Βίλχελμ Ράιχ ( Wilhelm Reich) 1897- 1957

Ο Β. Ράιχ γεννήθηκε στις 24 του Μάρτη του 1897 στη Γαλικία, την περιοχή που βρισκόταν τότε στην ανατολική παραμεθόριο, κομμάτι της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας. Ο Ράιχ ήταν παιδί μιας οικογένειας γερμανόφωνων εύπορων αγροτών. Από τα έξι μέχρι τα δέκα του χρόνια ο πατέρας του τον εμπιστεύθηκε σ' έναν παιδαγωγό. Αργότερα φοίτησε σ' ένα γερμανικό λύκειο, απ' όπου και έλαβε το 1915 το πρώτο του δίπλωμα φυσικών επιστημών.

Από πολύ μικρή ηλικία είχε μεγάλο ενδιαφέρον για τις φυσικές επιστήμες. Στα οχτώ του χρόνια έφτιαχνε συλλογές από φυτά και έντομα και μελετούσε τους τρόπους αναπαραγωγής τους. Το 1918 γράφεται στην ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου της Βιέννης. Κέρδιζε κάποια χρήματα κάνοντας ιδιαίτερα μαθήματα και ζούσε πολύ μετρημένα αποφεύγοντας τις κοσμικές συγκεντρώσεις και τις καφετέριες.

Το 1920, ενώ ήταν ακόμα φοιτητής, έγινε δεκτός σαν μέλος στη Ψυχαναλυτική Εταιρεία της Βιέννης, που καθοδηγούσε τότε ο Σίγκμουντ Φρόυντ. Οι στενές σχέσεις του με τον Φρόυντ και την ψυχανάλυση συνεχίστηκαν μέχρι το 1934. Το 1922 ο Ράιχ άρχισε μια λαμπρή καριέρα σαν ψυχαναλυτής. Έγινε ένας από τους καλύτερους θεραπευτές της Βιέννης και υπήρξε πιθανόν ο λαμπρότερος ψυχαναλυτής της δεύτερης γενιάς, αυτής που διαδέχτηκε τους μεγάλους προκατόχους του σαν τον Φρόυντ, τον Φερέντσι, τον Άμπραχαμ κ. α.

Από εκεί κι έπειτα η ζωή του ακολούθησε μια ταραχώδη πορεία, όπως άλλωστε ήταν και η προσωπικότητά του. Για τις θεωρίες του και τις ανακαλύψεις του διώχθηκε από τέσσερα ευρωπαϊκά κράτη και διαγράφηκε από το Κομουνιστικό κόμμα της Γερμανίας και της Δανίας. Οι εκπρόσωποι του φασισμού τον θεώρησαν κομουνιστή και πράκτορα της Μόσχας και οι κομουνιστές τον θεώρησαν αντεπαναστάτη και πράκτορα της αστικής τάξης. Οι ψυχαναλυτές της εποχής του τον θεώρησαν αιρετικό και τον διέγραψαν από την Ψυχαναλυτική Ένωση.

Η αντίληψη που είχε για τα πράγματα και οι ανακαλύψεις του ήταν πολύ πλατιές και δεν μπόρεσαν να χωρέσουν στα "στενά καλούπια" της τότε επίσημης επιστήμης. Έτσι έφτασε στο σημείο να θεωρηθεί από πολλούς ως τρελός. Ήταν ένας από τους επιστήμονες που δυσφημήθηκε σε πολύ μεγάλο βαθμό και προκάλεσε μεγάλη επίθεση από διαφορετικά συμφέροντα και ομάδες ανθρώπων. Τα βιβλία του απαγορεύτηκαν στη Σοβιετική Ένωση και κάηκαν στη Γερμανία, ενώ στις Η.Π.Α. κατέστρεψαν όλες τις επιστημονικές του συσκευές, απαγόρευσαν οποιαδήποτε περαιτέρω εφαρμογή ανακαλύψεών του σε ανθρώπους και συνέχιση των ερευνών και πειραμάτων.

Από πολύ νωρίς αντιλήφθηκε ότι ίσως πέρα από τη λίμπιντο του Φρόυντ να κρύβεται μια πραγματική ενέργεια που διακατέχει τον άνθρωπο. Η βάση που στηρίζεται η θεωρία του Ράιχ για την ανθρώπινη παθολογία είναι ο παραλληλισμός του οργασμού με ένα είδος ηλεκτρομαγνητικής ενέργειας που υπάρχει συσσωρευμένη στον άνθρωπο. Όταν υπάρχει ανικανότητα εκφόρτισης αυτής της ενέργειας (θωράκιση), τότε μπορεί να υπάρξουν σωματικές και ψυχολογικές ασθένειες. Ο Ράιχ παρατήρησε πως, όταν η θωράκιση αφαιρείται με τη θεραπευτική προσέγγιση, τότε αυτή η ενέργεια που υπάρχει στον οργανισμό, δεσμευμένη πριν στη θωράκιση, κινείται ελεύθερα και εμφανίζει έναν παλμό. Προεκτείνοντας τις παρατηρήσεις του σχετικά με τη θωράκιση στον κοινωνικό χώρο, διαπίστωσε ότι τα θωρακισμένα άτομα γίνονται απαθή, υποχωρητικά κι έχουν την ανάγκη της καθοδήγησης, και ακόμα διαμορφώνουν τυραννική συμπεριφορά, ακριβώς γιατί το βιοσύστημά τους είναι άκαμπτο.

Όταν ο Ράιχ μετακόμισε απ' την Ευρώπη στη Σκανδιναβία και στην Αμερική, άφησε πίσω του μια σειρά από εξαγριωμένους ειδικούς σε κάθε πεδίο που εξερεύνησε, στην ψυχιατρική, την πολιτική, τη σεξολογία, τη βιολογία, τη μικροσκοπία και την έρευνα για τον καρκίνο. Όμως το ανήσυχο πνεύμα του τον έκανε να μη σταματήσει ποτέ να ερευνά και να αναρωτιέται. Από το 1931 μέχρι το 1941 δίδαξε στη "Νέα Σχολή Κοινωνικής Έρευνας" στη Νέα Υόρκη. Εκεί δεν άργησε να περιτριγυριστεί από πολλούς μαθητές, πάνω στους οποίους ο Ράιχ ασκούσε μια παράξενη γοητεία. Με έξοδα των μαθητών του ίδρυσε ένα εργαστήρι, έναν εκδοτικό οίκο και έβγαλε ένα περιοδικό που δημοσίευε τα σχετικά με τα πειράματά του.

