrugger, χημικός και θαλάσσιος βιολόγος, μίλησε με την Pia Heinemann (P.H.), δημοσιογράφο της εφημερίδας «die Welt» του Αμβούργου, για την αυτοσυνείδηση του ανθρώπου και γιατί δεν είναι δυνατόν να περάσουν τις απόψεις τους οι «δημιουργιστές».

P.H.: Κύριε καθηγητά, κάποτε χαρακτηρίσατε τον άνθρωπο ένα κοινό παράσιτο, είναι αλήθεια;

Mosbrugger: Βεβαίως! Ο άνθρωπος δεν συμπεριφέρεται πάνω στη Γη τελείως διαφορετικά απ’ ότι κάθε τυχαίο βακτήριο, κάθε μυρμήγκι ή κάθε πτηνό. Αξιοποιούμε όλες τις διαθέσιμες ύλες για να διαβιώνουμε όσο το δυνατόν καλύτερα. Το ίδιο κάνουν και όλα τα άλλα είδη επάνω στη Γη. Το μόνο που μας διαφοροποιεί είναι να παρακολουθούμε τις δραστηριότητές μας και, σε μερικές περιπτώσεις, να αλλάζουμε τον τρόπο δραστηριότητας.

P.H.: Εκμεταλλευόμαστε τη Γη και φιλοσοφούμε για το γεγονός αυτό και για πολλά άλλα. Δεν προκύπτει εξ αυτού και μια ευθύνη μας για τη Γη;

Mosbrugger: Από τη σκοπιά της εξελικτικής βιολογίας όχι υποχρεωτικά. Μόνο επειδή αναγνωρίζουμε ότι οι πρώτες ύλες δεν είναι απεριόριστες, δεν μας υποχρεώνει τίποτα να κάνουμε οικονομία. Θα ήταν όμως καταστροφικό να μην το λάβουμε σοβαρά υπόψη μας.

P.H.: Μπορούν οι άνθρωποι να εξαφανίσουν ολοκληρωτικά τη ζωή επάνω στη Γη;

Mosbrugger: Όχι, δεν πιστεύω κάτι τέτοιο! Ας φανταστούμε ότι υπάρχει μια ομάδα ανθρώπων, οι οποίοι αφήνουν να εκραγούν ταυτόχρονα σε όλη τη Γη ατομικές βόμβες και να δηλητηριάσουν ποταμούς, θάλασσες και τον αέρα με βιολογικές ουσίες. Με αυτό τον τρόπο θα εξαφανιστούν όλοι οι άνθρωποι, ίσως και όλα τα θηλαστικά, τα ερπετά και τα πτηνά. Αλλά ξέρουμε ότι υπάρχουν πολύ περισσότερες μορφές ζωής, οι οποίες μπορούν να ξεπεράσουν κάθε βιολογική δυσκολία και, κατ' επέκταση, τα ανθρώπινα όπλα μαζικής καταστροφής.

P.H.: Εννοείτε τις πολυσυζητημένες κατσαρίδες, οι οποίες θα επιζήσουν ενός πυρηνικού πολέμου;

Mosbrugger: Και τις κατσαρίδες! Ή βακτήρια που ζουν εκατοντάδες μέτρα μέσα σε πετρώματα και επιβιώνουν χωρίς οξυγόνο ή άλλα που ζουν στους αιώνιους πάγους, σε πηγές που εκβάλλουν ενώσεις θείου ή σε πολύ υψηλές πιέσεις στο βάθος των Ωκεανών. Για να εξαφανιστεί τελείως η ζωή από τη Γη πρέπει να εκλείψει τελείως το νερό σε υγρή κατάσταση.

P.H.: Αυτός είναι ο μόνος περιοριστικός παράγων;

Mosbrugger: Οπωσδήποτε είναι ο σημαντικότερος. Από τότε που υπάρχει ζωή στη Γη, εδώ και σχεδόν 4 δισεκ. χρόνια, υπήρχε πάντα νερό σε υγρή μορφή. Χωρίς νερό δεν θα είχαν εξελιχθεί ποτέ τα κύτταρα και χωρίς αυτά δεν θα υπήρχε η ατμόσφαιρα οξυγόνου στη Γη και, μαζί της, δεν θα υπήρχαν οι ανώτερες μορφές ζωής. Οι δεινόσαυροι και άλλα ζώα και φυτά εξαφανίστηκαν, βέβαια, αλλά η ζωή συνεχίζει να υπάρχει.

P.H.: Από τότε που το περιοδικό "Stern" κατέγραψε το κόστος εξ αιτίας της μεταβολής του κλίματος και μετά τις εκθέσεις του IPCC (=Intergovernmental Panel On Climate Change) που περιέγραψαν αυτές τις μεταβολές, έγινε το θέμα του περιβάλλοντος και του κλίματος «μόδα».

Mosbrugger: Οι εκθέσεις του IPCC παρουσιάστηκαν πριν από 15 χρόνια. Αφ’ ότου υπολογίστηκε όμως το κόστος για την εθνική οικονομία, προέκυψε μια νέα «συνείδηση» για την αξία της βιόσφαιρας. Αυτό είναι καλό, αν και η δημόσια συζήτηση εξελίσσεται μερικές φορές στραβά. Γιατί, αν οι πολικές αρκούδες επιβιώσουν ή όχι των αλλαγών του κλίματος, αυτό ελάχιστα ενδιαφέρει τη βιόσφαιρα αλλά και τον άνθρωπο. Πολύ σημαντικότερο είναι, αν θα επιβιώσουν ορισμένα θεμελιώδη είδη, όπως κάποια βακτήρια. Επειδή, αν κάποια στιγμή εκλείψουν από τη Γη, ίσως να μην ευδοκιμούν πλέον τα δημητριακά και να οδηγηθούμε σε μαζική ασιτία. Συνήθως αντιλαμβανόμαστε αυτούς τους συσχετισμούς, όταν παρουσιαστεί η μοιραία έλλειψη και τότε είναι πολύ αργά. Μόνο όταν μειωθούν οι σοδιές θα αρχίσουμε να αναζητάμε τα αίτια, αλλά τα βακτήρια θα έχουν πια εξαφανιστεί.

P.H.: Ίσως γι’ αυτό οι άνθρωποι ενδιαφέρονται με μισή καρδιά για την υπερθέρμανση του πλανήτη μας, επειδή δεν μας δυσκολεύει αυτό ως βιολογικό είδος.

Mosbrugger: Πιθανόν! Ο άνθρωπος ήρθε εξελισσόμενος από την Αφρική - το σώμα μας φαίνεται να είναι ανθεκτικό στις υψηλότερες θερμοκρασίες. Και μια μικρή μεταβολή στη συγκέντρωση του διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα, δεν θα μας επιβαρύνει. Πιθανόν να οδηγήσει σε πείνα, πολέμους και μετακινήσεις πληθυσμών, διάφορες περιοχές του πλανήτη και πολλές κοινωνίες θα ταλαιπωρηθούν και γι’ αυτό το λόγο θα έπρεπε να πάρουμε έγκαιρα τα μέτρα μας. Αυτά όμως δεν αφορούν τηςν επιβίωσή μας ως βιολογικό είδος.

