Τα μυστηριώδη αγάλματα του Σανσεβέρο

Στη Νάπολη στο παρεκκλήσι τού Σανσεβέρο φιλοξενούνται κάποια παράξενα γλυπτά εξωπραγματικής πλαστικότητας και απαράμιλλου κάλλους. Τα γλυπτά σμιλεύτηκαν τον 18ο αιώνα και είναι ένας άλυτος γρίφος για ερευνητές και ειδικούς επιστήμονες. Τα αγάλματα είναι κατασκευαστικά αδύνατον να πραγματοποιηθούν γιατί κυριολεκτικά υπερβαίνουν τις πλαστικές ιδιότητες τού μαρμάρου ή τις δυνατότητες των ανθρώπινων εργαλείων!
Και πράγματι, η σινδόνη του «Κεκαλυμμένου Χριστού» τού Τζουζέπε Σανμαρτίνο και το πέπλο τής «Σεμνότητας» τού Αντόνιο Κοραντίνι αποτελούνται ούτε λίγο ούτε πολύ από… διαφανές μάρμαρο! Κυριολεκτικά!

Και πράγματι, η σινδόνη του «Κεκαλυμμένου Χριστού» τού Τζουζέπε Σανμαρτίνο και το πέπλο τής «Σεμνότητας» τού Αντόνιο Κοραντίνι αποτελούνται ούτε λίγο ούτε πολύ από… διαφανές μάρμαρο! Κυριολεκτικά!

Μάρμαρο που σμιλεύτηκε σε πάχος μόλις 2-3 χιλιοστών! Ο επισκέπτης μένει άναυδος, στην ιδέα ότι κάθε ένα από αυτά τα αριστουργήματα, κατασκευάστηκε εξ’ αρχής από μάρμαρο. Αυτό φαίνεται αδιανόητο και στον πιο λογικό άνθρωπο! Είναι αδύνατον η σμίλη και τα άλλα εργαλεία ενός γλύπτη, να περάσουν μέσα στις πολλές πτυχές που σχηματίζει το δίχτυ και να το δημιουργήσουν».

Κι όμως τα αγάλματα είναι εκεί. Υπάρχουν ως ζωντανή απόδειξη. Έχουν και ένα κοινό στοιχείο: οι γλύπτες που τα φιλοτέχνησαν δεν ήταν και τόσο διάσημοι ούτε διέθεταν κάποιες ξεχωριστές ικανότητες (που θα είχαν αποτυπωθεί και σε άλλα έργα τους). Και οι δυο τους όμως συνεργάστηκαν για την κατασκευή των γλυπτών με τον μεγάλο αλχημιστή Ραïμόντο Ντι Σάνγκρο, τον επονομαζόμενο «Πρίγκιπα τού Σανσεβέρο»!

Όπως δε φαίνεται να προκύπτει από την διασωθείσα συμβολαιογραφική πράξη που συνήφθη στις 25/11/1752 μεταξύ τού Ντι Σάνγκρο και τού Giuseppe Sanmartino, η μαρμάρινη, εξωπραγματικής πλαστικότητας σινδόνη που καλύπτει τον «Κεκαλυμμένο Χριστό» κάποτε υπήρξε… ένα κανονικό βαμβακερό σεντόνι, ένα πέπλο κυριολεκτικά «απολιθωμένο», το οποίο βάσει κάποιας παράξενης αλχημιστικής μεθόδου, μετατράπηκε σε ένα λεπτό στρώμα μαρμάρου αναμεμιγμένο με καρμίνιο! Δηλαδή κανονική μεταστοιχείωση! Και να ’ταν μόνο αυτό; Υπάρχει και μια άλλη απίστευτη δημιουργία τού διαβόητου αλχημιστή που προκαλεί σοκ:

«Δύο σιδερένιοι σκελετοί, ενός άνδρα και μιας γυναίκας που εκτός από τα σιδερένια οστά έχουν περιπλεγμένα γύρω τους με απίστευτη ακρίβεια το κυκλοφορικό σύστημα τού ανθρώπου, και αυτό όμως μεταλλικό! […] Όποιος δει από κοντά το εκπληκτικό αυτό έργο, μένει έκθαμβος από την απίστευτη λεπτομέρεια με την οποία έχουν παρουσιαστεί όλες οι ανθρώπινες φλέβες και αρτηρίες! Ακόμη και οι μικρότερες και πιο ασήμαντες! […] Αυτό που είναι πέραν πάσης αμφιβολίας είναι το ότι κανείς μεταλλουργός ή καλλιτέχνης, όση τέχνη και όσες γνώσεις ανατομίας και αν διαθέτει, δεν μπορεί ούτε σήμερα να κατασκευάσει ένα τέτοιο ακριβέστατο σιδερένιο αντίγραφο τού ανθρώπινου κυκλοφορικού συστήματος!»

«Ταυτόχρονα όμως ο παρατηρητής θα νιώσει μια ανατριχίλα, γιατί αισθάνεται ότι οι τρομερές φήμες που υπάρχουν για το συγκεκριμένo έργο, είναι αλήθεια… Τι λένε αυτές οι φήμες; Ότι ο τρομερός πρίγκιπας εισάγοντας στο αίμα κάποια αλχημιστική ουσία, μετέτρεψε σε σίδηρο το αίμα και τα οστά ενός αληθινού ανθρώπινου σώματος τού οποίου τα υπόλοιπα στοιχεία όταν έλιωσαν άφησαν το σιδερένιο ‘‘υπόλοιπο” που βλέπουμε σήμερα!».

Σύμφωνα δε με τον θρύλο, ο «Πρίγκιπας τού Σανσεβέρο» ο οποίος «στην εποχή του θεωρήθηκε ένας σκοτεινός μάγος που προκαλούσε τρόμο στις λαϊκές μάζες, […] αναζητούσε είτε ‘‘εθελοντές” είτε έβρισκε σώματα πολύ πρόσφατα πεθαμένων ανθρώπων και ασκούσε πάνω τους την τέχνη του!»
Υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις, ότι κατά την κατασκευή τους, εφαρμόστηκαν μέθοδοι που δεν είμαστε σε θέση να αναγνωρίσουμε και να εξηγήσουμε σήμερα.

Ωστόσο, εύλογα θα αναρωτηθεί κάποιος, μήπως υπάρχουν τρόποι επέμβασης στην ύλη, που διαφεύγουν (ή αποσιωπώνται) από τη σημερινή κατεστημένη επιστήμη...
...Όταν ο νους συνέλθει από το πρώτο σοκ, καθώς αντικρίζει αυτά τα απίστευτα «αγάλματα», έχει δύο επιλογές:

• Να απωθήσει, ή να ερμηνεύσει όπως-όπως αυτό που βλέπει, προστατεύοντας από την κατάρρευση το σύστημα λογικής του...

• Ή να δεχθεί ότι ο φοβερός Πρίγκηπας του Σανσεβέρο μπορούσε πράγματι να μετατρέπει σε μάρμαρο όποια ύλη ήθελε, όπως ρητά λέει το καταπληκτικό συμβόλαιο που έχει διασωθεί και περιέχει μάλιστα και την αλχημιστική συνταγή που χρησιμοποίησε...

Στην πρώτη περίπτωση, ο επισκέπτης, αποχωρεί «ασφαλής», αλλά με ένα μεγάλο ερωτηματικό να πλανάται βαθιά μέσα του.

Στη δεύτερη, νιώθει την επιθυμία να «βουτήξει» στα βαθιά νερά της αλχημείας και των τρομερών γνώσεων που κάποιοι τις κράτησαν μακριά από το κοινό, ως επτασφράγιστο μυστικό, εξασφαλίζοντας έτσι εξουσία και δύναμη για τον εαυτό τους και μόνο...

Στα υπόγεια εργαστήρια του παλατιού του, ο Ραïμόντο Ντι Σάνγκρο Σανσεβέρο στο Largo San Domenico Maggiore, αφοσιώθηκε σε πειράματα σκοτεινά και παράξενα, στα πιο διαφορετικά πεδία των επιστημών και των τεχνών. Από τη χημεία και την υδροστατική, ως την τυπογραφία και την μηχανική, πέτυχε καταπληκτικά αποτελέσματα και χαρακτηρίσθηκε «καταπληκτικός» από τους συγχρόνους του. Ωστόσο, όλοι φάνηκαν πάντοτε εξαιρετικά απρόθυμοι να αποκαλύψουν τα «μυστικά» του και τις λεπτομέρειες για τις εφευρέσεις του.

Ο πρίγκιπας μιλούσε πολλές ευρωπαϊκές γλώσσες, όπως επίσης αραβικά και εβραϊκά. Κινήθηκε σε υψηλότερους κοινωνικούς κύκλους. Ήταν μεγάλος θαυμαστής του Leonardo da Vinci: του εφευρέτη, επιστήμονα και ζωγράφου, που ενδιαφέρθηκε για το ανθρώπινο σώμα, αλλά επίσης και για την αλχημεία, αν και δεν έγινε ποτέ σαφές κατά πόσον αυτός άσκησε την συγκεκριμένη τέχνη.

Στους επιστημονικούς κύκλους, ο Ραïμόντο Ντι Σάνγκρο Σανσεβέρο είναι γνωστός ως εφευρέτης: όντας ακόμη φοιτητής, εντυπωσίασε τους δασκάλους του με την κατασκευή ενός πτυσσόμενου μηχανισμού, σώζοντας έτσι μια σημαντική θεατρική παράσταση. Όπως ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι, είχε κι αυτός πάθος για τις πολεμικές μηχανές.

Είναι γνωστό ότι ο Ραïμόντο Ντι Σάνγκρο ήταν ηγετικό μέλος του Τεκτονισμού. Ήταν, στην πραγματικότητα, ο επικεφαλής της ναπολιτάνικης Μασονικής Στοάς, μέχρι που τον αφόρισε η Εκκλησία. Περιέργως όμως, ο Πάπας Βενέδικτος ο XIV ανακάλεσε πολύ σύντομα τον αφορεσμό του. Για ορισμένους σχολιαστές, αυτό οφειλόταν στο γεγονός ότι ο Πάπας ανακάλυψε ότι όλες οι κατηγορίες εναντίον του πρίγκιπα ήταν προϊόν συκοφαντίας και φθόνου από τους εχθρούς και τους πολεμίους του. Για άλλους, ήταν απλώς το αποτέλεσμα πολιτικών ελιγμών που εφάρμοζε ο ποντίφικας, ενώ για κάποιους τρίτους ήταν το αποτέλεσμα μιας σκοτεινής συμμαχίας που συνήφθη μεταξύ των δύο ισχυρών εκείνων ανδρών.

Ο Ντι Σάνγκρο παραδόξως επίσης συνδέεται με τον κόμητα Καλιόστρο (Cagliostro), άλλη μια αινιγματική φυσιογνωμία και έναν από τους πιο διάσημους Τέκτονες, ο οποίος σύμφωνα με την παράδοση ήταν εμπνευστής του.

Το 1790, μπροστά σε ένα δικαστήριο της ρωμαϊκής Ιεράς Εξέτασης, ο Καλιόστρο ισχυρίστηκε ότι όλες οι γνώσεις του σχετικά με την αλχημεία (αυτή ήταν η κατηγορία που τον βάραινε), προέρχονταν από «έναν πρίγκιπα ο οποίος είχε ένα μεγάλο πάθος για τη χημεία» και πως εκείνος τον είχε διδάξει, πολλά χρόνια πριν στη Νάπολη.

Οι δικαστές δεν τον πίστεψαν και δεν έδωσαν καμία βαρύτητα στα λόγια του. Εν τούτοις, κανένα στοιχείο σχετικά με αυτή τη δίκη δεν είναι διαθέσιμο! Όλα τα πρακτικά από τη δίκη χαρακτηρίστηκαν απόρρητα και μέχρι σήμερα παραμένουν εγκλωβισμένα στο εσωτερικό του Βατικανού…

Ο πρίγκιπας συνέχισε να πειραματίζεται στο κελάρι του παλατιού του, στο San Domenico Maggiore. Όμως οι φήμες για τα παράξενα πειράματα δεν μπορούσαν να καταλαγιάσουν. Ανησυχητικοί ψίθυροι έλεγαν πως ο πρίγκιπας κωδικοποιούσε την εργασία του με παράξενα σύμβολα. Πιστεύεται μάλιστα ότι μέσα στην εκκλησία του Σανσεβέρο περιέχεται πράγματι μια κρυπτογραφημένη μασονική επιγραφή, ένα μήνυμα που πολλοί έχουν προσπαθήσει να ξεδιαλύνουν, πλην όμως ανεπιτυχώς.

Όταν εξετάζουμε το εκκλησάκι σήμερα, υπάρχουν ορισμένα χαρακτηριστικά που έχουν συμβολικές προεκτάσεις – πράγματα τα οποία εξηγούν οι ξεναγοί. Μερικά χαρακτηριστικά έχουν «διπλό entendre» (διπλή σημασία), που υποδηλώνουν ότι ο Ντι Σάνγκρο μπορεί να ήταν πράγματι γνώστης κάποιας απόκρυφης παράδοσης, αλλά οι ενδείξεις είναι σποραδικές και μερικές φορές αντιφατικές.