Θέλοντας να επιβεβαιώσει την ανακάλυψή του, δηλαδή την ύπαρξη και τις εκδηλώσεις της υγείας ή της αρρώστιας από τον τρόπο που παλλόταν αυτή η ενέργεια μέσα στον οργανισμό, άρχισε να ερευνά τις μικρότερες μονάδες ζωής. Έτσι ανακάλυψε τα βιόντα. Αυτά είναι ενεργειακές κύστες, δηλαδή μεταβατικές μορφές από την άβια και έμβια ύλη. Η συνέχιση αυτής της έρευνας τον οδήγησε σε μια ενοποιητική ανακάλυψη: Μία δίχως μάζα, παλλόμενη ζωτική ενέργεια, την οποία ονόμασε οργόνη, επειδή την ανακάλυψε σε ζωντανούς οργανισμούς πριν ανακαλύψει ότι διαποτίζει επίσης τη γήινη ατμόσφαιρα.

Επίσης ανακάλυψε μια συσκευή που μπορούσε να συσσωρεύει την οργόνη. Τη δυνατότητα αυτής της συσκευής να συγκεντρώνει την οργόνη την απέδειξε με πολλά πειράματα και κανένα από αυτά δεν έχει αποδειχθεί λάθος μέχρι σήμερα. Τη συσκευή την ονόμασε οργονοθάλαμο και τη χρησιμοποίησε σε πειραματικές έρευνες για τη θεραπευτική αγωγή καρκινοπαθών και άλλων ασθενών, με ικανοποιητικά αποτελέσματα. Ο συσσωρευτής είναι ένας θάλαμος φτιαγμένος από στρώματα οργανικών και ανόργανων υλικών. Πειράματα με αυτόν παρουσιάζουν ανώμαλα αποτελέσματα. Μια ασυνήθιστη αύξηση της θερμοκρασίας μέσα στο συσσωρευτή, υποδεικνύει περιορισμούς στο δεύτερο νόμο της θερμοδυναμικής. Άσχετα αν η συγκεντρωμένη οργόνη μπορεί να δώσει λύση σε προβλήματα υγείας, ο συσσωρευτής προκαλεί ακόμη και σήμερα ανοικτά την κατεστημένη επιστήμη.

Στη συνέχεια άρχισε να διαπιστώνει ότι αυτή η ενέργεια που συγκέντρωνε ο οργονοθάλαμος, είχε κινητήρια δύναμη και τελικά κατάφερε να κινήσει ένα μοτέρ. Υπάρχουν πολλές μαρτυρίες για την κίνηση αυτού του μοτέρ και μεταξύ άλλων υπάρχει και σχετικό φιλμ στο Μουσείο Βίλχελμ Ράιχ, στην κωμόπολη Ρέιντζλι της πολιτείας Μαίην.

Το 1942 ο Ράιχ και οι μαθητές του αγόρασαν μια εδαφική έκταση στην Πολιτεία Μαίην, κοντά στα καναδικά σύνορα. Βάφτισαν αυτή την έκταση "Όργονον", και ο Ράιχ έφτιαξε εκεί ένα εργαστήρι όπου συνέχισε να δουλεύει ασταμάτητα μαζί με τους μαθητές του και να πραγματοποιεί πειράματα πάνω στην οργόνη. Ο Ράιχ περιφερόταν μόνος του τη νύχτα και ατένιζε αυτόν τον πελώριο ωκεανό οργόνης (όπως τον ονόμαζε), σκεπτόμενος τους μακρινούς γαλαξίες. Η σκέψη του είχε πάρει μια μυστικιστική χροιά, και αυτό φαινόταν στα τελευταία βιβλία του, όπως "Ο θάνατος του Χριστού" , "Άκου ανθρωπάκο", "Ο Αιθέρας, ο Θεός και ο διάβολος" κ.α.

Ο ζωή του Reich τελείωσε στη φυλακή στις 3 Νοεμβρίου του 1957 μετά από μια παρατεταμένη σύγκρουση με την Επιτροπή Τροφής και Φαρμάκων (FDA) των Η.Π.Α. Τα βιβλία και οι σημειώσεις του κάηκαν από ομοσπονδιακούς υπαλλήλους, επειδή η FDA είχε ξεσηκώσει ένα ζήτημα εναντίον της χρήσης για θεραπεία του συσσωρευτή οργόνης του.

Έτσι τελείωσε η ζωή ενός γνήσιου επιστήμονα που δε δίστασε να πάει κόντρα στο κατεστημένο και στα συμφέροντα της εποχής του, για να ανακαλύψει την αλήθεια πέρα από προκαταλήψεις και δογματισμούς. Ο Βίλχελμ Ράιχ ήταν ο πρώτος δυτικός επιστήμονας που κατάφερε να "ξαναανακαλύψει" και να τεκμηριώσει επιστημονικά την ύπαρξη αυτής της λεπτής ηλεκτρομαγνητικής ενέργειας που περιβάλει τα πάντα και που στην Ανατολή ήταν τόσο διαδεδομένη από τα αρχαία χρόνια, ως "Πράνα" στην Ινδία, και "Τσι" στην Κίνα. Οι ανακαλύψεις του άνοιξαν την πόρτα στην εμφάνιση νέων επιστημονικών κλάδων, όπως η Βιοτρονική ή Οργοτρονική.

Στη συνέχεια παρατίθεται η απάντηση που έδωσε ο Β. Ράιχ στην απόφαση που εξέδωσε το δικαστήριο των Η.Π.Α.
"Απαγορεύεται η ταχυδρόμηση μεταξύ πολιτειών βιβλίων που φέρουν τη λέξη οργόνη. Επιπλέον θα καούν σε κλιβάνους όλα τα βιβλία και οι εργασίες του Dr Reich, ενώ ο ίδιος καταδικάζεται σε φυλάκιση".