P.H.: Ως άνθρωποι έχουμε αποσυνδεθεί σε μεγάλο βαθμό από την εξέλιξη, για παράδειγμα αντισταθμίζουμε μεταβολές της θερμοκρασίας με κατάλληλα ενδύματα και με τη διαμόρφωση των κατοικιών μας, καταπολεμούμε τις ασθένειες με κατάλληλα φάρμακα και για την πείνα υπάρχει η βιομηχανική παραγωγή τροφίμων.

Mosbrugger: Σωστά αυτά! Ο άνθρωπος είναι το μοναδικό ζώο, το οποίο δεν επηρεάζεται άμεσα, λόγω της «πολιτισμικής εξέλιξης», από τις περιβαλλοντικές μεταβολές μικρής κλίμακας.

P.H.: Δεν εξελισσόμαστε λοιπόν περαιτέρω; Οι ανανεώσεις προκύπτουν συνήθως μέσα σε εποχές κρίσης.

Mosbrugger: Ο άνθρωπος έχει αποσυνδεθεί πράγματι σε σημαντικό βαθμό από μια φυσική εξέλιξη. Βρίσκεται κυρίως υπό την επιρροή της πολιτισμικής εξέλιξης. Αν, για παράδειγμα, εμβολιαστούν κάποιοι άνθρωποι ενάντια σε μια επιθετική γρίπη, τότε επιβιώνουν σε σύγκριση με εκείνους που δεν εμβολιάστηκαν. Οι πιθανότητες επιβίωσης των απογόνων εξαρτάται πολύ περισσότερο από τα διαθέσιμα φάρμακα και το πολιτισμικό περιβάλλον, παρά από τα γονίδια.

P.H.: Φαίνεται ότι χάριν της σύγχρονης τεχνολογίας είμαστε σε θέση να ελέγξουμε μεταβολές στην ατμόσφαιρα. Τουλάχιστον ως είδος δεν απειλείται ο άνθρωπος. Κρατάμε λοιπόν το μέλλον μας στα χέρια μας;

Mosbrugger: Όπως είπα ήδη, ως είδος δεν απειλούμαστε άμεσα, έχουμε όμως την ευθύνη για την ποιότητα του μέλλοντός μας. Πρέπει ειδικότερα να κατανοήσουμε σωστά το ρόλο του ανθρώπου στο γενικότερο «σύστημα Γη» και τότε να ενεργήσουμε «λογικά», που σημαίνει, να προσανατολιστούμε σε μακροπρόθεσμες προοπτικές.

P.H.: Επειδή το «σύστημα Γη» δεν γίνεται εύκολα κατανοητό από το μέσο άνθρωπο, δεν θα ήταν ευκολότερο να εξηγηθούν καλύτερα κεντρικές επιστημονικές αντιλήψεις, όπως η εξέλιξη των ειδών; Στις ΗΠΑ πιστεύουν πολλοί άνθρωποι στη «θεϊκή δημιουργία», σε ένα δημιουργό που έφτιαξε τον κόσμο. Στη Χαϊδελβέργη προγραμματίζουν Ελβετοί «δημιουργιστές» να κατασκευάσουν ένα πάρκο με παραστάσεις από τη «δημιουργία»!

Mosbrugger: Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να ασχολούμαστε με τέτοια πράγματα. Ο «δημιουργισμός» είναι μια επιστημονική ανοησία και, όσο ξέρουμε, επιστημονικές ανοησίες δεν επικράτησαν ποτέ. Είναι γνωστό ότι μερικοί άνθρωποι έχουν την τάση να πιστεύουν σε κάτι μεγάλο, π.χ. σε ένα θεό, αν δυσκολευτούν κάπως. Δυσκολίες σε εποχές κρίσεων, πολέμων ή και μεγάλων αναστατώσεων, ακόμα και σε περίπτωση πολλαπλών και σύνθετων ερευνητικών αποτελεσμάτων, τα οποία δεν είναι σε θέση να κατανοήσουν.

Μακροπρόθεσμα θα επιβιώσουν εκείνες οι κατευθύνσεις πίστης που αποδέχονται τα επιστημονικά αποτελέσματα. Όλα τα υπόλοιπα είναι παροδικά φαινόμενα. Κοιτάξτε για παράδειγμα το χριστιανισμό: επιβιώνει, επειδή από μια εποχή και μετά άρχισε η εκκλησία να υιοθετεί τα επιστημονικά αποτελέσματα. Κανένας ευφυής χριστιανός δεν πιστεύει πια ότι η ηλικία της Γης είναι μόνο μερικές χιλιάδες χρόνια.

Από: http://sfrang.blogspot.com/2009/01/blog-post_04.html

ΧΡΙΣΤΟΛΟΓΙΚΕΣ ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ. ΜΙΑ ΧΑΜΕΡΠΗΣ ΑΠΑTH

Ένα από τα ακλόνητα στοιχεία, κατά τους χριστιανούς, περί της θεϊκότητας του Ιησού Χριστού είναι οι προφητείες περί αυτού και του ερχομού του στον κόσμο αυτόν, οι οποίες είναι γραμμένες στην Βίβλο φυσικά από τους προφήτες του Ισραήλ.

Όπως όμως θα διαπιστώσουμε, με ακλόνητα κι εμείς στοιχεία, όλα εκ της Βίβλου αντλούμενα, πρόκειται περί συνειδητής απάτης, από την μεριά αυτών που έγραψαν τα ευαγγέλια της καινής Διαθήκης. Διότι όπως θα καταφανεί οι προφητείες αυτές ουδεμία σχέση έχουν με τον συγκεκριμένο Ιησού των ευαγγελίων. Όλα τα στοιχεία δε, θα είναι μόνον από την παλαιά και την καινή Διαθήκη.

Όλες οι εκδόσεις της καινής Διαθήκης τονίζουν με παχιά γράμματα τις προφητείες περί Χριστού. Διαθέτουν δε και τις παραπομπές στην παλαιά Διαθήκη. Η μέθοδο έρευνας είναι απλούστατη. Διαβάζει κανείς την προφητεία, όπως αναφέρεται στην Κ.Δ.. Κατόπιν, δια της παραπομπής ανατρέχει στην Π.Δ. και διαπιστώνει, μετά βεβαιότητος, ότι πρόκειται γι’ άλλα αντ’ άλλων. Ότι οι «προφήτες» αυτοί κλαίγονται για τα παθήματα του εδώ και τώρα τους.

Θα ρωτούσε κανείς με το δίκιο του: καλά, εσύ μόνο ο έξυπνος βρέθηκες να ανακαλύψεις αυτή την απάτη. Τόσοι και τόσοι άνθρωποι που διάβασαν την Βίβλο δεν το πρόσεξαν; Μάλιστα. Ας το εξετάσουμε το ερώτημα αυτό. Τέσσερις κατηγορίες χριστιανών υπάρχουν σε σχέση με το διάβασμα των Γραφών.