Στο τέλος της βόλτας στο εκκλησάκι, ο επισκέπτης οδηγείται κάτω σε ένα μικρό σπήλαιο. Τα αρχικά σχέδια δείχνουν ότι αυτό το δωμάτιο προοριζόταν για τον ενταφιασμό κάποιων ανθρώπων. Για άγνωστο λόγο όμως, το έργο δεν ολοκληρώθηκε.

Στο δάπεδο υπάρχει μια ορθογώνια μαρμάρινη πλάκα, φανερή ένδειξη ότι εδώ κάποτε είχε εναποτεθεί ο «Κεκαλυμμένος Χριστός» του Giuseppe Sanmartino. Ωστόσο εκεί μέσα, σε δύο γυάλινες προθήκες βρίσκονται οι παράξενοι σκελετοί ενός άνδρα και μιας γυναίκας. Φλέβες και αρτηρίες και των δύο αυτών ατόμων, παραμένουν απολύτως άθικτες!

Ο σκελετός της γυναίκας, φαίνεται να έχει τα μάτια άθικτα, σχεδόν γυαλιστερά, αλλά με μια πραγματικά τρομοκρατημένη έκφραση. Αλλά αυτό που είναι αξιοσημείωτο είναι οι φλέβες και τα εσωτερικά της όργανα, τα οποία λογικά θα έπρεπε να διαλυθούν αμέσως μετά το θάνατο. Αντ’ αυτού, παραμένουν σε άριστη κατάσταση αιώνες μετά.

Η καρδιά της διατηρείται ολόκληρη και μπορείτε να δείτε ακόμα και τα αιμοφόρα αγγεία μέσα στο στόμα της. Ήταν έγκυος και στην κοιλιά της, είναι ορατός ο πλακούντας από τον οποίο φαίνεται ο ομφάλιος λώρος που ένωνε το έμβρυο.

Πιστεύεται ότι χορηγήθηκε κάποιο είδος ενδοφλέβιας ένεσης με κάποια ουσία, η οποία κατά την είσοδό της στο κυκλοφορικό σύστημα, μπλοκάρισε τα αγγεία σταδιακά, μέχρι του σημείου που προκάλεσε και το θάνατο του θύματος. Σε αυτό το σημείο, η ουσία μπορεί να «μεταλλοποίησε» φλέβες και αρτηρίες, διατηρώντας τις, χωρίς αποσύνθεση.

Άλλοι αναφέρουν ότι η μέθοδος διατήρησης πραγματοποιήθηκε σε πτώματα, αλλά ωστόσο, το αίμα δεν ταξιδεύει σε ένα νεκρό σώμα, πολλαπλασιάζοντας έτσι το μυστήριο.

Εάν σε όλα αυτά προσθέσουμε και το όνομα του Αλχημιστή, το: di Sangro που ετυμολογικά τουλάχιστον παράγεται από το ισπανικό sangre (αίμα), και που παραπέμπει εύκολα σε προσωνύμιο ανθρώπου που ήξερε τα πάντα σχετικά με το αίμα και την κυκλοφορία του, τότε το μυστήριο όχι μόνο μεγαλώνει αλλά γίνεται και έντονα ανησυχητικό.

Αλλά αυτό δεν είναι και το μόνο πρόβλημα… Η σύριγγα που θα έπρεπε να πραγματοποιήσει την υποδόρια ένεση, εφευρέθηκε εκατό χρόνια αργότερα από έναν χειρουργό της Λυών, τον Carlo Gabriele Pravaz (1791-1853)!

Δεν είναι λοιπόν περίεργο που κουτσομπολιά και άγριες φήμες, ξέσπασαν στη θέα των συγκεκριμένων σκελετών. Κάποιοι ισχυρίστηκαν ότι ο Ραïμόντο Ντι Σάνγκρο «ήταν μάγος και διαβολικός αλχημιστής που άρπαζε ανθρώπους, με σκοπό να εκτελεί ειδεχθή πειράματα στους οργανισμούς τους».

Και κάτι τελευταίο: Υπάρχει μια μικρή "ανωμαλία" στον Χριστό που καλύπτεται με το πέπλο, καθώς πάνω από το ρουθούνι του, διακρίνεται μια μικρή εσοχή ως εάν η σινδόνη να έχει διηθηθεί από την ανάσα κάποιου που προσπαθεί να εισπνεύσει εναγωνίως αέρα. Αυτός που χρησίμευσε ως μοντέλο για τον Ιησού, ήταν ζωντανός, εκείνη τη στιγμή, προσπαθώντας να ανασάνει, ή νεκρός;

Ο πραγματικός Ιησούς εξαφανίστηκε από τον τάφο του - αλλά δεν είναι ο μόνος. Ο καθένας μπορεί ακόμη να δει την ταφόπλακα του πρίγκιπα στο παρεκκλήσι.

Πέθανε στις 22 Μαρτίου του 1771, «από μια ξαφνική ασθένεια που προκλήθηκε από τα πειράματά του». Κατά τη διάρκεια μιας μακράς νύχτας που πέρασε στο εργαστήριό του, εισέπνευσε κατά πάσα πιθανότητα, ή κατάπιε κάποια τοξική ουσία, η οποία όμως αυτή τη φορά απέβη φονική. Η σαρκοφάγος του, ωστόσο, δεν περιέχει το σώμα του!!! Κάποιος το έκλεψε. Άγνωστο όμως γιατί…

πηγές : http://seiriosteam.blogspot.com

               http://secrethresholds-masvidal.blogspot.com/

ΚΛΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΥΠΕΡΠΕΡΑΝ

 

Οι επαφές με τους νεκρούς συμβαίνουν παγκοσμίως και σε όλα τα στάδια της ιστορίας και έχουν διάφορες μορφές.Ως όνειρα, οράματα ενώ είμαστε ξύπνιοι, ακουστικές φαντασιώσεις (;) και όλα αυτά γίνονται είτε αυθόρμητα είτε προκαλούνται μέσω καταστάσεων έκστασης.

Σε πολλές κουλτούρες,τα πνεύματα των νεκρών καλούνται μέσω τελετών για να συνεισφέρουν με την σοφία τους,τις συμβουλές τους και την γνώση για τα μελλούμενα.Σε κρίσιμες στιγμές,οι ίδιοι οι νεκροί φαίνεται να προωθούν την επικοινωνία τους χρησιμοποιώντας κάθε δυνατό μέσο έτσι ώστε να γίνουν αντιληπτοί και αποτελεσματικοί.
Από τη στιγμή της εμφάνισης της ηλεκτρομαγνητικής τεχνολογίας, μυστηριώδη μηνύματα έχουν μεταδοθεί μέσω τηλεγράφου, φωνογράφου ,ραδιοφώνου, τηλεοράσεως κλπ.
Στις αρχές του 20ου αιώνα, κάποιοι ερευνητές κατασκεύασαν μερικές συσκευές με την ελπίδα να αποτυπώσουν τις φωνές των νεκρών. Ο Thomas Alva Edison,του οποίου οι γονείς ήταν πνευματιστές, είχε την πεποίθηση πώς θα μπορούσε να κατασκευαστεί μια τηλεφωνική συσκευή που θα συνέδεε τον κόσμο των ζωντανών με αυτόν των νεκρών. Βεβαίωσε ότι είχε αρχίσει να δουλεύει επάνω σε μια τέτοια συσκευή η οποία όπως φαίνεται δεν ολοκληρώθηκε ποτέ διότι πέθανε.

Πειράματα με τα «Ψυχικά Τηλέφωνα» έγιναν στην δεκαετία του ’40 στην Αγγλία και τις Η.Π.Α. Το ενδιαφέρον για το φαινόμενο συνεχίστηκε την δεκαετία του ’60, όταν οι ερευνητές εστίασαν στα συμπεράσματα/ευρήματα του Dr. Konstantin Raudive (βλ.εικόνα)  που καταδείκνυαν ότι οι φωνές των πνευμάτων μπορούσαν να καταγραφούν σε ηλεκτρομαγνητική ταινία.

Ένα περίεργο φαινόμενο στη σύγχρονη ιστορία είναι η επικοινωνία των νεκρών μέσω του τηλεφώνου.Σπάνια είναι τα περιστατικά τηλεφωνημάτων από τους νεκρούς και συχνά χωρίς κάποια λογική εξήγηση. Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων πρόκειται για ανθρώπους που είχαν στο παρελθόν στενή συναισθηματική σχέση.Σύζυγοι,γονείς και παιδιά,αδέλφια και πιο σπάνια φίλοι ή άλλοι συγγενείς.

Οι περισσότερες επαφές είναι εκ προθέσεως τηλεφωνήματα που προκλήθηκαν από τους ίδιους τους νεκρούς για να μεταφέρουν κάποιο μήνυμα σχετικά με κάποιον επερχόμενο κίνδυνο ή να δώσουν χρήσιμες πληροφορίες που οι ζωντανοί χρειάζονται προκειμένου να ανταπεξέλθουν σε μια δύσκολη κατάσταση.Για παράδειγμα, ο πατέρας της ηθοποιού Ida Lupino ο οποίος είχε πεθάνει στο Λονδίνο κατά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, ’’τηλεφώνησε’’ στην κόρη του έξι μήνες μετά τον θάνατό του και της έδωσε πληροφορίες σχετικά με την τοποθεσία που βρίσκονταν κάποια σημαντικά έγγραφα που είχαν να κάνουν με την περιουσία του.Να σημειώσουμε ότι μέχρι τότε δεν είχε βρεθεί η διαθήκη του ή κάποιο έγγραφο σχετικά με τους αποδέκτες των περιουσιακών του στοιχείων.
Μερικά τηλεφωνήματα δεν έχουν κάποιο συγκεκριμένο σκοπό, πέρα από την ανάγκη του αποθανόντος να επικοινωνήσει με τους δικούς του ανθρώπους. Αυτά συνήθως συμβαίνουν σε συγκινησιακά φορτισμένες ημέρες όπως κάποια επέτειος, η ημέρα της Μητέρας ή του Πατέρα,γενέθλια,ονομαστική εορτή κλπ. Σε ένα τέτοιο ‘’τηλεφώνημα επετείου’’ συνήθως οι νεκροί δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να επαναλαμβάνουν μια φράση ξανά και ξανά,όπως “Γεια σου Μαμά,εσύ είσαι” ;

Τα άτομα που έχουν λάβει τηλεφωνήματα από τους νεκρούς,αναφέρουν ότι η φωνή τους είναι ακριβώς η ίδια με τη φωνή που είχαν και όταν ζούσαν. Το κουδούνισμα του τηλεφώνου όταν χτυπάει είναι συνήθως κανονικό αν και σε μερικές περιπτώσεις ακούγεται λίγο περίεργα.Σε πολλές περιπτώσεις η ποιότητα της σύνδεσης είναι κακή, με αρκετούς θορύβους στη γραμμή. Συνήθως η φωνή του αποθανόντος ακούγεται πολύ χαμηλή και ξεθωριασμένη και όσο περισσότερο κρατάει η… “συνομιλία” , τόσο πιο ασθενική και παραμορφωμένη ακούγεται.Μερικές φορές η φωνή σιγά-σιγά σβήνει μέχρι να σιγήσει εντελώς ενώ η γραμμή παραμένει ανοικτή.Άλλες φορές η κλήση τερματίζεται από τον νεκρό και ο καλούμενος ακούει το κλείσιμο του ακουστικού ενώ άλλες φορές η γραμμή απλά νεκρώνει.
Εάν ο καλούμενος συνειδητοποιήσει ότι αυτός που τον κάλεσε είναι κάποιος που έχει πεθάνει, σίγουρα σοκάρεται και αμέσως κλείνει το τηλέφωνο ενώ όταν δεν το γνωρίζει η “συζήτηση” μπορεί να διαρκέσει ακόμη και μισή ώρα.

Τηλεφωνήματα μπορούν να γίνουν αντίστροφα και από τους ζωντανούς προς τους νεκρούς.Σε μια τέτοια περίπτωση, μια γυναίκα ονειρεύτηκε μια φίλη της που είχε να τη δει αρκετά χρόνια.Στο άσχημο αυτό όνειρο, έβλεπε τη φίλη της να γλιστράει μέσα σε μια πισίνα αίματος.Όταν ξύπνησε σκέφτηκε πως το όνειρο είναι ένας κακός οιωνός και τηλεφώνησε στην φίλη της να δει αν είναι καλά. Ανακουφίστηκε όταν στην άλλη άκρη της γραμμής άκουσε τη φωνή της φίλης να της λέει ότι απλά είχε μπει για λίγο καιρό στο νοσοκομείο, πήρε εξιτήριο και θα ξαναέμπαινε σε λίγες ημέρες. Όταν η γυναίκα εξέφρασε την επιθυμία της να την επισκεφτεί πριν εισαχθεί ξανά στο νοσοκομείο, αυτή αρνήθηκε ευγενικά και είπε ότι θα της τηλεφωνούσε αργότερα. Το τηλεφώνημα αυτό δεν έγινε ποτέ,και μετά από λίγες ώρες η γυναίκα την ξαναπήρε τηλέφωνο όπου το σήκωσε κάποιος συγγενής και της είπε πως η φίλη της είναι πεθαμένη εδώ και έξι μήνες.