Υπόθεση αρ. 1056, 19 Μαρτίου 1954, Περιφερειακό Δικαστήριο Ηνωμένων Πολιτειών, Πόρτλαντ Μέιν, Δικαστής John D. Kliford Jr

"Δεν υπάρχουν αποδείξεις. Δεν υπάρχουν αυθεντίες κανενός είδους. Κανένας Πρόεδρος, Ακαδημία, Δικαστήριο, Κογκρέσο ή Γερουσία σ΄ αυτή τη γη δεν έχει τη γνώση ή τη δύναμη να αποφασίσει ποια θα είναι η γνώση του αύριο. Είναι άχρηστο να προσπαθείς να αποδείξεις κάτι που είναι άγνωστο σε κάποιον που είναι αδαής του αγνώστου, ή φοβάται την απειλητική δύναμή του. Μόνο οι παλιοί, καλοί κανόνες της μάθησης θα φέρουν τελικά την κατανόηση για τον εισβολέα της γήινης ύπαρξής μας. Αυτοί που δε γνωρίζουν τους δρόμους της μάθησης ας κάνουν στην άκρη, ενώ αυτοί που ξέρουν τι είναι γνώση, ας τρέξουν στο μονοπάτι προς το άγνωστο. Η Αναζήτηση της Γνώσης είναι Ανώτατη Ανθρώπινη Δραστηριότητα. Τίποτα άλλο παρά οι νόμοι της μάθησης δεν μπορούν να την ορίσουν".

Η απάντηση του Dr Wilhelm Reich

http://biographies.nea-acropoli.gr/

Πιθανότατα δεν υπάρχει ελεύθερη βούληση...

Αλλά καλύτερα να μη σταματήσουμε να πιστεύουμε ότι υπάρχει!