Η πρώτη κατηγορία, που αποτελεί την συντριπτική πλειοψηφία των πιστών, δεν έχει διαβάσει, κατ’ αρχήν, ποτέ ούτε μια αράδα από τις Γραφές. Κάποιοι δε απ’ αυτούς που διάβασαν κάτι απ’ εδώ και κάτι απ’ εκεί, απέχουν έτη φωτός από το να διαθέτουν ικανότητες, αναγκαίες και ικανές για τέτοιου είδους παρατηρήσεις. Εξ άλλου οι ίδιες οι Γραφές το λένε: «μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι».
Η δεύτερη κατηγορία, η οποία διάβασε κάπως περισσότερο, αποτελείται από δύο ομάδες ατόμων. Η πρώτη λόγω της τυφλής πίστης που την διακατέχει, λαμβάνει τοις μετρητοίς όλα τα λεγόμενα, οπότε είναι ανίκανη να αντιληφθεί ασυνέπειες και απάτες. Τα άτομα της δεύτερης ομάδας είναι αυτά που κάτι μυρίστηκαν ότι βρομάει, αλλά δεν τολμούν να το ομολογήσουν ούτε καν στον εαυτό τους, από τον «φόβο των Ιουδαίων».
Η τρίτη ομάδα η οποία αντελήφθη την απάτη των προφητειών, προέβη στην ανακοίνώσή τους δια σχετικών βιβλίων (Νίτσε κ.ά.). Πού να βρεθούν όμως αφτιά να τους ακούσουν.

Επί πλέον παρατηρήσαμε ότι οι πιστοί χριστιανοί παρέρχονται, πιθανόν και ασυναίσθητα χωρία των ιερών Γραφών τους, με εντυπωσιακή άνεση και ευχέρεια. Όπως ας πούμε την εξής ιστορία:
Κατά Λουκάν (19.27) «πλήν τους εχθρούς μου εκείνους τους μη θελήσαντές με βασιλεύσαι επ’ αυτούς, αγάγετε ώδε και κατασφάξατε αυτούς έμπροσθέν μου». Τα λόγια αυτά βγαίνουν από το στόμα του θεού της αγάπης παρακαλώ, του Χριστούλη. Μωρέ αυτός δεν ήταν που έλεγε να αγαπάμε του εχθρούς μας! Έλεος κύριε θεολόγε… εξηγήστε μας πριν αποτρελαθούμε, δεν μπορεί κάπου θα σφάλουμε, κάτι παρεξηγούμε.

Έχετε δίκιο αγαπητοί μου αδελφοί, απαντά ο θεολόγος, δεν εννοεί εδώ αυτό που αντιληφθήκατε, και συνεχίζει, πρόκειται για το επιμύθιο της παραβολής των μνων. Είναι παραβολικό, δεν αντιλαμβάνεσθε διότι δεν έχετε καθαρή καρδιά. Δεν τυγχάνετε της χάριτος του αγίου Πνεύματος.
Τους ερωτώ λοιπόν: καλά εσείς είστε ανώτεροι θεολόγοι από τον Ιωάννη τον Χρυσόστομο; Αμέσως λαμβάνω απ’ όλους την ίδια απάντηση: μη γένοιτο, εμείς μπροστά στον μέγιστο των αγίων;; Θα παραδεχτείτε λοιπόν την άποψή του περί του προαναφερθέντος χωρίου; Μα φυσικά απαντούν άπαντες. Απαντούν δε με άνεση περί της παραδοχής τους διότι από τους αθεόφοβους αυτούς ελάχιστοι έχουν ανοίξει βιβλίο του Χρυσοστόμου.

Με την επαλήθευση δε αυτή αποδεικνύονται και ασεβείς, διότι όταν τους διαβάσεις τον Χρυσόστομο να διευκρινίζει ότι προσέξτε δεν είναι παραβολικό το λεχθέν του Χριστού, που λέει «κατασφάξατέ τους έμπροσθέν μου» όπως θα διαπιστώσουμε στη συνέχεια, τότε οι θεολόγοι αυτοί αντί να παραδεχτούν από την μια την άγνοιά τους για τα ζητήματα των ευαγγελίων, κι από την άλλη το ποιόν του θεού τους, επιδεικνύουν πάντοτε συμπεριφορά υβριστική και επιθετική (ομιλώ εκ πείρας).

Και για του λόγου το αληθές ιδού η άποψη του αγίου περί της επιθυμίας του Χριστού προς σφαγή των απειθούντων προς τις εντολές του: «Λόγος κατά Ιουδαίων» τόμος 34 σελ. 107 «… πράγμα που έπαθαν και οι Ιουδαίοι, οι οποίοι, αφού κατέστησαν τους εαυτούς τους άχρηστους για εργασία έγιναν κατάλληλοι για σφαγή» (οι Ιουδαίοι ουδέποτε δέχτηκαν τον Χριστό ως Μεσσία). Και συνεχίζει ο άγιος «Γι’ αυτό και ο Χριστός έλεγε: τους εχθρούς μου που δεν θέλησαν να βασιλεύσω σ’ αυτούς οδηγήστε τους εδώ και κατασφάξετέ τους».

Δια του παραδείγματος δε αυτού, ήδη, όπως αντιληφθήκατε, φθάσαμε και στην τέταρτη και σπουδαιότερη κατηγορία αυτών, που λέγαμε, ότι διάβασαν τις ιερές Γραφές. Αυτή των θεολόγων. Η κατηγορία αυτή είναι η μόνη από τις τέσσερις που της αρμόζει κατηγορία. Η δουλειά της είναι να κουκουλώνει όλες τις ατέλειωτες αντιφάσεις, ασυνέπειες και ψευτιές των Γραφών και των διδαχών των πατέρων της εκκλησίας. Θα παραθέσουμε μόνο μιά ενδεικτική, ικανή για να μας διαφωτίσει πλήρως.
Αριθμοί (λα΄. 7) «…και απέκτειναν παν αρσενικόν και τους βασιλείς Μαδιάν απέκτειναν άμα τοις τραυματίες αυτών… και επρονόμευσαν τας γυναίκας Μαδιάν και την αποσκευή αυτών, και τα κτήνη αυτών και πάντα τα έγκητα αυτών και την δύναμιν αυτών επρονόμευσαν, και πάσας τας πόλεις τας εν ταις κατοικίες αυτών και τας επαύλεις αυτών ενέπρησαν πυρί».

Σε έκδοση της Βίβλου από την αδελφότητα Θεολόγων « ΖΩΗ» εγκρίσει της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας και της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλλάδος , ο Ι. Θ. Κολιτσάρας αποδίδει ερμηνευτικά το νόημα του προαναφερθέντος χωρίου «…και τους βασιλείς Μαδιάν απέκτειναν άμα τοις τραυματίες αυτών..» ( = σκότωσαν μαζί και τους τραυματίες αυτών, μάλλον δε σωστότερα δολοφόνησαν τους τραυματίες αυτών) ως εξής: «Εκτός των άλλων φονευθέντων, εφόνευσαν συγχρόνως και τους βασιλείς των Μαδιανιτών».