Να αναφέρουμε πως πολλά από τα τηλεφωνήματα συμβαίνουν μέσα σε 24 ώρες από τον θάνατο του ανθρώπου. Τα συντομότερα σε διάρκεια τηλεφωνήματα προέρχονται από αυτούς που είναι νεκροί τις τελευταίες επτά ημέρες,ενώ περισσότερο διαρκούν όσα γίνονται από αυτούς που είναι νεκροί για μερικούς μήνες.

Αρκετές θεωρίες υπάρχουν σχετικά με την προέλευση των τηλεφωνημάτων από το υπερπέραν: α)
β) Πρόκειται για “πειράγματα” από ταραχοποιά πνεύματα - γνωστά και ως Poltergeist - τα οποία αρέσκονται στο να παίζουν… παιγνιδάκια με τους ανθρώπους !
γ) Είναι φαινόμενο ψυχοκινητικών ενεργειών που υποσυνείδητα δημιουργούνται από το ίδιο το άτομο που δέχεται το τηλεφώνημα και το οποίο έχοντας κάποια στιγμή την έντονη επιθυμία να μπορούσε να μιλήσει με κάποιον νεκρό συγγενή του, δημιουργεί ένα είδος παραληρηματικής εμπειρίας.
…Και δ) Το όλο φαινόμενο/γεγονός είναι απλά δημιούργημα του ατόμου.

Κάποια άτομα που ισχυρίζονται ότι είχαν συνάντηση με ΑΤΙΑ, αναφέρουν ότι έλαβαν ενοχλητικά τηλεφωνήματα μόλις γύρισαν στο σπίτι, ή μια με δυο ημέρες μετά το περιστατικό και συνήθως πριν ο μάρτυρας προλάβει να μοιραστεί την εμπειρία του με άλλους. Το τηλέφωνο που τους κάλεσε είχε φυσικά απόκρυψη ή όταν φαινόταν δεν αντιστοιχούσε σε κάποιον αριθμό στον επίσημο τηλεφωνικό κατάλογο. Η άγνωστη φωνή στην άλλη άκρη της γραμμής τους προειδοποιούσε να μην μιλήσουν πουθενά για το περιστατικό και να “ξεχάσουν” ότι είδαν.

…Άλλα μάλλον αυτές οι περιπτώσεις είναι αντικείμενο άλλης μεγάλης συζήτησης….. Πράγματι οι κλήσεις γίνονται από τους νεκρούς οι οποίοι κατά κάποιον ανεξήγητο τρόπο “χειραγωγούν” τους τηλεφωνικούς μηχανισμούς και κυκλώματα.


http://secrethresholds-masvidal.blogspot.com/

Ο πλήρης εξεβραϊσμός των Ελλήνων - Τα έθιμα και οι συμβολισμοί του Πάσχα (Πεσάχ)

Τὸ Πεσὰχ εἶναι μία ἀπὸ τὶς ἀρχαιότερες καὶ μεγαλύτερες γιορτὲς τοῦ Ἑβραϊσμοῦ. Συμπίπτει μὲ τὴν Ἄνοιξη, γι’ αὐτὸ λέγεται καὶ Γιορτὴ τῆς Ἄνοιξης. Εἶναι ἡ πρώτη ἀπὸ τὶς “τρεῖς γιορτὲς τοῦ προσκυνήματος”. Οἱ ἄλλες δύο εἶναι τὸ Σαβουὼτ (Πεντηκοστή) καὶ τὸ Σουκὼτ (Σκηνοπηγία). Αὐτὲς τὶς μέρες οἱ Ἑβραῖοι ἀπὸ ὅλα τὰ μέρη πήγαιναν στὴν Ἱερουσαλήμ, γιὰ νὰ προσκυνήσουν στὸ ναὸ καὶ νὰ φέρουν τὰ πρῶτα προϊόντα τῆς σοδειᾶς τους. Ἡ ἱστορικὴ σημασία τῆς γιορτῆς εἶναι ἡ σωτηρία καὶ ἡ ἔξοδος τῶν Ἰσραηλιτῶν ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο, ἀλλὰ συγχρόνως καὶ ἡ ἀναγέννηση τοῦ Ἑβραϊκοῦ Ἔθνους. Ἔχει ἀκόμη ἀγροτικὸ χαρακτῆρα, ἐπειδὴ ἀναφέρεται στὸ θερισμὸ τοῦ κριθαριοῦ.» («Ἑβραϊκὲς Γιορτὲς καὶ Παραδόσεις», ἐκδ. Ἰσραηλίτικη κοινότητα Βόλου 1993.) «Πεσὰχ σημαίνει “περνῶ ἀπὸ πάνω”, “προσπερνῶ” καὶ ἀναφέρεται στὸ πέρασμα τοῦ ἀγγέλου, ποὺ θανάτωσε τὰ πρωτότοκα παιδιὰ τῶν Αἰγυπτίων προσπερνῶντας τὰ σπίτια τῶν Ἑβραίων. Σημαίνει ἐπίσης τὸ “πέρασμα ἀπὸ τὴ σκλαβιὰ στὴν ἐλευθερία.

Τὸ ἑβραϊκὸ Πεσὰχ ἑορτάζεται τὴν πρώτη πανσέληνο μετὰ τὴν ἐαρινὴ ἰσημερία, ἐνῷ τὸ ὀρθόδοξο τὴν πρώτη Κυριακὴ μετὰ τὴν πρώτη πανσέληνο μετὰ τὴν ἐαρινὴ ἰσημερία κι αὐτό, γιὰ νὰ ἑορτάζεται χρονικὰ πάντα μετὰ τὸ ἑβραϊκό, καθ’ ὅτι ὁ Μυστικὸς Δεῖπνος ἦταν τὸ παραδοσιακὸ ἑβραϊκὸ πασχαλινὸ τραπέζι, ποὺ γιόρτασε ὁ Ἰησοῦς μὲ τοὺς μαθητές του· ἡ σταύρωση ἔγινε μετὰ τὸ Πεσάχ. Ἡ Ὀρθοδοξία ἔχει τὶς ρίζες της ἀμιγῶς στὸν Ἰουδαϊσμὸ κι ὄχι βέβαια στὸν Ἑλληνισμό. Τὸ Πεσὰχ εἶναι μιὰ χαρακτηριστικώτατη περίπτωση. Οἱ ὀρθόδοξοι ὑποστηρίζουν, ὅτι ἔχει ἀλλάξει ἡ σημασία τῆς ἑορτῆς, καὶ γιὰ τοὺς χριστιανοὺς δὲν ἑορτάζεται ἡ Ἔξοδος ἀλλὰ ἡ ἀνάσταση τοῦ Ἰησοῦ. Αὐτὸ ὅμως δὲν δικαιολογεῖ τὴν υἱοθέτηση τοῦ ἑβραϊκοῦ ὀνόματος (Πεσάχ-Πάσχα). Πέραν αὐτοῦ ἡ ἑορτὴ θὰ ἔπρεπε νὰ ἑορτάζεται κάποια σταθερὴ ἡμέρα, ὅποτε πιστεύουν ὅτι ἀναστήθηκε ὁ Ἰησοῦς. Ἡ ὀνομασία τῆς ἑορτῆς καὶ ἡ σύνδεσή της μὲ τὴν πρώτη πανσέληνο μετὰ τὴν ἐαρινὴ ἰσημερία δεικνύει τὴν ἑβραϊκὴ προέλευση καὶ σημασία της.

Ἑβραϊκὰ ἔθιμα, συμβολισμοὶ καὶ προσευχὲς

Ἐκτὸς ἀπὸ τὰ παραπάνω τὸ σύνολον τῶν πασχαλινῶν ἐθίμων προέρχονται ἀπὸ τὸν ἑβραϊκὸ ἑορτασμὸ τοῦ Πεσὰχ κι οὐδεμία σχέση ἔχουν μὲ τὴν ἑλληνικὴ παράδοση.

• Τὸ ἀρνί, ποὺ «συμβολίζει τὸ ἀρνὶ ποὺ ἔσφαξαν οἱ Ἑβραῖ οι καὶ μὲ τὸ αἷμα του

ἔβαψαν τὶς πόρτες τους, γιὰ νὰ προσπεράσῃ ὁ Ἄγγελος τοῦ θανάτου»,

ἀποτελεῖ βασικὸ στοιχεῖο τοῦ ἑβραϊκοῦ πασχαλινοῦ τραπεζιοῦ.

• «Τὰ πικρὰ χόρτα, μαρούλια (μαρόρ) καὶ σέλινα συμβολίζουν τὰ πικρὰ χρόνια τῆς σκλαβιᾶς στὴν Αἴγυπτο.» Παραδοσιακὸ ὀρθόδοξο φαγητὸ γιὰ τὸ βράδυ τοῦ Μ. Σαββάτου εἶναι ἡ μαγειρίτσα, ποὺ περιέχει ἐντόσθια ἀρνιοῦ καὶ χόρτα.

• Τὸ χαρακτηριστικὸ κόκκινο χρῶμα τῆς ἑορτῆς συμβολίζει τὸ αἷμα τοῦ ἀρνιοῦ.

• Τὰ βρασμένα αὐγὰ «συμβολίζουν τὴν τελετὴ τῆς θυσίας στὸν Ἱερὸ Ναὸ τῆς Ἱερουσαλήμ».

• Τὸ ξείδι «συμβολίζει τὰ δάκρυα τῶν Ἑβραίων, ποὺ ἔχυσαν, ὅταν ἦταν σκλάβοι στὴν Αἴγυπτο». Γιὰ τοὺς ὀρθόδοξους τὸ ξείδι εἶναι ἐπίσης πολὺ σημαντικό, γι’ αὐτὸ τὴ Μ. Πέμπτη τρῶνε φακές, ποὺ ἀπαιτοῦν κατανάλωση ξειδιοῦ.

Μιὰ ἑβραϊκὴ προσευχὴ γιὰ τὸ Πεσὰχ λέει: «Σαβρὶ μάραναν Μπαροὺχ ἀτὰ Ἀντονάϊ ἐλοένου μέλεχ ἀολάμ, μπορὲ περὶ ἀγκέφεν. Μπαροὺχ ἀτὰ Ἀντονάϊ ἐλοένου μέλεχ ἀολάμ, ἀσὲρ μπαχὰρ μπά-νοῦ μικὸλ ἂμ βερομεμάνου, μικὸλ λασὸν βεκιντεσάνου μπεμιτσβοτὰβ βατι-τὲν λανοὺ ἀντονάϊ ἐλοένου μπεααβά, μοαντὶμ λεσιμχά, χαγκὶμ οὐζμανὶμ λεσασόν, ἒτ γιὸμ χὰγκ ἀματσὸτ ἀζέ, ζμὰν χερουτένου μπεααβὰ μικρὰ κάδες, ζέχερ λιτσιὰτ μιτσράγιμ. Κι μπάνου μπαχάρτα βεοτάνου κιντάστα μικὸλ ἀαμίμ, οὐμοαδὲ κοσδέχα, μπεσιμχὰ οὐβεσασὸν ἠνχαλτάνου. Μπαροὺχ ἀτὰ Ἀντονάϊ μεκαδὲς γισραὲλ βεαζεμανίμ.»

Στὰ Ἑλληνικά: «Εὐλογητὸς ὁ αἰώνιος Θεός μας, βασιλιᾶς τοῦ σύμπαντος, ὁ ὁποῖος δημιούργησε τὸν καρπὸ τοῦ ἀμπελιοῦ. Εὐλογητὸς ὁ αἰώνιος Θεός μας, βασιλιᾶς τοῦ σύμπαντος, ὁ ὁποῖος μᾶς ἐξέλεξε ἀνάμεσα σὲ ὅλα τὰ ἔθνη, ὁ ὁποῖος μᾶς ἀνύψωσε πιὸ πάνω ἀπὸ ὅλα τὰ ἔθνη καὶ μᾶς καθαγίασε μὲ τὶς ἐντολές Του. Σὲ μᾶς ἔδωσες, αἰώνιε Θεέ μας, μὲ ἀγάπη, ἐποχὲς γιὰ χαρά, γιορτὲς καὶ τελετὲς γιὰ εὐχαρίστηση, τὴν γιορτὴ αὐτὴ τῶν ἀζύμων, ἐποχὴ τῆς σωτηρίας μας, ἱερὴ πρόσκληση σὲ ἀνάμνηση τῆς Ἐξόδου ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο. Γιατὶ Ἐσὺ μᾶς ἐξέλεξες καὶ μᾶς καθαγίασες ἀνάμεσα σὲ ὅλα τὰ ἔθνη καὶ μᾶς ἐπέτρεψες νὰ χαροῦμε τὶς γιορτές Σου μὲ εὐτυχία καὶ χαρά. Νὰ εἶσαι εὐλογητός, αἰώνιε, ποὺ καθαγίασες τὸν Ἰσραὴλ καὶ τὶς ἐποχές.»