Αναστείλετε για λίγο τη δυσπιστία σας και φανταστείτε ότι συμμετέχετε ως μυστικός πράκτορας σε κάποιο εμπιστευτικό στρατιωτικό εγχείρημα στο οποίο πρόκειται να ταξιδέψετε πίσω στο παρελθόν στη χρονιά 1894. Προς έκπληξή σας, το ταξίδι πετυχαίνει! Και τώρα, καθώς απομακρύνετε από τα μάτια σας τη μαγική σκόνη του ταξιδιού στο χρόνο, ανακαλύπτετε πως βρίσκεστε στην άκρη ενός βαυαρικού χωριού που είναι κρυμμένο σε μια σκοτεινή περιοχή στα προάστια της πόλης και ακούτε τις φωνές στρατιωτών του δεκάτου ένατου αιώνα να... αναμειγνύονται ατμοσφαιρικά με
ήχους από εκκλησιαστικές καμπάνες.
Γρήγορα, κάνετε μια ανασκόπηση του περιβάλλοντος όπου βρίσκεστε: φαίνεται πως βρίσκεστε ακριβώς πίσω από μια σειρά παλιών σπιτιών. Λευκά λινά είναι κρεμασμένα έξω για να στεγνώσουν, ένα ελαφρύ αεράκι σας χαϊδεύει και τα παράθυρα είναι ανοιχτά για να μπει μέσα στα σπίτια ο ζεστός ανοιξιάτικος αέρας. Τι όμορφα! Κανένας άλλος δε φαίνεται στην περιοχή, αν και περιστασιακά βλέπετε κάποιον πεζό να περνάει μέσα από τις στενά δρομάκια που χωρίζουν τα σπίτια. Και τότε, τον προσέχετε. Είναι ένα ήσυχο, σοβαρό παιδάκι εκεί έξω, που παίζει ήρεμα με μερικά παιχνίδια στη σκόνη. Φαίνεται πως είναι περίπου έξι ετών, σαν ένα παιδάκι που θα βλέπατε σε ένα νηπιαγωγείο στη σημερινή εποχή. Αλλά δεν είναι ένα τυχαίο μικρό αγόρι, δεν είναι άλλος από τον νεαρό Αδόλφο Χίτλερ.
Τι θα κάνατε στη συνέχεια;
Το σενάριο αυτό είναι, δυστυχώς ίσως, στη σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας. Αλλά η απάντηση που θα δίνατε στην υποθετική αυτή ερώτηση, καθώς και σε άλλες παρόμοιες ερωτήσεις, είναι ένα θέμα με το οποίο ασχολούνται επιστήμονες της ψυχολογίας, διότι μεταξύ άλλων πραγμάτων προδίδει τις υποκείμενες υποθέσεις μας σχετικά με το εάν ο Χίτλερ και οι αποφάσεις που πήρε αργότερα στη ζωή του, ήταν απλά το προϊόν του περιβάλλοντός του που επέδρασε στα γονίδιά του, ή εάν μπορούσε να δράσει διαφορετικά επιστρατεύοντας την ελεύθερή του βούληση. Οι περισσότεροι επιστήμονες σ' αυτόν τον τομέα δεν ανησυχούν ιδιαίτερα για το εάν υπάρχει ή δεν υπάρχει ελεύθερη βούληση, αλλά κυρίως για το πώς οι καθημερινοί συλλογισμοί των ανθρώπων για την ελεύθερη βούληση και κυρίως στον ηθικό τομέα, επηρεάζει τις κοινωνικές τους συμπεριφορές και νοοτροπίες.
Ένας από τους κορυφαίους ερευνητές στο πεδίο αυτό, ο ψυχολόγος του Πανεπιστημίου της Florida Roy Baumeister, θέτει το θέμα ως εξής σε πρόσφατο άρθρο του στο 'Perspectives on Psychological Science':
Στον πυρήνα της ερώτησης για την ελεύθερη βούληση βρίσκεται μια διαφωνία σχετικά με τις ψυχολογικές αιτίες της δράσης. Αυτό σημαίνει, είναι το άτομο μια αυτόνομη οντότητα που γνήσια επιλέγει το πώς θα δράσει μέσα από πολλαπλές πιθανές επιλογές; Ή είναι το άτομο ουσιαστικά ένας απλός κρίκος σε μια αιτιακή αλυσίδα, έτσι ώστε οι δράσεις του ατόμου να είναι το αναπόφευκτο προϊόν νόμιμων αιτιών που προέρχονται από προηγούμενα συμβάντα και κανένας δεν μπορεί ποτέ να δράσει διαφορετικά από τον τρόπο με τον οποίο τελικά έδρασε;
Το να συζητηθεί η ελεύθερη βούληση με όρους επιστημονικής ψυχολογίας σημαίνει συνεπώς να συμπεριληφθούν έννοιες αυτορύθμισης, ελεγχόμενων διαδικασιών, συμπεριφορικής πλαστικότητας και συνειδητής λήψης αποφάσεων.
Έτσι, με αυτήν την κατανόηση για το τι μελετούν οι ψυχολόγοι όταν στρέφουν την προσοχή τους στις πεποιθήσεις των ανθρώπων σχετικά με την ελεύθερη βούληση, ας γυρίσουμε στο προηγούμενο παράδειγμα με τον Χίτλερ. Στο ρόλο που αναλάβατε ως μυστικός πράκτορας που ταξίδεψε στον χρόνο από τον εικοστό πρώτο αιώνα, εφοδιαστήκατε με μερικές πληροφορίες. Πρώτον, το ταξίδι στο χρόνο είναι ακόμα στα βρεφικά του στάδια και οι ερευνητές αμφιβάλλουν ότι θα μπορέσει ποτέ ξανά να επιτύχει. Δεύτερον, έχετε μόνο δέκα λεπτά πριν σας ξαναστείλουν στο έτος 2010 (και δύο λεπτά έχουν ήδη περάσει από τότε που φτάσατε). Τρίτον, σας έχουν ενημερώσει πως επτά λεπτά είναι ακριβώς αρκετός χρόνος για να στραγγαλίσετε ένα εξάχρονο αγόρι με γυμνά χέρια και να επιβεβαιώσετε χωρίς αμφιβολία πως το παιδί έχει πεθάνει. Αυτό σημαίνει, πως σας μένει μονάχα ένα λεπτό για να αποφασίσετε εάν θα δολοφονήσετε ή όχι το μικρό αγόρι.
Άλλα έχετε και άλλες επιλογές. Επτά λεπτά είναι επίσης αρκετός χρόνος, όπως σας είπαν οι σύμβουλοί σας, για να μπείτε μέσα στο σπίτι του Χίτλερ και να παραδώσετε στον Alois και στην Klara, τον αγέλαστο πατέρα και την σεμνή μητέρα του μικρού Αδόλφου, ένα ειδικά προετοιμασμένο πακέτο ιστορικών ντοκουμέντων που σχετίζονται με το Ολοκαύτωμα, που συμπεριλαμβάνει καθαρές φωτογραφίες του γιου τους ως μυστακοφόρου Fhrer και μια λεπτομερή αναπαράσταση του Τρίτου Ράιχ μετά από τέσσερις δεκαετίες. Κανένας δεν ξέρει ακριβώς τι αποτέλεσμα θα είχε αυτό, αλλά οι περισσότεροι σύγχρονοι μελετητές πιστεύουν πως αυτή η τρομακτική προεπισκόπηση του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου θα μπορούσε να αλλάξει την παιδική ηλικία του Αδόλφου. Ίσως η Klara να άφηνε τελικά τον τυραννικό και προσβλητικό σύζυγό της. Ο Alois από την άλλη μεριά, δυσαρεστημένος με την ιδέα ότι το επίθετό του θα γινόταν συνώνυμο με κάτι τόσο δαιμονικό, μπορεί να άλλαζε τους τρόπους του και να γινόταν ένας πιο μαλακός γονέας. Ή μπορεί και οι δυο τους να καθόντουσαν παρέα με τον μικρό Αδόλφο για να μοιραστούν μαζί του ενοχλητικές στη θέαση φωτογραφίες από στρατόπεδα θανάτου και καταθέσεις από επιζώντες του Ολοκαυτώματος που είναι τόσο σοκαριστικές και τρομακτικές που ακόμα και ο ίδιος ο Αδόλφος θα αποστρεφόταν τη μισητή προσωπικότητα της ενηλικίωσής του. Αλλά μπορεί πραγματικά ο Αδόλφος να αλλάξει την πορεία της ζωής του; Έχει ελεύθερη βούληση; Έχει κανείς από εμάς;
Ένα από τα πιο εντυπωσιακά ευρήματα που αναδύθηκαν πρόσφατα στην επιστήμη της ελεύθερης βούλησης είναι το ότι όταν οι άνθρωποι πιστεύουν, ή όταν τους οδηγούν στο να πιστέψουν, πως η ελεύθερη βούληση είναι απλά μια ψευδαίσθηση, τείνουν να γίνουν περισσότερο αντικοινωνικοί. Θα επιστρέψουμε σε λίγο στον μικρό Αδόλφο (ποια πιστεύετε πως είναι η αντικοινωνική απόφαση εδώ, να σκοτώσετε ή να μη σκοτώσετε το μικρό Χίτλερ;). Αλλά πριν πάρετε την απόφασή σας ρίξτε μια ματιά για το τι λέει η επιστήμη. Η πρώτη μελέτη που έδειξε άμεσα τις αντικοινωνικές συνέπειες των ντετερμινιστικών πεποιθήσεων έγινε από την Kathleen Vohs του Πανεπιστημίου της Minnesota και τον συνεργάτη της Jonathan Schooler, ψυχολόγο από το Πανεπιστήμιου της βρετανικής Columbia. Στην έρευνά τους που δημοσιεύτηκε το 2008 στο Psychological Science, οι Vohs και Schooler προσκάλεσαν τριάντα προπτυχιακούς φοιτητές στο εργαστήριό τους για να λάβουν μέρος σε μια έρευνα που υποτίθεται πως αφορούσε τη νοητική αριθμητική, στην οποία τους ζήτησαν να υπολογίσουν τις απαντήσεις σε είκοσι μαθηματικά προβλήματα (όπως για παράδειγμα, 1 + 8 + 18 - 12 + 19 7 + 17 2 + 8 4 = ?) μέσα στο μυαλό τους. Αλλά, όπως συχνά συμβαίνει στα πειράματα κοινωνικής ψυχολογίας, το να ελεγχθεί κάτι το τόσο τετριμμένο όσο οι μαθηματικές ικανότητες των φοιτητών δεν ήταν ο πραγματικός σκοπός της έρευνας.
Πριν κάνουν το μαθηματικό τεστ, στους μισούς από την ομάδα (15 συμμετέχοντες) ζητήθηκε να διαβάσουν το ακόλουθο απόσπασμα από το βιβλίο του Francis Crick, 'The Astonishing Hypothesis':