Θαυμάστε παρακαλώ ήθος ανθρώπου ασύστολου ψεύτη και συνειδητού διαστρευλωτή, χάριν της απόκρυψης των κτηνωδιών του εκλεκτού λαού του Ισραήλ!!! Θεολόγος ο οποίος στους χριστιανικούς κύκλους θεωρείται κορυφή!! Ιδού το δείγμα της κατακαύσεως της ψυχής του Ευρωπαίου από το πυρ το εξώτερο της ερήμου του μονοθεϊσμού. Ο εξευτελισμός του Έλληνα χάριν του εκλεκτού λαού και του θεού του. Αυτό λοιπόν είναι το θεάρεστο έργο των θεολόγων.

Ξεκινάμε την έρευνα των προφητειών όπως αναφέρονται στα ευαγγέλια με την σειρά.
Ματθ. Α΄ 23 «Ιδού η παρθένος εν γαστρί έξει και τέξεται υιόν, και καλέσουσι το όνομα αυτού Εμμανουήλ, ό εστι μεθερμηνευόμενον μεθ’ ημών ο θεός». Ωστόσο λίγο πιό κάτω (Α΄ 25) ο ίδιος ευαγγελιστής αναφέρει για τον πατέρα του Ιωσήφ ότι «και εκάλεσε το όνομα αυτού Ιησούν».
 Ουδεμία αναφορά υπάρχει στις γραφές όπου να αποκαλείται ο Χριστός Εμμανουήλ. Αλλά θα μου πείτε, με τέτοιες λεπτομέρειες θα ασχολούμαστε τώρα. Επίσης η λέξη «παρθένος» μεταφράστηκε έτσι από την Εβραϊκή λέξη «αλμά», η οποία στην κυριολεξία σημαίνει «νεαρή κόρη» κι όχι παρθένος. Δεύτερη ασυνέπεια λοιπόν μέχρι στιγμής.

Παρ’ όλα αυτά το ζήτημα είναι πολύ πιο απλό και ξεκάθαρο. Η εν λόγω προφητεία δίνεται από τον Ησαΐα, επί βασιλέως του Ιούδα (νότιο βασίλειο των Εβραίων) Άχαζ. Την εποχή εκείνη ταλάνιζαν τους Ιουδαίους ταυτοχρόνως δυο σοβαρά προβλήματα. Το ένα μάλιστα εκ των δύο ήταν εξαιρετικά βαρύ για τον προφήτη Ησαΐα: ο βασιλιάς Άχαζ τύγχανε ειδωλολάτρης. Όπως και άπαντες οι βασιλείς των Εβραίων οι μετά τον Δαβίδ!!! Γιά του άπιστους όλ’ αυτά περιγράφονται με κάθε λεπτομέρεια στα βιβλία της Π.Δ. Βασιλειών Γ΄ και Δ΄.

Ειδωλολάτρης ο βασιλεύς! Αυτό δεν χωρούσε με τίποτε στο μυαλό του προφήτη. Ιδού πώς περιγράφει η Βίβλος τον βίο και την πολιτεία του βασιλιά Άχαζ: (Βασιλ. Δ΄. ΣΤ΄ 2) «... και ουκ εποίησε το ευθές εν οφθαλμοίς Κυρίου θεού αυτού πιστώς, ως Δαβίδ ο πατήρ αυτού... και γε τον υιόν αυτού διήγεν εν πυρί κατά τα βδελύγματα των εθνών... και εθυσίαζε ...».
Κι όλ’ αυτά (δεύτερο πρόβλημα) όταν το βασίλειο του Ιούδα κινδύνευε και σπαράσσονταν από εμφύλιο πόλεμο. Ο ίδιος ο προφήτης, λίγο πριν, μας πληροφορεί περί αυτού: (Ζ΄ 1) «ο βασιλεύς του Ισραήλ (βόριο βασίλειο των Εβραίων) Φακεέ μαζί με τον βασιλέα του Αραμαϊκού κράτους Ρασείμ πολιορκούν την Ιερουσαλήμ».

Έχοντας λοιπόν ο προφήτης Ησαΐας την βεβαιότητα ότι δεν είναι δυνατόν ένας ειδωλολάτρης βασιλιάς (Άχαζ) να σώσει την ιερή πόλη του θεού, ελπίζει σε κάποιον πιστό απόγονο της γενιάς του Δαβίδ, ο οποίος Δαβίδ ήταν ο τελευταίος πιστός στον Γιαχβέ. Τον μοναδικό και αληθινό θεό.

Ο σωτήρας λοιπόν αυτός θα ήταν ο Εμμανουήλ (υπενθυμίζουμε ότι ο Ιησούς Χριστός ουδέποτε ονομάστηκε έτσι από κάποιον). Διότι δυό στίχους πιό κάτω, από την προφητεία περί Εμμανουήλ, ο Ησαΐας λέει στον Άχαζ: (Ζ΄ 16) «διότι πριν ή γνώναι το παιδίον αγαθόν ή κακόν, και καταληφθήσεται η γη, ήν συ φοβή, από προσώπου των δύο βασιλέων». Δηλαδή πριν καλά-καλά μεγαλώσει το παιδί η χώρα του Φακεέ και του Ρασείμ θα καταληφθεί. Εννοείται εδώ η κατοχή των χωρών αυτών από τους Ασσυρίους το 722.

Όπως φαίνεται λοιπόν ξεκάθαρα ο Ησαΐας μιλούσε για πράγματα της εποχής του. Γιά αιώνες ολόκληρους πριν τον Ιησού Χριστό. Επομένως άπαντες οι θεολόγοι που εξηγούν τις χριστολογικές προφητείες και αποδίδουν τα προαναφερθέντα από τον Ησαΐα στον Χριστό, ψεύδονται συνειδητά και ασύστολα.
Δεύτερη κατά σειρά «προφητεία»: (Ματθ. Β΄ 6) «Και συ Βηθλεέμ, γη Ιούδα ουδαμώς ελαχίστη εί εν τοις ηγεμόσιν Ιούδα. Εκ σου γαρ εξελεύσεται ηγούμενος, όστις ποιμανεί τον λαόν μου τον Ισραήλ». Εννοείται ότι αναφέρεται στον Χριστό ο οποίος γεννήθηκε στην Βηθλεέμ.

Εδώ η απάτη κραυγάζει από μόνη της. Οι θεολόγοι, αυτοί οι ασύστολοι ψεύτες, από την μιά ψέγουν τους Εβραίους ότι όχι μόνον δεν δέχτηκαν τον Ιησού ως Μεσσία αλλά ότι και τον σταύρωσαν επί πλέον. Ότι είναι ο μόνος λαός της γης που δεν δέχθηκε τον Χριστό. Κι από την άλλη, επειδή έτσι τους βολεύει, δέχονται την επαλήθευση της προφητείας που λέει ότι ο Χριστός θα ποιμάνει τον λαό του Ισραήλ!!! Κάτι που δεν συνέβη ποτέ, κι ούτε πρόκειται να συμβεί στον αιώνα τον άπαντα, όπως πολύ καλά το γνωρίζουν.