Τὰ ἴδια ἀκριβῶς ψάλλονται στοὺς χριστιανικοὺς ναοὺς τῆς Ἑλλάδας ὄχι μόνον τὴν περίοδο τοῦ Πεσὰχ ἀλλὰ ὅλο τὸ χρόνο. Γιὰ παράδειγμα:

• «Ὁ ἠγαπημένος Ἰσραήλ» (στὸν μεγάλο ἑσπερινὸ τῆς Κυριακῆς τῶν Βαΐων).

• «Ποιμὴν ἡμῶν Χριστὸς ὁ Βασιλεὺς Ἰσραήλ. Ὑπόδεξαι, Ἰουδαία, τὸν Βασιλέα» (στὸ ἀπόδειπνο τῆς Κυριακῆς τῶν Βαΐων).

• «Ἐπὶ τὸν Ἰσραὴλ τοῦ Θεοῦ» (πρὸς Γαλάτας, στ΄ 14-18, Μ. Παρασκευή). Πολλὲς ὑμνητικὲς ψαλμῳδίες, ποὺ ψάλλονται στοὺς ναοὺς τὴν περίοδο τοῦ Πεσάχ, δημοσιεύτηκαν στὸ τεῦχος 280 (Κ. Ἐλευθερίου, «Τὸ ἀνθελληνικὸ ἑβραϊκὸ Πάσχα»).

Ἡ παραπάνω προσευχὴ παρατέθηκε καὶ στὰ Ἑβραϊκά, γιὰ νὰ ἐπισημάνῃ τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ, ποὺ χρησιμοποιοῦν οἱ Ἑβραῖοι: «Ἀντονάι», τὸ ὁποῖο σημαίνει «ὁ Κύριος». Στοὺς Ἑβραίους ἀπαγορεύεται νὰ γράφουν ἢ νὰ προφέρουν τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ. Ἀντὶ αὐτοῦ χρησιμοποιοῦν τὸ Ἀντονάι.

Στὸν ἐξορκισμὸ τοῦ Μεγάλου Βασιλείου πρὸς τοὺς πάσχοντες ὑπὸ δαιμόνων, ποὺ περιέχεται στὸ λειτουργικὸ βιβλίο «Εὐχολόγιο τὸ Μέγα», διαβάζουμε: «Ὁρκίζω σε, πνεῦμα ἀκάθαρτον, κατὰ τοῦ Θεοῦ Σαβαώθ, καὶ πάσης στρατιᾶς Ἀγγέλων Θεοῦ, Ἀδωνάι, Ἐλωί, Θεοῦ παντοκράτορος, ἔξελθε καὶ ἀπαναχώρησον ἀπὸ τοῦ δούλου τοῦ Θεοῦ...» Ἐκτὸς ἀπὸ τὸ Σαβαὼθ καὶ τὸ Ἐλωί, ποὺ εἶναι ἑβραϊκὲς λέξεις, ὁ Μ. Βασίλειος ἀποκαλεῖ τὸ Θεὸ μὲ τὴ λέξη, ποὺ μόνο ἕνας Ἑβραῖος θὰ γνώριζε καὶ θὰ χρησιμοποιοῦσε: Ἀδωνάι.

Τὰ κηρύγματα τοῦ Μ. Βασιλείου, ὅπως καὶ τῶν ὑπολοίπων μεγάλων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, ἀποτελοῦν ἕνα συνεχὲς ὑμνολόγιο ὑπὲρ τῆς Σιών, τῆς Ἱερουσαλήμ, τοῦ Ἰσραήλ, ἐνῷ παράλληλα ἐκτοξεύουν ὕβρεις γιὰ τὴν Ἑλλάδα, τοὺς Ἕλληνες καὶ τὸν Ἑλληνικὸ Πολιτισμό.  Ὅλα αὐτὰ ἔχουν συμπεριληφθῆ κι ἀποτελοῦν τὸ κυριώτερο μέρος τῶν λειτουργικῶν κειμένων, ποὺ διαβάζονται στοὺς χριστιανικοὺς ναοὺς τῆς σημερινῆς Ἑλλάδας. Πλεῖστες ἑβραϊκὲς λέξεις ὑπάρχουν στὰ λειτουργικὰ κείμενα, ὅπως ἀλληλούια, σαβαώθ, μεσσίας, ἀδωνάι, ἀμὴν κ.λ.π., τὶς ὁποῖες οἱ ἱερεῖς ψάλλουν μὲ τὴν ἴδια παλαιὰ ἑβραϊκὴ λειτουργικὴ μουσική, ποὺ ἔχει μετονομασθῆ σὲ βυζαντινή.

Οἱ ἑλληνικὲς ἑορτὲς καταδιώχθηκαν μετὰ μανίας κι ἐπιβλήθηκαν οἱ καθαρὰ ἑβραϊκές, ὅπως τὸ Πεσάχ, ἡ ἑβραϊκότητα τοῦ ὁποίου δὲν θὰ πρέπει νὰ ἐξετάζεται ἀπὸ μόνη της. Εἶναι μία σημαντικὴ ἑβραϊκὴ ἑορτὴ μέσα στὸν ἑβραιογενῆ κι ἀνθελληνικὸ Χριστιανισμό.

Αὐτὸ ποὺ εἶναι ἐπίσης ἰδιαιτέρως λυπηρὸ εἶναι ἡ διὰ τοῦ Χριστιανισμοῦ ἑβραιοποίηση τῶν ἑλληνικῶν ἐθίμων, ἰδιαίτερα τὴν ἐποχὴ τοῦ Πεσάχ, ὅταν οἱ Ἕλληνες σπεύδουν στοὺς ναοὺς τὴ Μεγάλη Ἑβδομάδα κι ἀκοῦν σὲ ἑβραϊκὴ μουσικὴ ὕβρεις κατὰ τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ψήνουν τὸ ἀρνί, βάφουν κόκκινα τὰ αὐγά, μαγειρεύουν μαγειρίτσα, πιστεύοντας ἐπὶ πλέον, ὅτι ὅλα αὐτὰ ἀποτελοῦν σημαντικὸ μέρος τῆς ἑλληνικῆς παράδοσης.

ΤΟ ΣΑΒΟΥΩΤ - Η ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ

 Οἱ ἑορτὲς τοῦ χριστιανικοῦ ἑορτολογίου δὲν ἔχουν καμμία σχέση μὲ τὸν Ἑλληνικὸ Πολιτισμὸ καὶ τὶς ἑορτὲς στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα, ὅπως ἰσχυρίζονται χριστιανοὶ ἀπολογητὲς στὴν προσπάθειά τους νὰ δείξουν, ὅτι ἡ μετάβαση πρὸς τὸν Χριστιανισμὸ ἔγινε δῆθεν ὁμαλὰ καὶ φυσιολογικά. Ἀπὸ τότε ποὺ –διὰ ἐκτεταμένων διώξεων καὶ στυγνῆς βίας– ἐπιβλήθηκε ὁ Χριστιανισμός, μὲ βάση τὸν Ἰουδαϊσμὸ ἀναπτύχθηκε κι ὄχι τὸν Ἑλληνικὸ Πολιτισμό, ὁ ὁποῖος εἶχε ἤδη τεθῆ ὑπὸ ἀπηνῆ διωγμό.

Οἱ μόνες ἑορτὲς μὲ ἑλληνικὴ προέλευση εἶναι τῆς Ἀποκριᾶς, γι’ αὐτὸ κι ἔχουν κυνηγηθῆ ἀγρίως ἀπὸ τὴ χριστιανικὴ ἱεραρχία ἀκόμα καὶ μὲ ἀποφάσεις Οἰκουμενικῶν Συνόδων (τ. 274). Στὸ ἄρθρο αὐτὸ θὰ ἐξετασθῇ ἡ ἑβραϊκὴ καταγωγὴ τῆς Πεντηκοστῆς.

Ἡ ἑορτὴ τῆς Πεντηκοστῆς (Ἑβρ. Σαβουώτ) ὀφείλει τὸ ὄνομά της στὸ ὅτι ἑωρταζόταν ἀπὸ τοὺς Ἑβραίους πενῆντα ἡμέρες μετὰ τὸ Πεσάχ. Μὲ τὸ ὄνομα αὐτὸ ἀπαντᾶται μόνο στὰ δευτεροκανονικὰ βιβλία1 τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης καὶ στοὺς Ἑβραίους ἱστορικοὺς Φίλωνα2 καὶ Ἰώσηπο.3 Στὴν Παλαιὰ Διαθήκη καλεῖται «ἑορτὴ τῶν ἑβδομάδων»4 ἢ «ἑορτὴ τῆς συγκομιδῆς τῶν πρωτογεννημάτων».5 Οἱ Ἑβραῖοι ἔπρεπε νὰ μετρήσουν ἑπτὰ ἑβδομάδες μετὰ τὸ Πεσὰχ καὶ τὴν πεντηκοστὴ ἡμέρα νὰ τελέσουν τὴν ἑορτὴ τῆς Πεντηκοστῆς6. Κατὰ τὴν ἑορτὴ αὐτὴ πρόσφεραν στὸ ναὸ μέρος τῶν πρωτογεννημάτων ὡς ἔκφραση εὐχαριστίας πρὸς τὸν Γιαχβὲ γιὰ τὴ συντελεσθεῖσα παραγωγὴ τοῦ ἀγροῦ.7 Δὲν ἦταν ὅμως μόνο εὐχαριστία γιὰ τοὺς καρποὺς ἀλλὰ καὶ ἀνάμνηση, γιὰ τὸ ὅτι ὁ Γιαχβὲ τοὺς εἶχε δώσει τὴ «ρέουσα μέλι καὶ γάλα» γῆ,8 ἀφοῦ γενοκτονήθηκαν ἢ ἐκδιώχθηκαν βέβαια ἀπὸ ἐκεῖ τὰ πολιτισμένα Ἑλληνικὰ φύλα.  

Ὅταν οἱ Ἑβραῖοι προσκυνητὲς τῆς ἑορτῆς τῆς Πεντηκοστῆς πλησίαζαν στὸ ναό, οἱ ἱερεῖς ἔβγαιναν ἔξω ψάλλοντας κατάλληλους ἑορταστικοὺς ψαλμοὺς καὶ παρελάμβαναν τὰ πρωτογεννήματα, τὰ ὁποῖα ἀπέθεταν ἐμπρὸς ἀπὸ τὸ θυσιαστήριο, ἐνῷ οἱ προσκυνητὲς πρόσφεραν θυσίες.9 Μετὰ τὴν καταστροφὴ τοῦ ναοῦ τῆς Ἱερουσαλὴμ (70 μ.Χ.), ὁπότε δὲν ἦταν δυνατὸν νὰ γίνῃ ἡ προσφορὰ τῶν πρωτογεννημάτων, ἡ ἑορτὴ τῆς Πεντηκοστῆς προσέλαβε ἄλλο περιεχόμενο, τὴν ἀνάμνηση τῆς νομοθεσίας (τῶν δέκα ἐντολῶν), ποὺ παρέδωσε ὁ Γιαχβὲ στὸν Μωυσῆ στὸ ὄρος Σινᾶ.10 Ἡ παράδοση αὐτὴ ἐπικράτησε ἔκτοτε στὴ ραββινικὴ γραμματεία.11

Ἡ χριστιανικὴ Πεντηκοστὴ δὲν ἔχει καμμία διαφορὰ ἀπὸ τὴν ἑβραϊκή. Στὶς «Πράξεις» ἀναγράφεται, ὅτι οἱ ἀπόστολοι εἶχαν συγκεντρωθῆ, γιὰ νὰ ἑορτάσουν τὴν Πεντηκοστὴ ὡς γνήσιοι Ἑβραῖοι ποὺ ἦσαν. Ἔγινε τότε μεγάλη βοὴ καὶ παρουσιάστηκαν γλῶσσες σὰν φωτιᾶς, κάθε μία ἀπὸ τὶς ὁποῖες κάθησε ἐπάνω σὲ κάθε ἀπόστολο, ὁπότε «ἐπλήσθησαν ἅπαντες πνεύματος ἁγίου» καὶ ἄρχισαν νὰ μιλοῦν ξένες γλῶσσες

http://originalmakedon.blogspot.com/2011/04/blog-post_09.html

Η μεγάλη απάτη των προφητειών ...Το "ξανθό γένος" δεν θα έρθει να μας σώσει !!!

Είναι αλήθεια πως ορισμένοι από τους επονομαζόμενους "προφήτες" ή "προφητεύσαντες" ήταν πολύ συγκεκριμένοι στις "προφητείες" τους, με αποτέλεσμα φυσικά να διαψευστούν οικτρά.

Επειδή όμως οι χριστιανοί ισχυρίζονται πως οι "προφήτες" λένε ό,τι λένε μετά από "θεία φώτιση", τα πράγματα μπερδεύονται όταν οι προφητείες αποδεικνύονται μπαρούφες. Είτε η θεία φώτιση δεν υπήρχε είτε ο προφήτης έλεγε ό,τι του κατέβαινε είτε και τα δύο. Τι γίνεται τότε; Απλό! Παίρνουμε τις "προφητείες" του "προφήτη", προσθέτουμε μερικά πράγματα και περιμένουμε εκ νέου να εκπληρωθούν.