Εσύ, οι χαρές και οι λύπες σου, οι αναμνήσεις και οι φιλοδοξίες σου, η αίσθηση που έχεις για την ατομική ταυτότητα και την ελεύθερη βούληση, στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτε περισσότερο από τη συμπεριφορά μιας τεράστιας συνάθροισης νευρικών κυττάρων και των συνοδών τους μορίων. Το ποιος είσαι δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα μάτσο νευρώνες& αν και φαίνεται πως έχουμε ελεύθερη βούληση, στην πραγματικότητα, οι επιλογές μας έχουν ήδη προκαθοριστεί για εμάς και αυτό δε μπορούμε να το αλλάξουμε.

Αντίθετα, οι υπόλοιποι 15 συμμετέχοντες διάβασαν ένα διαφορετικό απόσπασμα από το ίδιο βιβλίο, αλλά ένα απόσπασμα στο οποίο ο Crick δεν κάνει κάποια αναφορά στην ελεύθερη βούληση. Και, αρκετά απροσδόκητα, όταν τους δόθηκε η ευκαιρία, οι συμμετέχοντες της δεύτερης ομάδας έκλεψαν πολύ λιγότερο στις απαντήσεις του τεστ από όσο έκλεψαν εκείνοι που είχαν διαβάσει το απόσπασμα του βιβλίου που ανέφερε πως η ελεύθερη βούληση είναι μια ψευδαίσθηση. (Η έρευνα είχε σχεδιαστεί έξυπνα ώστε να μπορεί να μετρήσει το κατά πόσο έκλεβε κανείς στους υπολογισμούς). Τα πρώτα αυτά γενικά αποτελέσματα επαναλήφθηκαν σε ένα δεύτερο πείραμα όπου χρησιμοποιήθηκε ένα διαφορετικό έργο διανομής χρημάτων, στο οποίο οι συμμετέχοντες τυχαία επιλεγόντουσαν για τη συνθήκη του ντετερμινισμού και στους οποίους ζητούνταν να διαβάσουν δηλώσεις όπως, Μια πεποίθηση στην ελεύθερη βούληση αντίκειται στο γνωστό δεδομένο ότι το σύμπαν κυβερνάται από νόμιμες επιστημονικές αρχές. Οι συμμετέχοντες που διάβασαν τη δήλωση αυτή έκλεψαν περισσότερο από εκείνους που είχαν επιλεχθεί τυχαία για να διαβάσουν μια δήλωση που ήταν θετική ως προς το ζήτημα της ελεύθερης βούλησης (π.χ., Η αποφυγή του πειρασμού απαιτεί την άσκηση της ελεύθερης βούλησης) ή από αυτούς που επιλέχτηκαν για να διαβάσουν μια ουδέτερη δήλωση (π.χ., Τα ζαχαροκάλαμα και τα ζαχαρότευτλα καλλιεργούνται σε 112 χώρες).
Τα ευρήματα των Vohs και Schooler αποκαλύπτουν ένα αρκετά περίεργο δίλημμα που αντιμετωπίζουν οι κοινωνικοί επιστήμονες: εάν μια ντετερμινιστική κατανόηση της ανθρώπινης συμπεριφοράς ενθαρρύνει την αντικοινωνική συμπεριφορά, πως μπορούμε εμείς οι επιστήμονες να δικαιώσουμε επικοινωνιακά ή ντετερμινιστικά ερευνητικά ευρήματα; Στην πραγματικότητα, υπάρχει μια κάπως σοκαριστική φράση στο άρθρο τους:

Εάν η έκθεση σε ντετερμινιστικά μηνύματα αυξάνει στην πιθανότητα μη ηθικών δράσεων, τότε η αναγνώριση προσεγγίσεων για την απομόνωση του κοινού από τέτοιους κινδύνους καθίσταται επιβεβλημένη.