Ας δούμε όμως προσεκτικότερα την δεύτερη αυτή προφητεία που αναφέρεται μέσα στην Π.Δ. (Μιχαίας Ε΄ 1). Στον αμέσως επόμενο στίχο (2) μιλά για την εποχή την πριν από την επάνοδο των Ισραηλιτών από την αιχμαλωσία που υπέστησαν από τους Ασσύριους το 722, και λίγο παρακάτω ο ηγούμενος αυτός (δηλαδή ο Χριστός κατά χριστιανούς) να τι θα πετύχει: (στίχ. 5) «και ρύσεται εκ του Ασσούρ, όταν επέλθη επί την γην υμών και όταν επιβή επί τα όρη υμών». Ολοφάνερα ο προφήτης αυτός μιλά για Μεσσία ο οποίος θα σώσει τον λαό του Ισραήλ από τους Ασσύριους.

Η ολοφάνερη αυτή απάτη αποδεικνύει ότι τα ευαγγέλια γράφηκαν από συνειδητούς ψεύτες, οι οποίοι κατέστρωσαν ολόκληρο σχέδιο για την θεοποίηση του Χριστού. Δηλαδή πρόκειται για οργανωμένη απόπειρα ίδρυσης θρησκείας προς συγκεκριμένη κατεύθυνση. Πράγματι αρκετοί ερευνητές του ζητήματος αυτού ξεσκέπασαν την απάτη αυτή και έφεραν στο φως όλες τις αλχημείες των πρωτεργατών της.

Όλη αυτή λοιπόν η φοβερή απάτη ξεσκεπάζεται εντελώς από τον Γεώργιο Ιεροδιάκονο στο βιβλίο του «Η ΜΕΘΟΔΕΥΜΕΝΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ» ΕΚΔ. «Νέα θέσις» 1999. Στο βιβλίο αυτό παρατίθενται όλες ανεξαιρέτως οι αποδείξεις, μέσα από τα σχετικά ντοκουμέντα, για το πώς και το γιατί συνέβη αυτό το καταστροφικό γεγονός για όλη την ανθρώπινη κοινωνία και προ παντός για τον Ευρωπαϊκό πολιτισμό. Ας συνεχίσουμε όμως με τις χριστολογικές προφητείες.

Τρίτη στη σειρά προφητεία: (Ματθ. Β΄ 14,15) «ο δε εγερθείς (Ιωσήφ) παρέλαβε το παιδίον και την μητέρα αυτού νυκτός και ανεχώρησεν εις Αίγυπτον, και ήν εκεί έως της τελευτής Ηρώδου ίνα πληρωθεί το ρηθέν υπό του Κυρίου δια του προφήτου λέγοντος. Εξ Αιγύπτου εκάλεσα τον υιόν μου».

Εδώ η απάτη είναι πλέον σιχαμερή. Πρόκειται για κουτόχορτο. Τροφή για μοσχάρια. Προσέξτε τι λέει το ρηθέν του προφήτη: (Ωσηέ ΙΑ΄ 1) «Όρθρον απερρίφησαν, απερρίφη βασιλεύς Ισραήλ. Ότι νήπιος Ισραήλ, και εγώ ηγάπησα αυτόν και εξ Αιγύπτου μετεκάλεσα τα τέκνα αυτού». Ξεκάθαρα αναφέρεται στους Ισραηλίτες. Στο προηγούμενο κεφάλαιο (Ι΄) ο Γιαχβέ απειλεί τους Ισραηλίτες, λόγω της ειδωλολατρίας στην οποία ξέπεσαν (ένα διαρκές ολίσθημα του εκλεκτού λαού του θεού), με σκληρές τιμωρίες. Εξ ού και το «επερρίφησαν και απερρίφη βασιλεύς Ισραήλ».

Το «εξ Αιγύπτου μετεκάλεσα τα τέκνα αυτού» οι Ευαγγελιστές το μαστόρεψαν σε «εξ Αιγύπτου εκάλεσα τον υιόν μου». Η θρασύτατη αυτή παραποίηση αποδεικνύει ότι οι Ευαγγελιστές ήσαν άτομα αδίστακτα και κακούργα προκειμένου να πετύχουν τον στόχο τους. Επίσης αποδεικνύει ότι γνώριζαν πολύ καλά ότι απευθύνονταν σε άτομα απαίδευτα και αμόρφωτα. Πράγματι η θρησκεία αυτή απευθύνθηκε στους δούλους της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ιδού τα τεκμήρια.

Το μάθημα αρχίζει από το πρώτο ευαγγέλιο, το κατά Ματθαίον (5. 9): «... να μη αντιστέκεστε στο πονηρό (σε πάμπολλες άλλες περιπτώσεις τα ευαγγέλια λένε ακριβώς το αντίθετο), αλλ’ όποιος σε κτυπήσει στο δεξί σαγόνι, να του στρέψεις και το άλλο. Και σ’ εκείνον που θέλει να σε πάει στο δικαστήριο και να πάρει το πουκάμισό σου άφησέ του και το επανωφόρι. Και όποιος σου επιβάλλει αγγαρεία ένα μίλι, πήγαινε μαζί του δύο».

Ποιός μιλάει; Ο ίδιος ο Χριστός. Ο σπείρων τον σπόρον της δουλικότητας. Τώρα μπορούμε να καταλάβουμε απόλυτα το γιατί οι Εβραίοι, όχι μόνον δεν τον αναγνώρισαν ως μεσσία, αλλά, τον μισούσαν θανάσιμα.
Δηλαδή τον καιρό που οι άνθρωποι αυτοί βρίσκονταν υπό Ρωμαϊκό ζυγό, και αγωνίζονταν για την ελευθερία τους, πραγματοποιώντας επαναστάσεις (αναφέρουν τέτοιες και τα ευαγγέλια), αυτός τους δίδασκε δουλικές συμπεριφορές! Καημένοι Εβραίοι πόση διαβολή και συκοφαντία δεχθήκατε από τους χριστιανούς για την υπερήφανη στάση σας υπέρ της ελευθερίας από τον Ρωμαϊκό ζυγό.

Πώς να μην τρελαίνονταν οι άνθρωποι, όταν, την ώρα που πάλευαν να ελευθερωθούν από τον ζυγό του Καίσαρα, ο Ιησούς τους συμβούλευε «απόδοτε ουν τα Καίσαρος Καίσαρι». Όταν ο Θευδάς και ο Ιούδας (όπως αναφέρουν τα ίδια τα ευαγγέλια, Πραξ. 5. 34) επαναστάτησαν και σκοτώθηκαν για την ελευθερία της πατρίδας τους. Γιατί να απορούμε που ο Πιλάτος δεν ήθελε να τον σταυρώσει. Γιατί να σταυρώσει κάποιον που έριχνε νερό στον μύλο του.

Ο σπόρος του Χριστού έπιασε τόπο, έπεσε σε γόνιμο έδαφος: (προς Ρωμαίους, 13. 1) «Ας υποτάσσεται ο καθένας στις ανώτερες εξουσίες, διότι δεν υπάρχει εξουσία παρά από τον θεόν... Ώστε εκείνος που αντιτάσσεται εις την εξουσίαν, αντιτάσσεται εις την διαταγήν του θεού και εκείνοι που αντιστάθηκαν θα κατακριθούν... Αυτός είναι ο λόγος που πληρώνεται τους φόρους, διότι οι αρχές είναι υπηρέται του θεού».