Ας ρίξουμε μια ματιά στην προφητεία περί Κωνσταντινούπολης που λέει ο όσιος Αντρέας ο Σαλός, όπως καταγράφτηκε από τον Νικηφόρο πρεσβύτερο Κωνσταντινούπολης και υπάρχει στο πρωτότυπο (Νικηφόρου Πρεσβυτέρου "Βίος του Οσίου Ανδρέα του διά Χριστόν Σαλού", PG 111, 1863, σελ. 853)

Ο όσιος Αντρέας λέει ξεκάθαρα πως η Κωνσταντινούπολη δεν πρόκειται να πέσει στα χέρια άλλων στον αιώνα τον άπαντα, γιατί τη φυλάει η Παναγία. Πολλοί θα προσπαθήσουν να την πάρουν αλλά θα συντριβούν στα τείχη της και θα αποχωρήσουν ντροπιασμένοι. Εκεί τελειώνει και η προφητεία περί άλωσης. Την Κωνσταντινούπολη την άλωσαν οι Τούρκοι, η προφητεία διαψεύστηκε, τέλος της ιστορίας.

Επειδή όμως δεν είναι δυνατόν (κατά τους χριστιανούς) ένας όσιος να λέει μπαρούφες, η παραπάνω οικτρά διαψευσθείσα προφητεία, έπρεπε να ... ανακατασκευαστεί. Έτσι, με την ευγενή συμβολή των πλαστογράφων, η παραπάνω προφητεία άλλαξε τελείως μορφή και παρουσιάζεται σήμερα στους χριστιανούς ανακατασκευασμένη. Άλλωστε είναι γνωστή η ευπιστία αλλά και η έλλειψη ερευνητικού πνεύματος αυτών που πιστεύουν σε ... "προφητείες".

Ας δούμε τώρα και τη νεότερη έκδοση της προφητείας, όπως αυτή παρουσιάζεται στο βιβλίο "Ο βίος του οσιου Ανδρέα" έκδ. της Ι.Μ. Παρακλήτου (σελ. 171) και στην οποία ... έχουν προστεθεί ορισμένα πράγματα.

Ολόκληρη η δεύτερη παράγραφος αποτελεί ΜΕΤΑΓΕΝΕΣΤΕΡΗ ΠΡΟΣΘΗΚΗ στην "προφητεία" του όσιου Ανδρέα και προστέθηκε για λόγους συμβατότητας της προφητείας με τα γεγονότα και φυσικά για λόγους "αληθοφάνειας" του "προφήτη" και εγκυρότητας της "φώτισης" που υποτίθεται ότι είχε.

Σε κανένα σημείο της "προφητείας" του ο όσιος Ανδρέας (που πιάνει περίπου 10 σελίδες, καθώς αναφέρεται σε διάφορα εσχατολογικά) δε μιλάει για ξανθό γένος, για δέκατο έβδομο γράμμα ή για οτιδήποτε άλλο σχετίζεται με την Κωνσταντινούπολη.

Και μια και συζητάμε για πλαστογραφίες, θα πρέπει να σημειώσουμε πως οι χριστιανικές ιστοσελίδες (απολογητές, οοδε, ιστοσελίδες μοναστηριών), απ'όπου αντιγράφουν οι χριστιανοί "ερευνητές" του φόρουμ, έχουν φυσικά την "αναθεωρημένη" έκδοση προς τους πιστούς τους, θεωρώντας βέβαιο πως ό,τι και να τους πούνε, αυτοί θα το καταπιούν. Αλλωστε, το κριτικό πνεύμα και η "έρευνα της γραφής" απουσιάζει από τον πιστό, κι αυτό είναι μάλλον κάτι που το γνωρίζουν αυτοί που τους σερβίρουν τη μασημένη τροφή, έτοιμη προς κατάποση.

Από την άλλη, είναι λύπης άξιο πως κάποιοι πιστοί ανέχονται να τους κοροϊδεύουν κατάμουτρα και όχι μόνο να μην αντιδρούν, αλλά να είναι χαρούμενοι γι'αυτό.

Ας δούμε όμως το ιστορικό αυτής της προφητείας . 

Η προφητεία αυτή είναι ιδιαίτερα σημαντική για τους χριστιανούς καθώς πάνω της βασίστηκαν ένα σωρό επόμενες ασυναρτησίες, από του ανύπαρκτου Αγαθάγγελου και του Καντιώτη Κοσμά μέχρι τον Παϊσιο.

Πρόκειται για την προφητεία του "εκ πενίας βασιλέως" ο οποίος θα είναι πεθαμένος (σύμφωνα με το Λέοντα) ή ζωντανός (σύμφωνα με τον ίδιο!) που θα αναστήσει ο Γιαχωβάς και θα οδηγήσει τους χριστιανούς στην τελική νίκη.

Αυτός ο βασιλιάς θα πολεμήσει τους Ισμαηλίτες (που οι χριστιανοί ταυτίζουν με τους Τούρκους). Δίνει και μάλιστα σημαντικά στοιχεία για την αναγνώρισή του από τους πιστούς (μην τυχόν τους ξεφύγει, αν και με την περιγραφή αυτή δεν υπάρχει περίπτωση να υπάρχουν πάνω από δύο σε ολόκληρο τον πλανήτη).

1. ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΟΥ "ΠΤΩΧΟΥ ΒΑΣΙΛΕΩΣ"

Σύμφωνα με τις περιγραφές του Λέοντα, ο αναγεννητής της χριστιανοσύνης, θα αναγνωρίζεται από τα εξής σημάδια:

Θα έχει κάλο στο μεγάλο δάχτυλο του δεξιού ποδιού
("ο όνυξ του μεγάλου δακτύλου του δεξιού ποδός τήλωμα έχων")

Θα είναι γκέυ
("το είδος αυτού γυναικείον")

μεσόκοπος
("μέσος την ηλικίαν")

φαλακρός και κοντός
("φαλακρός, μικρόν")

με καμπουρωτή μύτη
("η ρίς αυτού επικεκυφυία")

με γλαρωμένα μάτια
("οι οφθαλμοί μετέωροι")

με το δεξί μάτι αλλοίθωρο
("από του δεξιού οφθαλμού αυτού, ος έστι στρεβλός οφθαλμός")

γεμάτος ελιές στην ωμοπλάτη, στο πόδι, στο αυτί και στο δεξί φρύδι
("ελαίας έχων και μάλλον του ωμοπλάτου, επί τε του μηρού και του ωτός και επί τη δεξιάν οφρύν")

(Λέοντος Σοφού, "Απαντα", PG107, 1863, σελ. 1141-1145)

Αυτόν το... παλληκάρι υποτίθεται θα διαλέξει ο θεός (σύμφωνα με το Λέοντα) για να αναλάβει τον πόλεμο κατά των Ισμαηλιτών και τον εκχριστιανισμό της οικουμένης, αφού θα σφάξει όλους τους μη χριστιανούς. Θα στείλει μάλιστα ο θεός δύο αγγέλους που θα μοιάζουν με λευκοφορεμένους ευνούχους (ίσως για να ταιριάζουν με το βασιλιά) για να του πουν τι θα κάνει:

"Οδηγήσουσι δε αυτόν και δύο άγγελοι εν ομοιώματι ανθρώπου λευκοφόρου ευνούχου· και εις τα ώτα αυτού λαλήσουσι τι μέλλει πράττειν"

Το όνομά του ... παληκαριού δεν μας το κάνει γνωστό ο Λέων. Μας ενημερώνει όμως ο Άγιος Ταράσιος, πατριάρχης Κωνσταντινούπολης, ότι το όνομά του θα αρχίζει από "Ι" και θα τελειώνει σε "ς". Όπως είναι φυσικό, το πρώτο πράγμα που έρχεται στο μυαλό είναι πως το όνομα του "εκ πενίας βασιλέως" θα είναι Ιπποπόταμος.

Από την περιγραφή που κάνει ο Λέων ο ΣΤ΄, είναι φανερό πως με έναν τέτοιο λεβέντη, οι Τούρκοι θα τρέξουν να κρυφτούν στα βάθη της Ασίας... από την τρομάρα τους...

2. Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ "ΠΤΩΧΟΥ ΒΑΣΙΛΕΩΣ" ΚΑΙ Η ΑΝΑΚΤΗΣΗ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ

Η προφητεία του Λέοντος μιλάει για ένα ξανθό γένος που θα πάρει την Κωνσταντινούπολη από τους Ρωμαίους! Απ'αυτό το ξανθό γένος θα την ανακτήσει μετά ο πτωχός βασιλιάς που αναφέρθηκε πιο πάνω.

"Βύζαντος αυλή, εστία Κωνσταντίνου... αλλά σε πυρίστατον και ξανθόν γένος πάσαν τεφρώσαι και τον σον λύσαι κράτος" (Λέοντος άπαντα, "Χρησμός περί αναστάσεως της Κωνσταντινουπόλεως", 1863, σελ. 1119)

Βέβαια, οι Τούρκοι που την κατέλαβαν το 1453 ούτε "ξανθό γένος αποτελούν ούτε "πυρίστατον".

Ας μην ξεχνάμε πως η "προφητεία" γράφεται στο τέλος του 9ου-αρχές του 10ου αιώνα και την Κωνσταντινούπολη την έχουν οι Ρωμαίοι. Προφανώς, το ξανθό γένος που περιγράφει ο Λέων, δεν θα ήταν χριστιανοί (εφ'όσον ο πτωχός βασιλέας θα τους πολεμούσε με τη βοήθεια του θεού και θα τους εκχριστιάνιζε). Αργότερα, οι χριστιανοί, διαστρέφοντας την παραπάνω προφητεία, έκαναν το "ξανθό γένος" χριστιανούς και θεωρούν πως αυτοί είναι που θα πάρουν την Κωνσταντινούπολη από τους Τούρκους. Ότι του φανεί του Λολοστεφανή...

Πού θα τον βρεί όμως αυτόν τον βασιλέα ο θεός; Ο Λέων είναι κατηγορηματικός. Ο άνθρωπος αυτός θα είναι ζωντανός, ψαράς στο επάγγελμα και θα έχει και βάρκα δική του.

"Ο αληθινός βασιλεύς, ος κατοικεί εν υγρώ τόπω, όν εδίωξαν της οικίας αυτού οι άνθρωποι και δεδώκασι την στρωμνήν αυτού εν τοις νήσοις, πλέοντος και αλιεύοντος, εβδοματικού εβδόμα χρόνου εις το τέλος των Ισμαηλιτών αποκαλυφθήσεται" (Λέοντος, ό.π. σελ. 1141)

Τρεις παραγράφους παρακάτω, o Λέων είναι επίσης κατηγορηματικός πως ο άνθρωπος αυτός θα είναι πεθαμένος(ίσως για να καλύψει όλες τις πιθανότητες). Βλέπουμε λοιπόν να του λέει ο άγγελος (που θα μοιάζει με ευνούχο):

"Εγειραι ο καθεύδων και ανάστα εκ του μνημείου" (Λέοντος, ό.π. σελ. 1141)

Δεν μπορείς να σηκώσεις κάποιον από το μνήμα αν δεν είναι πεθαμένος (εκτός αν ο εν λόγω βασιλιάς έμπαινε μόνος του στο μνήμα, κάνοντας πρόβα για τον άλλο κόσμο).

Τέλος, για όσους θέλουν να κανονίσουν το πρόγραμμά τους, ο Λέοντας μας ενημερώνει πως η παραπάνω ανάσταση θα συμβεί Παρασκευή στις 3:45 τα ξημερώματα.

Στην συνέχεια έχουμε τον Αγαθάγγελο .