Ίσως να μην το αντιληφθήκατε στην πρώτη σας ανάγνωση, αλλά οι συγγραφείς κάνουν μια ασυνήθιστη πρόταση. Φαίνεται να ισχυρίζονται πως το κοινό δεν μπορεί να χειριστεί την αλήθεια και πως με κάποιον τρόπο θα έπρεπε να τους προστατεύσουμε (λέγοντάς τους ψέματα;) από τις αληθινές αιτίες των ανθρώπινων κοινωνικών συμπεριφορών. Ίσως να έχουν δίκιο. Σκεφτείτε το ακόλουθο παράδειγμα:
Ένας μεσήλικας άνδρας προσλαμβάνει μια πόρνη, γνωρίζοντας ότι εκθέτει τη γυναίκα του σε ένα σεξουαλικώς μεταδιδόμενο νόσημα και εκμεταλλευόμενος ένα νεαρό άτομο, που είναι εθισμένο στα ναρκωτικά, για τη δική του ικανοποίηση. Θα έπρεπε ο άνδρας να τιμωρηθεί για την πράξη του; Θα έπρεπε να τον θεωρούμε υπεύθυνο γι' αυτή; Οι περισσότεροι άνθρωποι θα απαντούσαν θετικά και στις δύο παραπάνω ερωτήσεις.
Αλλά τι θα γινόταν εάν σκεφτόσασταν το παραπάνω παράδειγμα με τους παρακάτω ελαφρώς διαφορετικούς επιστημονικούς όρους; Η απόφαση του άνδρα να κάνει σεξ με τη γυναίκα ήταν σε συμφωνία με την ψυχολογία που είχε τη δεδομένη στιγμή, που προέρχεται από τις μοναδικές του αναπτυξιακές εμπειρίες, οι οποίες συνέβησαν μέσα σε ένα συγκεκριμένο πολιτιστικό περιβάλλον σε αλληλεπίδραση με έναν συγκεκριμένο γονότυπο, που τον κληρονόμησε από τους γονείς του, οι οποίοι είχαν κληρονομήσει γενετικές προδιαγραφές παρόμοιου είδους από τους δικούς τους γονείς και πάει λέγοντας. Ακόμα και η δυνατότητά του να αναστέλλει ή να καταπνίγει αυτές τις δυνάμεις, ή να κατανοεί την ίδια του τη συμπεριφορά είναι κι αυτό αποτέλεσμα των ίδιων δυνάμεων. Κι επίσης, ο εγκέφαλός του έδρασε χωρίς πρώτα να συμβουλευτεί την αυτοσυνείδησή του, αλλά το νευρογνωσιακό του σύστημα έδρασε βάσει εξελιγμένων συμπεριφορικών αλγορίθμων που αντέδρασαν, είτε φυσιολογικά είτε λανθασμένα, με τρόπους που είχαν ωφελήσει τη γενετική επιτυχία στο προγονικό του παρελθόν.
Δεδομένων των συνδυασμών αυτών των ντετερμινιστικών παραγόντων, θα μπορούσε ο άντρας να έχει αντιδράσει με άλλον τρόπο στο ερέθισμα που αντιμετώπισε; Η απόδοση προσωπικής υπευθυνότητας σ' αυτόν τον άνθρωπο καταλήγει μερικώς μια κοινωνική σύμβαση που αντανακλά μόνο μια αφελή κατανόηση των αιτιών της συμπεριφοράς του. Όπως συμβαίνει και με μας που τον κρίνουμε, ο ίδιος του ο εαυτός μερικώς μόνο παίζει κάποιον ρόλο ως θεατής των σεξουαλικών υποθέσεων του σώματός του. Πρόκειται μόνο για την ενσωμάτωση ενός άνδρα που δεν μπορεί να δράσει με κανέναν τρόπο ο οποίος είναι αντίθετος στην ίδια του τη φύση, η οποία έχει παραχθεί από τη γενικότερη φύση. Ο εαυτός είναι μόνο ένα ψευδαισθητικό πλάσμα που νομίζει ότι παίρνει μέρος σε ένα ηθικό παιχνίδι όταν στην πραγματικότητα πρόκειται απλά για έναν συναισθηματικά υπενδεδυμένο θεατή.
Εάν αυτή η ντετερμινιστική κατανόηση της συμπεριφοράς του άντρα σας οδηγεί να νιώσετε έστω και λίγη περισσότερη συμπάθεια γι' αυτόν απ' όση θα είχατε σε διαφορετική περίπτωση, αυτή η αντίδραση είναι ακριβώς αυτό που οι Vohs και Schooler μας προειδοποιούν. Πώς μπορούμε να αποδώσουμε λάθος σε μια ομάδα νευρώνων, πόσο μάλλον να τους τιμωρήσουμε, ακόμα και εάν η ίδια μας η φύση μας είχε καθοδηγήσει διαφορετικά; Και ακόμα περισσότερο, δε θα έπρεπε να δείξουμε μεγαλύτερη συμπάθεια για τις δικές μας ηθικές ατέλειες; Άλλωστε, δεν μπορούμε να αλλάξουμε αυτό που είμαστε. Σωστά;
Στην πραγματικότητα, μια μελέτη που δημοσιεύτηκε πριν από ένα χρόνο στο Personality and Social Psychology Bulletin από τον Roy Baumeister και τους συνεργάτες του, βρήκε ότι απλώς με το να εκθέτουμε ανθρώπους σε ντετερμινιστικές δηλώσεις όπως για παράδειγμα η δήλωση Όπως κάθε τι άλλο στο σύμπαν, όλες οι ανθρώπινες δράσεις ακολουθούν προηγούμενα συμβάντα και εν τέλει μπορούν να κατανοηθούν με όρους της κίνησης των μορίων, τους έκανε να δρουν πιο επιθετικά και εγωιστικά σε σύγκριση με εκείνους που διάβασαν δηλώσεις που υποστήριζαν την ιδέα της ελεύθερης βούλησης, όπως η δήλωση Επιδεικνύω την ελεύθερη βούλησή μου κάθε μέρα όταν παίρνω αποφάσεις ή σε σχέση με εκείνους που απλά διάβασαν ουδέτερες δηλώσεις του τύπου, Οι Ωκεανοί καλύπτουν το 71% της επιφάνειας της Γης. Οι συμμετέχοντες που είχαν επιλεγεί τυχαία για τη ντετερμινιστική συνθήκη του πειράματος, για παράδειγμα, ήταν λιγότερο πρόθυμοι από εκείνους που συμμετείχαν στις άλλες δύο ομάδες στο να δώσουν χρήματα σε έναν άστεγο, ή στο να επιτρέψουν σε έναν συμμαθητή τους να χρησιμοποιήσει το κινητό τους τηλέφωνο. Στη συζήτηση για τις κοινωνικές επιπτώσεις αυτών των αποτελεσμάτων, ο Baumeister και οι συνεργάτες του αναπαραγάγουν τις ανησυχίες των Vohs και Schooler αναφορικά με το να απομονωθεί το κοινό από μια λεπτομερή κατανόηση των αιτιών των ανθρώπινων κοινωνικών συμπεριφορών:

Κάποιες φιλοσοφικές αναλύσεις ίσως καταλήξουν ότι ένας μοιρολατρικός ντετερμινισμός είναι συμβατός με υψηλά ηθική συμπεριφορά, αλλά τα παρόντα αποτελέσματα υποδηλώνουν πως δεν εκτιμάται για την ώρα αυτή την πιθανότητα.