Εφεσίους 6. 5 «Οι δούλοι να υπακούετε εις τους κυρίους σας του κόσμου αυτού με φόβον και τρόμον».
Τιμόθεον 6. 1 «Όσοι είναι υπό τον ζυγόν της δουλείας, ας θεωρούν τους κυρίους των αξίους κάθε τιμής, δια να μη δυσφημείται το όνομα του θεού και η διδασκαλία».
Τίτον 2. 9 «Οι δούλοι να υποτάσσονται εις τους κυρίους τους, να είναι εις όλα ευάρεστοι».
Πέτρου 2. 13 «Υποταχθείτε λοιπόν, σε κάθε ανθρώπινη εξουσία χάριν του Κυρίου, διότι αυτό είναι το θέλημα του θεού».
Πέτρου 2. 13 «Οι υπηρέται, να υποτάσσεσθε εις τους κυρίους σας, με τον οφειλόμενο σεβασμό, κι όχι μόνον εις τους καλούς και επιεικείς αλλά και εις τους διεστραμμένους».

Την καλλιέργεια της δουλικότητας όμως την ανέβασαν σε υψηλώτερα επίπεδα οι λεγόμενοι Πατέρες της εκκλησίας. Ας ακούσουμε έναν από τους μέγιστους. Θα μιλήσει ο Χρυσορρήμων άγιος. Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος.

Εις Α΄ Κορινθίους Ομιλία, ΙΘ΄ σελ. 535 (εκδ. «Γρηγόριος ο Παλαμάς» 1980): «Όπως ακριβώς δεν ωφελεί καθόλου η περιτομή ούτε βλάπτει η έλλειψις περιτομής, έτσι ούτε βλάπτει η δουλεία ούτε ωφελεί η ελευθερία. Και για να καταδείξει τούτο με μεγαλυτέραν σαφήνειαν λέγει (αναφέρεται σε λεγόμενα του Αποστόλου Παύλου): Αλλά και αν ημπορείς να γίνεις ελεύθερος, χρησιμοποίησε περισσότερο την δουλείαν, δηλαδή να είσαι περισσότερο δούλος. Και διατί τέλος πάντων αυτόν που δύναται να ελευθερωθεί τον συμβουλεύει να μείνη δούλος. Διότι θέλει να δείξη ότι δεν βλάπτει καθόλου η δουλεία αλλ’ ωφελεί μάλιστα».

Πώς είπατε; Ότι άλλα εννοεί! Μη βιάζεστε, μας το εξηγεί αμέσως στη συνέχεια ο πατέρας Χρυσόστομος. Φρόντισε και γι’ αυτό μην τυχόν του ξεφύγει κανείς με αμφιβολίες. «Και γνωρίζω μεν ότι μερικοί ισχυρίζονται, ότι το χρησιμοποίησε περισσότερο το είπε περί ελευθερίας, υποστηρίζοντες ότι σημαίνει, εάν ημπορείς να ελευθερωθείς, ελευθερώσου... Δεν λέγει λοιπόν τούτο, αλλ’ εκείνο που είπα προηγουμένως, θέλων να δείξη ότι δεν κερδίζει τίποτε περισσότερον αυτός που γίνεται ελεύθερος, και επομένως, λέγει, και αν ακόμα εξαρτάται από σένα να ελευθερωθείς, μάλλον μένε ως δούλος».

Αυτήν την συμμορία των αρχιερέων της δουλικότητας διάλεξε η πολιτεία του εκτρώματος αυτού που λέγεται Ελληνικό κράτος, για να τους ανακηρύξει προστάτες της παιδείας του!!! Κι εμείς όλοι που διαμαρτυρόμαστε, γι’ αυτό το απαράδεκτο αίσχος, να θεωρούμαστε παλαβοί, ασεβείς και αγενείς και να εξαναγκαζόμαστε να διευκρινίζουμε τα ηλίου φαεινότερα! Αλλά ας συνεχίσουμε.

Τέταρτη «χριστολογική» προφητεία: (Ματθ. Β΄ 16) «τότε ο Ηρώδης ιδών ότι ενεπαίχθη υπό των μάγων, εθυμώθη λίαν, και αποστείλας ανείλε πάντας τους παίδας τους εν Βηθλεέμ και πάσι τοις ορίοις αυτής από διετούς και κατωτέρω (η διαβόητη σφαγή των νηπίων). 17 τότε επληρώθη το ρηθέν υπό του προφήτου λέγοντος. 18 Φωνή εν Ραμά ηκούσθη, θρήνος και κλαυθμός και οδυρμός πολύς. Ραχήλ κλαίουσα τα τέκνα αυτής, και ουκ ήθελε παρακληθήναι, ότι ουκ εισίν».

Για να εκπληρωθεί λοιπόν μιά προφητεία πήγαν τόσα και τόσα παιδάκια αδιάβαστα. Χάριν μιάς λεπτομέρειας επί της ελεύσεως του θεού της αγάπης! Πόσο φρικιαστική απαρχή!
Ποιά όμως είναι η αλήθεια; Εδώ πρόκειται για απίστευτο είδος απάτης. Διότι πρόκειται ακριβώς περί του αντιθέτου. Μάλιστα! Πρόκειται για την αναγγελία της σωτηρίας του λαού του Ισραήλ από τον Γιαχβέ εκ της αιχμαλωσίας που υπέστη από τους Βαβυλώνιους!!!

Πώς είπατε; Ότι δεν είναι δυνατόν να έφτασε η απατεωνιά των Ευαγγελιστών σε τέτοιον απίστευτο βαθμό; Για να δούμε αν έφτασε.
Η προφητεία λοιπόν αναφέρεται στον Ιερεμία κεφ. ΛΗ΄ 15. Στο κεφάλαιο αυτό ο Ιερεμίας από τον 1ο μέχρι τον 14ο στίχο προλέγει πώς ο Γιαχβέ θα επαναφέρει και θα αποκαταστήσει τους Ισραηλίτες στην γη της επαγγελίας από την Βαβυλώνα. Στον 14ο στίχο λέει: «μεγαλυνώ και μεθύσω την ψυχήν των ιερέων υιών Λευί, και ο λαός μου των αγαθών μου εμπλησθήσεται». Στον αμέσως επόμενο στίχο (15) ο οποίος περιέχει την υποτιθέμενη προφητεία, περιγράφει την άθλια κατάσταση των Ισραηλιτών, κάπως λογοτεχνικά, ώστε αμέσως μετά στον 16ο στίχο να αναγγελθεί πανηγυρικά η σωτηρία του.

Ας το διαβάσουμε. 15 «ούτως είπε Κύριος, φωνή εν Ραμά ηκούσθη θρήνου και κλαυθμού και οδυρμού. Ραχήλ αποκλαιομένη ουκ ήθελε παύσασθαι επί τοις υιοίς αυτής, ότι ουκ εισίν». 16 «ούτως είπε Κύριος, διαλειπέτω η φωνή σου από κλαυθμού και οι οφθαλμοί σου από δακρύων σου, ότι έστι μισθός τοις έργοις, και επιστρέψουσι εκ γης εχθρών, 17 μόνιμον τοις σοις τέκνοις».
Γιατί όμως Ραχήλ και Ραμά; Είναι η μητέρα των Ιωσήφ και Βενιαμίν (Γεν. ΛΕ΄ 16-19), η μητέρα του πατριάρχη του λαού του Ισραήλ, η οποία θάφτηκε στην Ραμά. Η Ραχήλ δηλαδή συμβολίζουσα τον λαό του Ισραήλ.