Οι "προφητείες" του Αγαθάγγελου που έκαναν λόγο για το "ξανθό γένος" που θα κατέβαινε από το βορρά και θα ελευθέρωνε τους Ελληνες, παρουσιάστηκαν σε έντυπη μορφή το 1751 σε ένα βιβλίο γραμμένο από τον Αρχιμανδρίτη Αδριανουπόλεως Θεόκλητο Πολυείδη, που υποτίθεται ότι ήταν η μετάφραση του πρωτοτύπου από τη λατινική.
Σύμφωνα με το βιβλίο αυτό, κάποιος μοναχός, ονόματι Ιερώνυμος Αγαθάγγελος, είδε ένα όραμα το 1279 στη Σικελία όπου ήταν μοναχός και με βάση το "όραμα" αυτό, ο Αγαθάγγελος έγραψε το βιβλίο με τις "προφητείες" του στα ελληνικά, κατόπιν μεταφράστηκαν στα λατινικά και από τα λατινικά ο Πολυείδης το ξαναμετάφρασε στα ελληνικά.
Φυσικά, δεν υπάρχει κανένα πρωτότυπο του 1279 ούτε στα ελληνικά ούτε στα λατινικά. Ούτε Αγαθάγγελος υπήρξε ποτέ, ούτε προφητείες έγραψε ποτέ. Κανείς μέχρι το 1751 δεν έχει ακούσει για τον τύπο αυτό ή για τις "προφητείες" του και κανείς δεν αναφέρει οτιδήποτε γι'αυτόν. Οι υποτιθέμενες προφητείες του γραμμένες το 1279, στην πραγματικότητα είναι εξιστόρηση γεγονότων που έχουν ήδη συμβεί και αποτελούν προϊόντα κατασκευασμένα στη ρωσική αυλή που δημοσιεύθηκαν το 1751.
Ο Νίκος Ροτζώκος (καθηγητής νεότερης ιστορίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο) και ο Διονύσης Τζάκης (καθηγητής ιστορίας στο Ιδρυμα Μείζονος Ελληνισμού), σε άρθρο τους στην εφημερίδα τα ΝΕΑ (23 Αυγ. 2000) λένε για τις υποτιθέμενες "προφητείες" του Αγαθάγγελου και τη σχέση τους με την καταστροφή των Ορλώφ:
"Τέτοιες προφητείες, που την εποχή εκείνη αφορούσαν το "ξανθό γένος" και θεματοποιήθηκαν ως "προφητείες του Αγαθάγγελου, τις διέδιδαν ιδίως κληρικοί και μοναχοί, που συχνά ήταν απόστολοι της ρωσικής πολιτικής."
Ουσιαστικά, οι "προφητείες" της εποχής κατασκευάζονταν στη Ρωσία, αποδίδονταν σε προγενέστερους ανύπαρκτους "προφήτες" και ο σκοπός τους ήταν η προώθηση των ρωσικών πολιτικών συμφερόντων.
Οι "προφητείες" του Αγαθάγγελου έχουν ιδιαίτερη σημασία γιατί ενέπνευσαν δύο από τους κορυφαίους "προφήτες" του αιώνα μας: Τον Καντιώτη, που μας πρόσφερε τις "προφητείες" του Κοσμά και τον Παϊσιο, που με βάση τις "προφητείες" του Αγαθάγγελου, διατύπωσε τις δικές του (όπως τουλάχιστον ισχυρίζονται οι διάφοροι βιβλιέμποροι που καταγράψανε τις "σοφίες" του σε βιβλίο).


ΟΙ "ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ" ΤΟΥ ΑΓΑΘΑΓΓΕΛΟΥ
Το βιβλίο με τις "προφητείες" του Αγαθαγγέλου κυκλοφόρησε το 1751 με τον τίτλο: "Οπτασία του Μακαρίου Ιερωνύμου Αγαθαγγέλου του εκ της μοναδικής πόλεως του Μεγάλου Βασιλείου." και σε δεύτερη έκδοση το 1877.
Το 1849, ο Κοσμάς Φλαμιάτος, αρχηγός της "Φιλορθοδόξου Εταιρείας", και συνέταιρος του απατεώνα (και αγιοποιημένου σήμερα) Παπουλάκου, κυκλοφορεί ένα βιβλίο με τον τίτλο "Ερμηνεία των χρησμών του Αγαθαγγέλου" όπου μέσα από τις ασυναρτησίες του Πολυείδη (ή του Αγαθάγγελου, όπως προτιμάει κανείς) προσπαθεί να δώσει ερμηνείες των γεγονότων που υποτίθεται ότι περιγράφει ο Αγαθάγγελος.
Ακόμη κι αν αφήσουμε στην άκρη το γεγονός πως για 500 χρόνια κανείς δεν έχει πάρει χαμπάρι πως υπάρχει τέτοιο κελεπούρι-προφήτης που έχει παρουσιάσει αυτό το ... κορυφαίο έργο, ακόμη κι αν δεν είναι κανείς ειδικός, μπορεί με μια μόνο ματιά στις "προφητείες" του Αγαθάγγελου να διαπιστώσει ότι είναι πολύ μεταγενέστερες της εποχής που υποτίθεται ότι γράφτηκαν.
Λέει για παράδειγμα ο Αγαθάγγελος στο Α΄ κεφάλαιο των "χρησμών" του στη σελίδα 9:
"Έμεινα ως αναίσθητος λίθος από της λύπης, και πεσών καταγής μετά μεγάλου ολολυγμού και δακρύων, έκλαιον τον βυζαντινόν αφανισμόν"
και στη σελ. 8:
"Κωνσταντίνος ήρξατο και Κωνσταντίνος απολέσει της Ανατολής το Βυζαντινόν Βασίλειον"
Ο όρος "βυζαντινός" δεν υπήρχε το 1279 που υποτίθεται ότι γράφτηκαν οι προφητείες. Χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά 300 χρόνια μετά, το 1562. Προφανώς ο Θεόκλητος Πολυείδης, που έγραψε στην πραγματικότητα τις "προφητείες" τo 1751, δεν το γνώριζε αυτό (οι καλόγεροι δα δεν φημίζονταν και για τη μόρφωσή τους) και χρησιμοποίησε τον όρο αυτό για να περιγράψει την Ανατολική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία.
Με τον ίδιο τρόπο, στο πρώτο κεφάλαιο αναθεματίζεται ο Λούθηρος και η μεταρρύθμισή του (ο οποίος όμως γεννήθηκε 170 χρόνια μετά την χρονιά που υποτίθεται ότι γράφτηκαν οι προφητείες). Ο αναθεματισμός του Λούθηρου δεν παρουσιάζεται εν είδει προφητείας αλλά ως γεγονός που έχει ήδη γίνει.
Αλλά, μέσα στην αγγραματοσύνη του, ο συντάκτης των "προφητειών" κάνει και σοβαρά λάθη. Λέει για παράδειγμα σχετικά με τον αυτοκράτορα που θα βασίλευε κατά την πτώση της Κωνσταντινούπολης:
"Αρίθμησον από του πρώτου Κωνσταντίνου έως του δωδέκατου αριθμού του ομοίου ονόματος".
Αλλά ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, τελευταίος αυτοκράτορας του Βυζαντίου δεν ήταν ο 12ος, ήταν ο 11ος. Φαίνεται πως κατά τη φώτιση του Αγαθάγγελου από το θεό, υπήρχαν παράσιτα που εμπόδιζαν τη σωστή λήψη κι έτσι ο άνθρωπος δεν φωτίστηκε όπως θα έπρεπε... Ηταν και ο "μεταφραστής" άσχετος... τι να σου κάνει κι αυτός.
Οι "προφητείες" του Αγαθάγγελου θα μπορούσαν να θεωρηθούν ως το απαύγασμα της ανθρώπινης ασυναρτησίας. Στα 10 κεφάλαια που περιλαμβάνουν, είναι γεμάτες με πόρνες, γυμνές γυναίκες σε συμπλέγματα (ο πεινασμένος καρβέλια ονειρεύεται) και τέρατα απ'αυτά που μόνον οι καλόγεροι (και τα πρεζόνια) βλέπουν.
Κορυφαίο από τα τέρατα είναι ένας κύκνος(!) με 2 κέρατα στο κεφάλι (!!), τρία βραχιόλια στα πόδια (!!!) ένα αστέρι στο μέτωπο(!!!!) που κρατάει στο ράμφος του μια περγαμηνή από δέρμα προβάτου.
Είναι σημαντικό πως βασικά οι "προφητείες" του Αγαθάγγελου ασχολούνται κυρίως με δύο πράγματα: Αφενός με την εξύμνηση της ρωσικής πολιτικής, των Ρώσων ηγετών και γενικά οτιδήποτε ρώσικου και αφετέρου με τις κατηγορίες εναντίον της Γερμανίας και της Αυστρίας. Απαραίτητη σάλτσα ο αναθεματισμός του Πάπα και του Λούθηρου (ο οποίος επίσης δεν υπήρχε το 1279) και η "προφητεία" περί απελευθέρωσης της Πόλης το 1853(!). (αυτό όντως ήταν προφητεία, καθώς γράφτηκε πριν το "γεγονός", αλλά -όπως όλες οι προφητείες- δυστυχώς ...ατύχησε!).
Οι "προφητείες" του Αγαθάγγελου αποτελέσανε τη βάση του κύματος "προφητειών", καθώς οι μετέπειτα "προφήτες" (Κοσμάς, Παϊσιος και λοιπές εσχατολογικές δυνάμεις) ουσιαστικά μυρηκάζανε τις "προφητείες" αυτές, διανθισμένες με τα δικά τους "οράματα". Ταυτόχρονα ο τρόπος εμφάνισης των προφητειών ακολούθησε τον τρόπο εμφάνισης των προφητειών του Αγαθάγγελου. Εμφανίζονται πάντα μετά τα γεγονότα που υποτίθεται ότι προφητεύουν. Από την άποψη αυτή θα μπορούσαμε να πούμε πως ο ανύπαρκτος Αγαθάγγελος παρήγαγε σημαντικό έργο, καθώς έδειξε το δρόμο στους κατοπινούς "προφήτες" (ή δημιουργούς προφητών) για το πώς να κατασκευάζουν ανύπαρκτες προφητείες από υπαρκτούς ή ανύπαρκτους προφήτες.

Μετά την εμφάνιση με παρόμοιο τρόπο των "προφητειών" του Κοσμά, ξεπήδησε ένα άνευ προηγουμένου προφητολογικό εσχατομάνι και γέμισε βιβλία (και τσέπες) εις βάρος των αφελών πιστών, οι οποίοι όχι μόνο ανέχονται να τους κοροϊδεύουν στα μούτρα οι επιτήδειοι αλλά είναι και περήφανοι γι'αυτό.

Κων/νος Θεοδορίδης

http://originalmakedon.blogspot.com/2011/04/blog-post_23.html

Αστρικό Προβολή

 

Λίγη θεωρία για την αστρική προβολή (την τέχνη της εξόδου της ψυχής από τον σώμα).

Ταξίδια έξω από το σώμα σε παράλληλα σύμπαντα και σε άλλες διαστάσεις. Μπορούν να συμβούν στον καθένα!

 Ίσως έχει συμβεί και σε σας: μια στιγμή που βρισκόσασταν σε βαθιά χαλάρωση , μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, ίσως να νιώσατε ότι γλιστρήσατε έξω από το σώμα σας και για λίγο νιώθατε να επιπλέετε στο χώρο μέσα σε ένα άλλο, λεπτοφυέστερο σώμα. Αν σας συνέβη, τότε ανήκετε στο αξιοζήλευτο ποσοστό εκείνων που έζησαν μια εμπειρία αστρικού ταξιδιού.
Πρόκειται για μια κατάσταση που έχει καταγραφεί από την αρχή της ύπαρξης του ανθρώπου σε όλους τους πολιτισμούς και σε όλες τις εποχές. Τα ονόματα που της έχουν δοθεί είναι πολλά: αστρικό ταξίδι, εξωσωματική εμπειρία, αστρική προβολή, εξωσωμάτωση. Ο διεθνής όρος είναι O.B.E. (Out of Body Experience) και έτσι έχει καταχωριστεί επισήμως από τα ερευνητικά εργαστήρια που μελετούν το φαινόμενο. Ανάμεσά τους είναι τα Πανεπιστήμια της Οξφόρδης, του Ντιουκ, του Μπρίστολ, της Βραζιλίας, του Εδιμβούργου και το Ίδρυμα Ερευνών του Στάνφορντ. Πριν από 4 χρόνια πραγματοποιήθηκε ,μάλιστα, μια μεγάλη έρευνα από το τμήμα ψυχολογίας του Πανεπιστημίου της Βραζιλίας όπου ένας μεγάλος αριθμός ατόμων κλήθηκε να απαντήσει στο ερώτημα «έχετε ποτέ δει στην πραγματικότητα κι όχι σε ώρα ύπνου , το φυσικό σας σώμα από μια θέση εντελώς έξω από αυτό, σαν να βρισκόσαστε δίπλα ή πάνω του και να το κοιτούσατε ενώ «επιπλέατε» στον αέρα;». Το 31% των ερωτηθέντων απάντησε καταφατικά δηλώνοντας έτσι ότι είχαν μια εξωσωματική εμπειρία. Μάλιστα, οι περισσότεροι από τους μισούς είπαν πως είχαν αυτήν την εμπειρία τουλάχιστον τρεις – τέσσερις φορές. Σε άλλες έρευνες που πραγματοποιήθηκαν με άτομα που μπορούσαν κατά βούλησιν να βγαίνουν έξω από το σώμα τους παρατηρήθηκε κάτι πολύ ενδιαφέρον: απώλεια ηλεκτρικής τάσης του φυσικού σώματος γεγονός που έκανε τους ερευνητές να καταλήξουν στο συμπέρασμα ότι η φύση του δεύτερου σώματος είναι κατά βάσιν ηλεκτρική. Κι ενώ πολλοί σκεπτικιστές αρνούνται την ύπαρξη του φαινομένου και το ανάγουν στο χώρο του μυστικισμού και της φαντασίωσης αρκετά σοβαρά Πανεπιστήμια ασχολούνται με το θέμα υποστηρίζοντας πως τα εξωσωματικά ταξίδια είναι γεγονός και πως ο 1 στους 10 ανθρώπους έχει γευτεί αυτήν την εμπειρία. Οι σχετικές έρευνες δείχνουν πως τα αστρικά ταξίδια γίνονται ευκολότερα από τις γυναίκες. Παρ’ όλα αυτά πολλοί διάσημοι άνδρες τα έχουν γευτεί επίσης. «Ένιωσα να βγαίνω κατευθείαν έξω από το σώμα μου, όπως όταν τραβάς από την άκρη του ένα μεταξωτό μαντήλι μέσα από μια τσέπη. Πέταξα γύρω βλέποντας το πεδίο της μάχης κι ύστερα ξαφνικά επέστρεψα και πάλι στο φυσικό μου σώμα». Με αυτά τα λόγια περιγράφει την εξωσωματική του εμπειρία ο διάσημος συγγραφέας Έρνεστ Χέμινγουεη. Αλλά και Καρλ Γιουνγκ έζησε κάτι ανάλογο « Βρέθηκα έξω από το σώμα μου και πετούσα ψηλά στο διάστημα. Προς τα κάτω έβλεπα τη Γη να λούζεται σε ένα απίστευτο γαλάζιο φως και κάτω από τα πόδια μου απλωνόταν η Κεϋλάνη και μπροστά μου στο βάθος η Ινδία. Όσα έβλεπα ήταν εντελώς πραγματικά. Δεν υπήρχε τίποτα υποκειμενικό σ’ όλα αυτά».