Αυτά τα εργαστηριακά ευρήματα καταδεικνύουν τις αντικοινωνικές συνέπειες της θέασης των ατομικών ανθρώπινων όντων ως άτυχες σφαίρες από φλίπερ παγιδευμένες σε ένα μηχανικό σύστημα και στην πραγματικότητα πιθανότατα είμαστε ακριβώς αυτό. Επιστρέφοντας στον αθώο μικρό Χίτλερ, θα μπορούσαμε σίγουρα να παίζουμε με το παράδειγμα αυτό για πάντα. Είναι μια δυσάρεστη σκέψη, αλλά τι θα γινόταν εάν ένα από τα παιδιά που σφαγιάστηκαν στο Auschwitz καθώς μεγάλωνε ανέπτυσσε μια ακόμα πιο καταστροφική προσωπικότητα από αυτή του Χίτλερ, προκαλώντας το θάνατο δεκάδες εκατομμυρίων ανθρώπων; Δεν είναι η ικανότητά σας να πάρετε μια απόφαση μια θεμελιώδης ερώτηση που αφορά στην ίδια την ελεύθερη βούλησή σας; Αλλά το θέμα δεν είναι το παιχνίδι του τι θα γινόταν αν πήγαιναν τα πράγματα διαφορετικά με την περίπτωση του Χίτλερ, αλλά η διερεύνηση των διαισθήσεών σας για την ελεύθερη βούληση χωρίς να σας θέσουνε την απευθείας ερώτηση για το εάν πιστεύετε σ' αυτήν ή όχι. Όπως γνωρίζει κάθε καλός επιστήμονας, αυτό που λένε οι άνθρωποι ότι πιστεύουν δεν αντανακλά πάντα την ιδιωτική τους ψυχολογία.
Σ' αυτήν την περίπτωση, δεν είναι η απόφασή σας να σκοτώσετε το παιδί ή να παραδώσετε το πακέτο στους γονείς του αυτό που ενδιαφέρει τους ερευνητικούς ψυχολόγους. Μάλλον, είναι το πώς θα δικαιολογήσετε την απόφασή σας αυτό που θα διευκρίνιζε τη σκέψη σας για την ελεύθερη βούληση του Χίτλερ. Στην ουσία, το να στραγγαλίσετε ένα αθώο εξάχρονο αγόρι φαίνεται κάπως αντικοινωνικό και έτσι, ίσως το άκουσμα ενός ντετερμινιστικού μηνύματος πριν από την απάντηση της ερώτησης θα σας οδηγούσε στο να τον σκοτώσετε, γιατί πιθανόν να θεωρούσατε ότι είναι τόσο δαιμονικός που θα μεγαλώσει και θα κάνει τα γνωστά εγκλήματα, κάτι που είναι εντελώς αναπόδραστο. Αλλά για κάποιους ανθρώπους, η απόφαση του να μη σκοτώσουν το αθώο αγόρι είναι η αντικοινωνική απόφαση, γιατί μπορεί επίσης να σημαίνει ότι δε σκέφτονται τον θάνατο έξι εκατομμυρίων συνανθρώπων τους.
Έτσι, ίσως να μη διστάζατε να στραγγαλίσετε το μικρό τερατάκι το 1894 και αυτό μπορεί να έχει σχέση με το ότι επισκεφτήκατε πρόσφατα το Auschwitz. Ίσως να μη μπορείτε να αντισταθείτε στη σκέψη ότι ο Χίτλερ θα μπορούσε και να είχε σηκώσει το χέρι του και να ακύρωνε την επονομαζόμενη 'Τελική Λύση για τους Εβραίους' πριν αυτή ξεκινήσει. Αυτή η δικαιολόγηση όμως αποκαλύπτει τις κρυφές πεποιθήσεις σας για την ελεύθερη βούληση: Ο Αδόλφος μπορούσε να πράξει διαφορετικά αλλά επέλεξε να μην το κάνει. Αυτό σημαίνει, η αλυσίδα των αιτιακών συμβάντων που προηγήθηκαν της ανόδου του Χίτλερ στην εξουσία φαίνεται σε μεγάλο βαθμό άσχετη, ή τουλάχιστον χωρίς συνέπειες. Τα άσχημά του κατορθώματα θα είχαν συμβεί άσχετα από τις μεταβολές του προσωπικού του παρελθόντος. Υπάρχει κάτι το ουσιωδώς δαιμονικό στο άτομο αυτό. Και με τις σκέψεις αυτές, θα αποφασίζατε να σκοτώσετε το παιδί: είναι πιθανότατα καλύτερο αυτή τη στιγμή να σκοτωθεί το παιδί, πριν ακόμα μεγαλώσει και εξελιχθεί σε ένα τέρας.
Ίσως πάλι όμως, να επιλέγατε έναν λιγότερο δολοφονικό τρόπο για να περάσετε αυτόν τον λίγο χρόνο παρέα με τον μικρό Αδόλφο. Για παράδειγμα, αν χαρίσετε τη ζωή σ' αυτό το απομονωμένο παιδάκι και αποφασίσετε να παραδώσετε το πακέτο στους γονείς του, γιατί πιστεύετε πως η γνώση για το τι θα γινόταν στο μέλλον θα τον αποτρέψει από το να εξελιχθεί σε μια τόσο δαιμονική προσωπικότητα, αυτή η επιλογή αποκαλύπτει την τάση σας για την αρχή του αιτιακού ντετερμινισμού.
Όπως και να έχει, η στιγμή σας έφτασε! Τι θα κάνετε λοιπόν και γιατί; Με εκατομμύρια μελλοντικές ζωές να διακυβεύονται, θα σκοτώνατε το αθώο εξάχρονο αγόρι ως ένας ψυχρός δολοφόνος; Θα παραδίδατε το πακέτο στους γονείς του, ελπίζοντας πως η σοκαριστική θέαση του Ολοκαυτώματος θα οδηγούσε τον Αδόλφο, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, να επιλέξει μια διαφορετική καριέρα; Ή, σαν εκείνους που έζησαν στη ναζιστική Γερμανία και που βομβαρδίστηκαν με ψεύτικα ντετερμινιστικά μηνύματα σχετικά με τους Εβραίους, απλώς δε θα αναμειγνυόσασταν;
Μετάφραση - Απόδοση: Αμαλία Τσακίρη, για το ESOTERICA.gr

Έχετε ποτέ ονειρευτεί αυτόν τον άνθρωπο?