Δεν θα ασχοληθούμε με τις υπόλοιπες χριστολογικές προφητείες επειδή το άσχετον και το απατηλόν τους καθόλου δεν υπολείπεται των προαναφερθεισών. Δεν χρειάζεται τίποτε περισσότερο από μια καινή διαθήκη, με παραπομπές στην παλαιά, για να διαπιστώσει κανείς του λόγου το αληθές.

Δικαίως θα αναρωτηθεί κανείς κατά πόσο ιερή και θεόπνευστη μπορεί να θεωρηθεί μιά γραφή όταν βασίζεται στην σε τέτοιες αδιάντροπες , απροκάλυπτες και ασύστολες απατεωνιές. Ιδού τα αμαρτήματα της πίστεως. Ιδού τι είδους άνθρωποι σκάρωσαν την θρησκεία αυτή. Αλλά και σε τι είδος ανθρώπους απευθύνθηκε.

Για την απάντηση του τελευταίου ερωτήματος θα δώσουμε τον λόγο στον αρχιαπατεώνα Απόστολο Παύλο: «Παρατηρήσατε αδελφοί, ποιοι είσθε σεις που ο θεός κάλεσε. Δεν υπάρχουν μεταξύ σας πολλοί σοφοί κατ’ άνθρωπο, ούτε πολλοί δυνατοί, ούτε πολλοί ευγενείς την καταγωγήν (κανένας άνθρωπος ποτέ στην οικουμένη των ανθρώπων δεν αποπειράθηκε να διαβάλλει την ευγένεια, του οποιουδήποτε είδους, με θρησκευτικό τρόπο, πλην του ανάγωγου αυτού Παύλου), αλλά εκείνους που ο κόσμος θεωρεί μωρούς εδιάλεξε ο θεός δια να καταισχύνη τους σοφούς, και τους αδύνατους κατά κόσμον αδιάλεξε ο θεός, δια να καταισχύνη του δυνατούς, και ανθρώπους που έχουν ταπεινή καταγωγή κατά κόσμον και τους περιφρονημένους εδιάλεξε ο θεός, ακόμη και πράγματα που δεν υπάρχουν δια να καταργήσει εκείνα που υπάρχουν»


http://www.athriskos.gr/modules/news/article.php?storyid=212

"ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ" Η ΑΠΑΤΗ ΤΟΥ ΑΙΩΝΑ

http://www.greatlie.com/

Ι. Καποδίστριας: “ο φιλήκοος των ξένων είναι προδότης”

24grammata.com/ Λόγος

11 Ιανουαρίου 1828 ο Καποδίστριας απεβιβάσθη στην Αίγινα. Ο Γ. Τερτσέτης στα «Απόλογα για τον Καποδίστρια» περιγράφει  συνομιλία του Κυβερνήτη με τον Γεωργάκη Μαυρομιχάλη:
«Είναι καιροί πού πρέπει να φορούμε όλοι ζώνη δερματένια και να τρώμε ακρίδες και μέλι άγριο. Είδα πολλά είς την ζωή μου, αλλά σαν το θέαμα όταν έφθασα εδώ εις την Αίγινα δεν είδα τί παρόμοιο ποτέ, και άλλος να μην το ιδή… «Ζήτω ο κυβερνήτης ο σωτήρας μας, ο ελευθερωτής μας!» εφώναζαν γυναίκες αναμαλλιάρες, άνδρες με λαβωματιές πολέμου, ορφανά κατεβασμένα από τις σπηλιές. Δεν ήταν το  Μαυροφορεμένες γυναίκες, γέροντες μου εζητούσαν να αναστήσω τους πεθαμένους τους, μανάδες μου έδειχναν εις το βυζί τα παιδιά τους και μου έλεγαν να τα ζήσω και ότι δεν τους απέμειναν παρά εκείνα κι εγώ και μεδίκαιο μου εζητούσαν όλα αυτά, διότι εγώ ήλθα και σεις με προσκαλέσατε να οικοδομήσω, να θεμελιώσω κυβέρνησιν και κυβέρνησις και ως πρέπει ζει, ευτυχεί τους ζωντανούς, ανασταίνει και αποθαμένους διατί διορθώνει την ζημία του θανάτου και της αδικίας. Δεν ζει ο άνθρωπος, ζει το έργο του, καρποφορεί, αν ο διοικητής είναι δίκαιος, αν το κράτος έχη συνείδησι, ευσπλαχνία, μέτρα σοφίας.
“…Ώς ψάρι εις το δίχτυ σπαράζει είς πολλούς κινδύνους ακόμη ή ελληνική ελευθερία. Μου εδώσατε τους χαλινούς του κράτους. Τίνος κράτους; Μετρούμε είς τα δάκτυλα την επικράτειάν μας. Τ’ Ανάπλι, την Αίγιναν, Πόρο, Ύδρα, Κόρινθο, Μέγαρα, Σαλαμίνα. Ο Ιμπραΐμης κρατεί τα κάστρα και το μεσόγειο της Πελοποννήσου, ο Κιουτάγιας την Ρούμελη, πολλά νησιά βασανίζονται από αυτεξούσιο στρατό καί από πειρατείαν, τα δύο μεγάλα πολεμικά καράβια μας είναι αραγμένα ξαρμάτωτα εις τον Πόρο, η Αθήνα έφαγε πέρυσι τους ανδρειότε-
ρους των Ελλήνων. Που το θησαυροφυλάκιον του έθνους; Ακούω επουλήσατε και την δεκατία του φετεινού έτους πρίν σπαρθή ακόμα το γέννημα, ο τόπος είναι χέρσος, σπάνιοι οι κάτοικοι; σκόρπιοι είς τα βουνά και εις τα σπήλαια. Το δημόσιο είναι πλακωμένο από δυο εκατομμύρια λίρες στερλίνες χρέος, άλλα τόσα ζητούν οι στρατιωτικοί, η γη είναι υποθηκευμένη είς τους Άγγλους δανειστάς, ανάγκη να την ελευθερώσωμε με την ίδιααπόφασι ως την ελευθερώσαμε καί από τα άρματα του Κιουτάγια και του Αιγυπτίου. Δεν λυπούμαι, δεν απελπίζομαι, προτιμώ αυτό το σκήπτρο του πόνου καί των δακρύων παρά άλλο. Ο θεός μου τάδωσε, το παίρνω, θέλει να με δοκιμάση. Είμαι από τη φυλή σας, είς ένα μνήμα μαζί με σας θα θαφτώ, ό,τι έχω, ζωή,περιουσία, φιλίες είς την Ευρώπην, κεφάλαια γνώσεων αποκτημένα από τόσα θεάματα και ακροάματασυμβάντων του κόσμου είς τάς ημέρας μου, τα αφιερώνω είς την κοινήν πατρίδα… Κατεβαίνω πολεμιστής είς το στάδιον, θα πολεμήσω ως κυβέρνησις, δεν λαθεύομαι τον έρωτα των προνομίωνπού είναι φυτευμένες είς ψυχές πολλών, τα ονειροπολήματα των λογιωτάτων, ξένων πρακτικής ζωής, τοφιλύποπτο, κυριαρχικό και ανήμερο αλλοεθνών ανδρών. Η νίκη θα είναι δική μας, αν βασιλεύση είς την ακαρδίαν μας μόνο το αίσθημα το ελληνικό, ο φιλήκοος των ξένων είναι προδότης.