To Διπλό, το «Κα» και το Είδωλο
Η πίστη πως ο άνθρωπος διαθέτει εκτός από το υλικό και ένα άλλο σώμα είναι πανάρχαια και παγκόσμια γι αυτό και σε όλες τις γλώσσες της υφηλίου υπάρχει πάντα μια λέξη που προσδιορίζει αυτό το «δεύτερο σώμα». Με αυτό ταξιδεύουν οι Αφρικανοί μάγοι ,οι Ινδιάνοι της Αμερικής, οι σαμάνοι του Θιβέτ και της Σιβηρίας. Οι Έλληνες το ονόμαζαν «διπλό» ή «είδωλο» και οι Αιγύπτιοι « Κα». Η ύπαρξη αυτού του παράξενου φαινομένου αποδεικνύει κατ’ αρχήν κάτι εξαιρετικά σημαντικό: την ικανότητά μας να αποχωριζόμαστε από το φυσικό μας σώμα εξακολουθώντας να ζούμε και να βιώνουμε διάφορες καταστάσεις. Από μια άποψη ,λοιπόν, αποτελεί μια επιβεβαίωση για την ανυπαρξία του θανάτου εφόσον επιβεβαιώνεται η ύπαρξη κι ενός άλλου φορέα εκτός από το σάρκινο σώμα. Σύμφωνα με τη μεταφυσική παράδοση ο άνθρωπος εκτός από το υλικό σώμα του έχει κι άλλα σώματα: το αιθερικό, το αστρικό, το νοητικό, το ένα είναι συνδεδεμένο με το άλλο όπως σε ένα κρεμμύδι. Οι εξωτερικές αισθήσεις αφορούν μόνο το φυσικό σώμα γι αυτό και αποσύρονται σταδιακά καθώς κάποιος ετοιμάζεται για ένα αστρικό ταξίδι. Κατ’ αρχήν νιώθει να χάνει την αίσθηση της αφής. Σύντομα ακολουθούν η απώλεια της όσφρησης, της γεύσης ,της ακοής και τέλος της όρασης . Τότε ακριβώς ενεργοποιούνται οι εσωτερικές αισθήσεις και το άτομο νιώθει να βλέπει ,να ακούει και να βιώνει με πολύ μεγαλύτερη οξύτητα από όση πριν. Ταυτόχρονα αποκτά μια αίσθηση μεγάλης ελαφράδας και χωρίς να το καταλάβει βρίσκεται ξαφνικά πάνω από το ξαπλωμένο σώμα του και το κοιτά από ψηλά. Το δεύτερο σώμα στο οποίο βρίσκεται φαίνεται να συνδέεται με το φυσικό με ένα είδος λεπτής φωτεινής χορδής που αποτελεί ένα είδος ομφάλιου λώρου. Αυτή η ασημένια χορδή μπορεί να επιμηκυνθεί απεριόριστα. Έτσι, το άτομο που κάνει ένα αστρικό ταξίδι με το δεύτερο σώμα του ανακαλύπτει πως έχει μερικές εξαιρετικές ικανότητες όπως λ.χ. ότι μπορεί να αιωρείται και να πετάει προς διάφορες κατευθύνσεις χωρίς καμιά απολύτως αίσθηση βάρους. Επίσης μπορεί να περνά μέσα από τοίχους όπως τα φαντάσματα ή να βρεθεί στην άλλη άκρη της Γης ή ακόμα και στο κέντρο του Γαλαξία. Η ταχύτητα μετακίνησης είναι η μέγιστη, γιατί είναι η ταχύτητα της σκέψης. Τις μαρτυρίες των αστρικών ταξιδιωτών που αναφέρουν ότι η απόσταση δεν αποτελεί εμπόδιο έλαβαν σοβαρά υπ’ όψιν τους κάποιοι επιστήμονες και αποφάσισαν να πειραματιστούν με κάποια άτομα που είχαν αναπτύξει την ικανότητα να ταξιδεύουν με το αστρικό τους σώμα κατά βούληση. Όταν λοιπόν ξεκίνησαν οι πρώτες διαστημικές αποστολές κι ενώ τα εξερευνητικά διαστημόπλοια ταξίδευαν για να φωτογραφήσουν την Αφροδίτη ή τον Άρη, κάποιοι που το φυσικό τους σώμα βρισκόταν κάτω από ελεγχόμενες συνθήκες σε ειδικά εργαστήρια ταξίδευαν επίσης με το αστρικό τους σώμα. Οι περιγραφές που έδωσαν προηγήθηκαν των φωτογραφιών που έστειλαν τα διαστημόπλοια και ήταν εντυπωσιακά ακριβείς ,όπως αποδείχθηκε.


Βουτιά έξω από το σώμα
Η εμπειρία του εξωσωματικού ταξιδιού είναι πανάρχαια και πανανθρώπινη. Πολιτικοί, επιστήμονες, συγγραφείς, βασιλείς, φιλόσοφοι και μύστες συγκαταλέγονται ανάμεσα σε εκείνους που βρέθηκαν …εκτός εαυτού μέσα στο λεπτοφυές σώμα τους. Ο Άγιος Αυγουστίνος , ο Αριστοτέλης, ο Πλάτωνας, ο Γκαίτε, ο Σέλλεϋ, ο Ντοστογιέφσκι και ο Έντγκαρ Άλαν Πόε έζησαν από κοντά αυτό το φαινόμενο. Ο Σουηδός θεατρικός συγγραφέας Αύγουστος Στρίντμπεργκ είχε δηλώσει ότι συχνά ταξίδευε με το δεύτερο σώμα του ενώ το φυσικό κοιμόταν βαθιά στο κρεβάτι του. Η πρώτη φορά που ο Στρίντμπεργκ είχε τη σχετική εμπειρία ήταν στην καρέκλα του οδοντιάτρου. Νιώθοντας οξύ πόνο ξαφνικά ένιωσε να βρίσκεται επιπλέοντας πάνω από το σώμα του , δίχως πια να νιώθει τον παραμικρό πόνο. Όπως έχει αποδειχθεί το δεύτερο σώμα βγαίνει συχνά αυθόρμητα έξω από το φυσικό όταν υπάρχει έντονο στρες, θανάσιμη απειλή ή οδυνηρός τραυματισμός και πόνος, γενικά δηλαδή όταν η ταλαιπωρία και το άλγος γίνονται τόσο έντονα που καταντούν ανυπόφορα. Όπως σε καταστάσεις έντονης φόρτισης πολλά άτομα λιποθυμούν ,έτσι και άλλα άτομα απλώς γλιστρούν έξω από το σάρκινο σώμα για να βρουν ανακούφιση στο αστρικό το οποίο δεν πονά ούτε νιώθει την ίδια αγωνία. Οι καταστάσεις έντονου ψυχικού στρες ή η απομόνωση σε φυλακές έχουν προκαλέσει επίσης παρόμοιες εμπειρίες. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Ισίδωρου Ζίμμερμαν που έγινε γνωστή στη δεκαετία του 70. Ο Ζίμμερμαν ήταν από εκείνες τις άτυχες περιπτώσεις που είχε καταδικαστεί για ένα φόνο που δεν έκανε. Στη διάρκεια της φυλάκισης του έπεσε αρκετές φορές θύμα βίαιου ξυλοδαρμού. Μέχρι που μια μέρα κατά τη διάρκεια του ξυλοδαρμού ένιωσε να βγαίνει έξω από το σώμα του, να υψώνεται αργά και να κοιτά από ψηλά με ένα αίσθημα λύπης «εκείνον τον φτωχό φίλο που υφίστατο τη βία». Στην περίπτωση του Ζίμμερμαν και σε όλες τις αντίστοιχες φαίνεται πως το έντονο στρες και ο σωματικός πόνος προκαλούν ένα είδος μηχανικού διαχωρισμού . Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει επίσης κι όταν κάποιοι είναι αναγκασμένοι να περάσουν μεγάλα διαστήματα σε απόλυτη μοναξιά. Οι καταγραφές που αποδεικνύουν πως ο θάλαμος απομόνωσης έγινε συχνά αιτία για αστρικά ταξίδια των φυλακισμένων ενέπνευσαν μερικούς επιστήμονες στη δημιουργία σχετικών πειραμάτων. Έτσι δημιουργήθηκαν οι θάλαμοι αισθητηριακής απομόνωσης , όπως ο Θάλαμος Γκάνζφηλντ, που χρησιμοποιούνται σε εδικά ψυχολογικά πειράματα. Μέσα σ’ αυτούς τους απόλυτα μονωμένους θαλάμους οι αισθήσεις στερούνται παντελώς ερεθισμάτων. Δεν ακούει, δεν βλέπει , δεν νιώθει κανείς τίποτα εξωτερικό. Αυτή η αισθητηριακή στέρηση οδηγεί στο άνοιγμα των εσωτερικών αισθήσεων, σε παραισθήσεις ή σε εξωσωματικές εμπειρίες. Αυτές οι παραλλαγμένες καταστάσεις συνείδησης προκαλούν το έντονο ενδιαφέρον της επιστημονικής κοινότητας που αναζητά τρόπους τεχνητής πρόκλησης αστρικών ταξιδιών. Ένας από τους πρωτοπόρους σ’ αυτόν τον τομέα είναι ο Ρόμπερτ Μονρόε


Τα πειράματα του Μονρόε
Ξεκινώντας τα πειράματά του από τη δεκαετία του 50 ο Ρόμπερτ Μονρόε δημιούργησε τελικά ένα ειδικό Ινστιτούτο που έχει ως αποκλειστικό στόχο τη διερεύνηση και διεύρυνση των δυνατοτήτων της ανθρώπινης συνείδησης. Μελετώντας εντατικά τις λειτουργίες των δυο ημισφαιρίων του εγκεφάλου και αναπτύσσοντας ειδικές τεχνικές που πρώτα εφάρμοσε στον εαυτό του ο Μονρόε κατάφερε τελικά να δημιουργήσει μια μέθοδο για εξωσωματικά ταξίδια. Με τη βοήθεια ειδικής μουσικής που ενεργοποιεί τον εγκέφαλο, με αναπνοές και μια σειρά από νοητικές ασκήσεις οι πειραματιζόμενοι οδηγούνται σιγά- σιγά ώστε να βρεθούν έξω από το φυσικό τους σώμα ταξιδεύοντας με το αστρικό. Η σχετική μέθοδος υπάρχει και σε βιβλίο και αν και δεν είναι δύσκολη απαιτεί μια βασική προϋπόθεση: το ξεπέρασμα του φόβου. Οι περισσότεροι άνθρωποι που τους έχει συμβεί μια αυθόρμητη εξωσωματική εμπειρία έχουν έρθει αντιμέτωποι με το φόβο του αγνώστου και του θανάτου. Ακριβώς τα ίδια συναισθήματα πρέπει να ξεπεράσει και ο επίδοξος αστρικός ταξιδιώτης γιατί τη στιγμή του περάσματος από το φυσικό στο αστρικό σώμα ακούγεται ένας έντονος εσωτερικός ήχος και υπάρχει μια αίσθηση έντονων κραδασμών. Αυτές οι πρωτόγνωρες καταστάσεις προκαλούν ανησυχία σε όσους δεν είναι εξοικειωμένοι. Ακόμα και ο ίδιος ο Μονρόε ομολόγησε πως χρειάστηκε να επαναλάβει τουλάχιστον 20 φορές τις προσπάθειές του πριν καταφέρει να ξεπεράσει το φόβο του. Τα συναισθήματα ανησυχίας μπορούν να επιστρέψουν επίσης και κατά τη διάρκεια του αστρικού ταξιδιού δημιουργώντας μια αγωνία για το αν θα μπορέσει να επιστρέψει κανείς στο φυσικό του σώμα.


Ακόμα κι αν δεν έχετε μια συνειδητή ανάμνηση ενός εξωσωματικού ταξιδιού το πιθανότερο είναι ότι παρ’ όλα αυτά το έχετε κάνει. Στον ύπνο σας. Σύμφωνα με την εσωτερική παράδοση σε όλα τα όνειρά μας που βλέπουμε τον εαυτό μας να αιωρείται ή να πετάει είναι αληθινές καταστάσεις πτήσης που κάνουμε με το αστρικό μας σώμα. Πολλές φορές μάλιστα έχουμε την αίσθηση ότι πέφτουμε απότομα και ξυπνάμε με ένα τίναγμα. Πρόκειται για απότομη επιστροφή του αστρικού σώματος μέσα στο φυσικό. Αν μάλιστα αυτό το απότομο ξύπνημα συνοδεύεται από μια αίσθηση αποπροσανατολισμού και πονοκέφαλο σημαίνει πως το αστρικό σώμα δεν «προσαρμόστηκε» σωστά μέσα στο φυσικό. Σε αυτή την περίπτωση θα χρειαστεί να περάσουν αρκετές ώρες για να συνέλθει κανείς εκτός κι αν ξανακοιμηθεί για μερικά λεπτά δίνοντας στο αστρικό σώμα τη δυνατότητα να βγει και να ξαναμπεί σωστά μέσα στο φυσικό. Η μεταφυσικές παραδόσεις αναφέρουν επίσης πως το αστρικό αυτό σώμα είναι το όχημα με το οποίο ταξιδεύουμε σε άλλους κόσμους όταν το σάρκινο σώμα πεθαίνει. Για να συμβεί αυτό θα πρέπει η ασημένια χορδή που συνδέει τα δυο σώματα να κοπεί. Τότε επέρχεται ο θάνατος του φυσικού σώματος. Πολλοί άνθρωποι που έζησαν επιθανάτιες εμπειρίες , βγήκαν έξω από το σώμα τους και το κοιτούσαν ενώ βρισκόταν στο κρεβάτι του χειρουργείου ή υπέφερε από σοβαρό τραυματισμό , περιγράφουν πως έβλεπαν μια ασημένια φωτεινή γραμμή να συνδέει τον αφαλό του αστρικού τους σώματος με τον αφαλό του φυσικού. Ακριβώς γι αυτό και επέστρεψαν τελικά. Αν την έβλεπαν κομμένη θα σήμαινε το τέλος του ένσαρκου βίου τους. Γι αυτό και δεν είναι τυχαία η έκφραση «κόπηκε το νήμα της ζωής του». Αυτό το νήμα δεν είναι παρά η περιγραφόμενη ως ασημένια χορδή.


Τα αστρικά ταξίδια της Ωραίας Ελένης
Η αρχαιότερη ελληνική αναφορά στο δεύτερο σώμα γίνεται από τον Όμηρο στην Οδύσσεια όπου αναφέρει ότι δεν ήταν η Ελένη που ακολούθησε τον Πάρι στην Τροία αλλά το είδωλό της ενώ η ίδια βρισκόταν στην Αίγυπτο. Αλλά και ο μυημένος Αισχύλος στον «Αγαμέμνονα» αναφέρεται στην ικανότητα της Ωραίας Ελένης να εκδηλώνεται και με ένα άλλο ,φασματικό, σώμα. Οι αρχαίοι μύστες φαίνεται ότι είχαν εμβαθύνει σε αυτό το μυστήριο και είχαν κατακτήσει τη δυνατότητα ελέγχου του αστρικού σώματος το οποίο μπορούσαν να καταστήσουν ορατό κατά βούλησιν. Έτσι, μπορούσαν να εμφανίζονται σε δυο μέρη ταυτόχρονα! Σχετικές μαρτυρίες υπάρχουν για τον ιερέα του Απόλλωνα Άβαρι, για τον μύστη Απολλώνιο Τυανέα αλλά και για τον Ιάμβλιχο και τον Πυθαγόρα για τον οποίο αναφέρεται ότι σε μια και την ίδια μέρα παραβρέθηκε και δίδαξε στο Μεταπόντιο της Ιταλίας και στο Ταυρομένιο της Σικελίας, πόλεις που απέχουν μεταξύ τους πολλών ημερών ταξίδι. Παρόμοιες ικανότητες λέγεται ότι είχε και ο Εμπεδοκλής που ονομαζόταν επίσης «αιθεροβάτης» για την ικανότητά του να περπατά στον αέρα. Φαίνεται λοιπόν, πως προνόμιο των μυστών ήταν και η εκούσια μετατόπισή τους από το φυσικό στο αστρικό σώμα. Όμως, πού μπορεί να πάει κάποιος με το αστρικό του σώμα και κατά πόσο μπορεί να αλληλεπιδράσει με τον φυσικό κόσμο; Σε αυτά τα ερωτήματα επιχειρούν να απαντήσουν πολλοί ερευνητές. Ανάμεσά τους ο Κάρλος Καστανέντα , ο μαθητής του Ινδιάνου μάγου Δον Χουάν , που κατέγραψε τις εμπειρίες του σε μια σειρά βιβλίων που έγιναν μπεστ σέλερς. Όπως αναφέρει ο Καστανέντα, οι εμπειρίες που βιώνει κάποιος με το αστρικό του σώμα εξαρτώνται από το επίπεδο εξέλιξης της συνειδητότητάς του. Μπορεί να μετακινηθεί ελάχιστα παραμένοντας κοντά στο φυσικό του σώμα ή να βρεθεί σε άλλη διάσταση και να συναντήσει ανώτερα όντα. Μπορεί επίσης να έχει τη δυσάρεστη εμπειρία της συνάντησης με κατώτερες οντότητες του αστρικού χώρου.

http://katohika.blogspot.com/2011/05/video_16.html#more

Σχιζοφρένεια: Η «ασθένεια» µε σκοπό το κέρδος της Ψυχιατρικής

 

Η ζωή μπορεί μερικές φορές να είναι μια πραγματική πρόκληση. Μπορεί να γίνει πράγματι πολύ δύσκολη. Όταν το μέλος μιας οικογένειας αντιμετωπίζει μια σοβαρή διαταραχή και επιδεικνύει παράλογη συμπεριφορά, η υπόλοιπη οικογένεια προσπαθεί απελπισμένα να επιλύσει την κρίση.
Όταν συμβεί κάτι τέτοιο, σε ποιον μπορεί να στραφεί;
Σύμφωνα με τους ψυχιάτρους, πρέπει να συμβουλευτεί κανείς έναν ειδικό της ψυχικής υγείας. Αλλά, όπως έχει αποκαλυφθεί, αυτοί είναι απατεώνες.
Η Δρ. Μέγκαν Σιλντς, εν ενεργεία οικογενειακή γιατρός για περισσότερο από είκοσι πέντε χρόνια και μέλος του Συμβουλίου της Επιτροπής Πολιτών για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, προειδοποιεί: «Οι ψυχίατροι δεν γνωρίζουν τίποτα για τη διάνοια και μεταχειρίζονται το άτομο ως εγκέφαλο. Ενδιαφέρονται τόσο για την πνευματικότητα, τα ιατρικά πρότυπα και τη θεραπεία όσο ενδιαφέρεται και ο δήμιος να σώσει τη ζωή του καταδικασμένου».
Στην ταινία, A Beautiful Mind, ο κάτοχος βραβείου Νόμπελ Τζον Νας φαίνεται να στηρίζεται στα τελευταία επαναστατικά φάρμακα της ψυχιατρικής για να αποτρέψει την υποτροπή της «σχιζοφρένειάς» του. Ωστόσο, πρόκειται για φαντασία του Χόλιγουντ μιας και ο ίδιος ο Νας διαφωνεί με τον τρόπο που τον παρουσιάζει το φιλμ, να παίρνει δηλαδή την «πιο καινούργια φαρμακευτική αγωγή». Όταν του απονεμήθηκε το βραβείο Νόμπελ και επί είκοσι τέσσερα χρόνια ο Νας δε λάμβανε καμιά ψυχιατρική φαρμακευτική αγωγή και είχε ανακάμψει με φυσικό τρόπο από τη διαταραγμένη κατάσταση στην οποία είχε βρεθεί παλαιότερα.
Αυτό δε σημαίνει ότι όποιος παίρνει με συνταγή γιατρού ψυχοτρόπα φάρμακα πρέπει αμέσως να τα σταματήσει. Λόγω επικίνδυνων παρενεργειών, κανείς δεν θα πρέπει να σταματήσει τη λήψη κάποιου ψυχοφαρμάκου χωρίς τη συμβουλή και τη βοήθεια ενός ικανού γιατρού. Όχι ψυχιάτρου.
Θέλουμε να υπογραμμίσουμε ωστόσο ότι υπάρχουν λύσεις στις σοβαρές ψυχικές διαταραχές που δεν ενέχουν τους κινδύνους και τα μειονεκτήματα που συνδέονται με την ψυχιατρική.
Όποιος ψυχίατρος ή ψυχολόγος ισχυρίζεται ότι οι «σοβαρές διανοητικές ασθένειες» δεν διαφέρουν από κάποια καρδιακή πάθηση, από τη γάγγραινα του ποδιού ή το κοινό κρυολόγημα, το κάνει με σκοπό την εξαπάτηση.
Όπως αναφέρει ο Δρ. Τόμας Σαζ, επίτιμος καθηγητής ψυχιατρικής στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, στις Συρακούσες, «Εάν θέλουμε να θεωρήσουμε την ψυχική ασθένεια με τον ίδιο τρόπο που θεωρούμε και τη σωματική ασθένεια, τότε οφείλουμε να έχουμε βιοχημικές ή παθολογικές αποδείξεις». Για να έχει «επιστημονική βάση» μια «ασθένεια» θα πρέπει με κάποιο τρόπο να μπορεί κανείς να τη μετρήσει ή να την εξετάσει με επιστημονικό τρόπο, όπως με μια εξέταση αίματος ή με ένα ηλεκτροεγκεφαλογράφημα (καταγραφή της ηλεκτρικής δραστηριότητας του εγκεφάλου). Αν δεν μπορεί να μετρηθεί –όπως στην περίπτωση των «ψυχικών ασθενειών»– τότε η λέξη «ασθένεια» έχει στην καλύτερη περίπτωση μια μεταφορική έννοια και στη χειρότερη περίπτωση είναι ένα ψέμα. Ως εκ τούτου, η «θεραπεία» αυτών των «ασθενειών» είναι μια εξίσου ... αντιεπιστημονική επιχείρηση».
Στην πραγματικότητα, υπάρχουν άφθονες αποδείξεις ότι η πραγματική σωματική ασθένεια, με πραγματική παθολογία, μπορεί να επηρεάσει σοβαρά την ψυχική κατάσταση και τη συμπεριφορά του ατόμου. Η ψυχιατρική αγνοεί εντελώς αυτά τα επιστημονικά στοιχεία και προτιμά να ρίχνει το φταίξιμο για τις ασθένειες και τις υποτιθέμενες «χημικές ανισορροπίες», που ποτέ δεν έχει αποδειχθεί ότι υπάρχουν, στον εγκέφαλο και περιορίζει την πρακτική της σε βάναυσες θεραπείες που δεν κάνουν άλλο από το να προκαλούν μόνιμη βλάβη στον εγκέφαλο του ασθενούς.
Μη γνωρίζοντας τίποτα για τη διάνοια, τον εγκέφαλο ή για τα βαθύτερα αίτια των σοβαρών ψυχικών διαταραχών, η ψυχιατρική εξακολουθεί να καυτηριάζει τον εγκέφαλο με ηλεκτροσόκ, να τον πετσοκόβει με την ψυχοχειρουργική και να τον νεκρώνει με επικίνδυνα ψυχοφάρμακα. Έχοντας πλήρη άγνοια του θέματος με το οποίο ασχολούνται προτιμούν απλώς την πρόχειρη προσέγγιση του «ρίχνω μια χειροβομβίδα στον πίνακα ελέγχου για να τον φτιάξω». Ακούγεται και φαίνεται εντυπωσιακή, αλλά καταστρέφει ένα σωρό πράγματα που είναι καλά, δε θεραπεύει τίποτα και κοστίζει δισεκατομμύρια δολάρια στους φορολογουμένους κάθε χρόνο.
Καταστρέφοντας τμήματα του εγκεφάλου, το άτομο γίνεται περισσότερο πειθήνιο αλλά λιγότερο ζωντανό. Η αρχική ψυχική διαταραχή εξακολουθεί να υφίσταται. Απλώς καταστέλλεται. Αυτός είναι ο τρόπος που αντιμετωπίζει η ψυχιατρική τη θεραπεία των διαταραγμένων ατόμων.
Οι πληροφορίες στην παρούσα έκθεση είναι μια προειδοποίηση για όσους μπορεί να αντιμετωπίζουν σοβαρές δυσκολίες στη ζωή ή γνωρίζουν κάποιον άλλον που αντιμετωπίζει και που ψάχνει για απαντήσεις.
Υπάρχουν και άλλες λύσεις εκτός της ψυχιατρικής θεραπείας. Αναζητήστε τις και υποστηρίξτε τις γιατί μπορούν να αποκαταστήσουν και να ενδυναμώσουν τους ανθρώπους. Επίσης, είναι αποτελεσματικές. Αποφύγετε την ψυχιατρική γιατί μόνο διαλύει και καταστρέφει. Και ποτέ δεν φέρνει αποτέλεσμα.
Φιλικά,

Γιαν Ίστγκεϊτ,
Πρόεδρος της Επιτροπής Πολιτών
για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα Διεθνώς

Προηγούμενο

Επόμενο

Η Πραγματική Κρίση

http://www.cchr.org/el/cchr-reports/schizophrenia/introduction.html