24grammata

Το ασυνείδητο ιερατείο και η τεράστια ευθύνη του για την ηθική κατάπτωση των νέων

24grammata.com

γράφει η  Βάσω Κ. Ηλιάδη
Δεν είναι λίγες οι φορές που οι παπάδες παίζουν με τις αντοχές μας. Ενώ είναι- υποτίθεται – εκπρόσωποι της ηθικής τάξης, χρησιμοποιούν τους μηχανισμούς των πολιτικών κομμάτων για να βολεύουν τα παιδάκια  τους  με εικονικές εξετάσεις σε δημόσιες υπηρεσίες, συσσωρεύουν πλούτο κινητό και ακίνητο, δεν πιστεύουν στο Θεό, θεατρινίζουν, υποκρίνονται, ψεύδονται, συκοφαντούν, κουτσομπολεύουν ως άλλες κατίνες, και γενικώς δημιουργούν απέχθεια και αηδία στον ειλικρινή και αυθεντικό άνθρωπο.
Διώχνουν μακριά τη νεολαία με τις αντιφατικές και παράλογες επιταγές τους. Δημιουργούν κλίκες κομματικού τύπου και συνήθως προσελκύουν λαϊκά στοιχεία, απαίδευτα, με την υπόσχεση υλικής βοήθειας.
Πολύ λίγες εξαιρέσεις-μετρημένες στα δάκτυλα του ενός χεριού-παράγουν θεάρεστο έργο και νοιάζονται πραγματικά για τον άγνωστο -ξένο «πλησίον». Μάλιστα, αντί να προχωρήσουν στην αυτοκάθαρση, έχουν το θράσος να μιλούν για «καριοφύλλια επανάστασης», ενώ είναι οι πρώτοι  που θα παραλάβουν την κάρτα του πολίτη για να μη χάσουν τον πολύτιμο μισθό τους που προέρχεται από την πολιτεία.
24grammata

Η λέξη Δαίμων : Το “λάφυρο” των νικητών

Προστέθηκε από 24grammata

24grammata.com/ από τη ζωή των λέξεων
γράφει ο Γιώργος Δαμιανός ( περιοδικό discovery and science, εκδ. ΔΟΛ)
Η νοηματική μετάλλαξη της λέξης δαίμων θυμίζει κάτι από τα λάφυρα των νικητών. Θυμίζει τους αρχαίους αριστοκράτες που κατέληξαν στις γαλέρες των νικητών Ρωμαίων θυμίζει, θυμίζει… αναρίθμητες περιπτώσεις που επιβεβαιώνουν ότι ο νικητής ποτέ δε σέβεται «τα ιερά και τα όσια» των ηττημένων.
Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα  από την αρχή. Στην αρχαιότητα η λέξη Δαίμων (αρσ. και θηλ.) ήταν, ίσως, η πιο ευσεβής λέξη. Παράγεται από το ρ. δαίω (: μοιράζω στον καθένα την τύχη του). Αν και συνυπήρχε με τη λέξη θεός, εντούτοις, ο δαίμων αναφερόταν στην απρόσωπη και απροσδιόριστη δύναμη, ενώ ο θεός στην  ανθρωπόμορφη θεϊκή οντότητα. Η έννοια του δαίμονος ισοδυναμούσε με την Μοίρα, την Ειμαρμένη [1]
Επίσης, στη λ. Δαίμονα απέδιδαν  την έννοια του φύλακα αγγέλου «κατά φύλακα δαίμονα». Απ εδώ και η λέξη ευδαιμονία (: ευτυχία, προσδιόριζε τον έχοντα την εύνοια του Δαίμονος)
Όμως, στου χρόνου τα γυρίσματα καθιερώνεται η νέα θρησκεία: ο Χριστιανισμός. Η λέξη που δήλωνε τον αγνό θεό των Αρχαίων έπρεπε να αποκτήσει αρνητική σημασία και από συνώνυμο του Θεού γίνεται συνώνυμο του Διαβόλου. Ο καλός άγγελος γίνεται κακό δαιμόνιο. Οι δαίμονες, πλέον, είναι τα κακά πνεύματα,( … ουαί τοις ηττημένοις… ) ο άγγελος του κακού, ο έκπτωτος άγγελος που έχει ως αρχηγό του τον σατανά (< satana στα εβραϊκά: ο αντίπαλος). Έτσι, δημιουργήθηκαν οι λέξεις: δαιμόνιος, δαιμονισμένος, δαιμονόπληκτος, δαιμονιστής, δαιμονολατρία, πανδαιμόνιο κ. α. Μ΄ αυτή τη σημασία μεταφέρθηκε και στην Εσπερία (Ιταλ: demoniaco, demonomania, pandemonio. Γαλλ.: demon.  Αγγλ.:daemon, daimon. Γερμ: Damon)
Φαίνεται ότι η λέξη δε στέριωσε ούτε και στην ελληνική πόλη Ευδαίμων, στην Ερυθρά θάλασσα, 1ο αιων. π.Χ. Οι Ρωμαίοι θα την μετονομάσουν/μεταφράσουν σε “Arabia Felix”. Σήμερα, είναι το λιμάνι Aden (Υεμένη).
Οι τελευταίες «εστίες αντίστασης» καταγράφονται στη λέξη: ευδαιμονία,  όπου ο δαίμων μεταφέρεται με την έννοια του θεού. Έτσι, για να θυμίζει ότι εκεί που τώρα φτύνουμε εμείς (π.χ. “φτου σου δαιμονισμένε”), κάποιοι είχαν εναποθέσει τη σωτηρία της ψυχής τους.
Τι τραβάνε και αυτές οι λέξεις…
Παραπομπές
[1] α) Ηράκλειτος “ήθος ανθρώπω δαίμων” (: Δαίμων/θεός για τον άνθρωπο δεν είναι παρά ο χαρακτήρας του), β) Δημόκριτος (είναι υπόθεση της ψυχής η ευδαιμονία και η κακοδαιμονία), γ) Αριστοτέλης στα Ηθικά  Νικομάχεια (η ευδαιμονία είναι κάποια ενέργεια με τους κανόνες της τέλειας αρετής),  δ) Λυσίας, επιτάφιος, 78, «ο δαίμων ο την ημητέραν μοίραν ειληχώς απαραίτητος», ε) Ξενοφών, απομνημονεύματα, Α,1, «ως φαίη ο Σωκράτης  το δαιμόνιον εαυτω σημαίνειν».
http://www.24grammata.com/?p=11710