Τον Ιανουάριο του 2006, ένας ασθενής ψυχιατρείου ζωγράφισε την εικόνα ενός ανθρώπου που εμφανίστηκε πολλές φορές στα όνειρά του. Η εικόνα ξεχάστηκε πάνω στο γραφείο του γιατρού, ώσπου μια μέρα ένας άλλος ασθενής, αναγνώρισε το ίδιο πρόσωπο και στα δικά του όνειρα. Κατόπιν έρευνας, διαπιστώθηκε ότι υπήρχαν και άλλοι ασθενείς που είχαν δει το ίδιο πρόσωπο. Μέχρι σήμερα, τουλάχιστον 2.000 άνθρωποι αναγνωρίζουν σε αυτό το... σκίτσο, τον άνθρωπο που έχουν δει στα όνειρά τους.

Σε πολλές πόλεις έχουν εμφανιστεί άνθρωποι που υποστηρίζουν ότι έχουν δει τον συγκεκριμένο άνθρωπο στα όνειρα τους... (Los Angeles, Berlin, Sao Paulo, Tehran, Beijing, Rome, Barcelona, Stockholm, Paris, New Dehli, Moskow κλπ.)
Υπάρχουν πολλές θεωρίες που έχουν δημιουργηθεί για τον συγκεκριμένο άνθρωπο, άλλοι λένε ότι είναι η προσωποποίηση του θεού, που δίνει συμβουλές στους ανθρώπους. Άλλοι λένε ότι πρόκειται για έναν αληθινό άτομο που έχει μεταψυχικές ικανότητες και μπορεί να εισέρχεται στα όνειρα των άλλων ανθρώπων. Άλλοι λένε ότι πρόκειται για σχέδιο πλύσης εγκεφάλου από μεγάλες πολυεθνικές εταιρίες... Όποια και να είναι η αλήθεια, η όλη ιστορία ακούγεται πολύ ενδιαφέρουσα. Για περισσότερες πληροφορίες - φωτογραφίες και βίντεο, επισκεφθείτε το thisman.org .

http://mystery-gr.blogspot.com/

Σεξουαλικότητα - Ισότητα των 2 φύλων

Σεξουαλικότητα και Κοινωνικό Φύλο
Τι είναι το Κοινωνικό Φύλο;
Το Κοινωνικό Φύλο – αναφέρεται στους κοινωνικά κατασκευασμένους ρόλους που απονέμονται στους άνδρες και στις γυναίκες. Οι ρόλοι αυτοί μαθαίνονται και αφομοιώνονται υποσυνείδητα ως μέρος της διαδικασίας κοινωνικοποίησης από διάφορους φορείς (όπως την οικογένεια, το σχολείο, το κράτος, τα Μ.Μ.Ε., κ.τ.λ Το κοινωνικό φύλο (ή το τι σημαίνει να είσαι άνδρας ή γυναίκα) είναι μια επίκτητη ταυτότητα στην οποία καταρτιζόμαστε από πολύ μικρή ηλικία και πριν τη γέννηση μας κιόλας.
Βιολογικό Φύλο
• καθορίζεται από τη βιολογία
• έμφυτο
• δεν αλλάζει (κάποιες εξαιρέσεις)
• παγκόσμια ομοιόμορφο
Κοινωνικό Φύλο
• σχηματίζεται από τη κοινωνία (ιστορικά προσδιορισμένο)
• επίκτητο
• αλλάζει συνέχεια
• διαφέρει από κουλτούρα σε κουλτούρα

Ορισμός σεξουαλικότητας
Η σεξουαλικότητα είναι μία σημαντική διάσταση της ανθρώπινης προσωπικότητας και είναι αδιάσειστα συνυφασμένη μέσα στον ιστό της ανθρώπινης ύπαρξης. Σεξουαλικότητα είναι η σχέση του ατόμου με την ερωτική επιθυμία και τις συμπεριφορές που επιλέγει για την ικανοποίηση αυτής της επιθυμίας.

Σεξουαλικότητα είναι η ενέργεια που μας ωθεί να βρούμε Αγάπη, Επαφή, Ζεστασιά, Οικειότητα και εκφράζεται με τον τρόπο που νιώθουμε, κινούμαστε, αγγίζουμε και μας αγγίζουν. Η σεξουαλικότητα επηρεάζει τις σκέψεις μας, τα αισθήματα μας, τις πράξεις μας και τις σχέσεις μας και κατά συνέπεια την πνευματική και σωματική μας υγεία. Εφόσον η Υγεία αποτελεί Θεμελιώδες Ανθρώπινο Δικαίωμα τότε και η Σεξουαλική Υγεία είναι Βασικό Ανθρώπινο Δικαίωμα. Οι λέξεις σεξουαλικότητα και κοινωνικό φύλο δεν έχουν σύνορα, γιατί οι άνθρωποι σε ολόκληρο τον πλανήτη τις καταλαβαίνουν περίπου με τον ίδιο τρόπο, με κάποιες διαφορές αλλά και με πάρα πολλές ομοιότητες. Διαβάζοντας κάποιος για αυτό στις δυτικές χώρες ή στη μεσόγειο μπορεί να ταυτιστεί με τις αντιλήψεις που έχουν οι άνθρωποι για τα αυτά τα θέματα.

Οι διαφορές γίνονται όμως πιο εμφανείς όταν φεύγουμε από τις ιδέες και τις αντιλήψεις για το θέμα και πάμε στις πρακτικές της καθημερινής ζωής. Σε αυτή τη σφαίρα η κάθε κουλτούρα και θρησκεία εφαρμόζει ποικίλα μέσα για το χειρισμό της ανθρώπινης σεξουαλικότητας, σε κάποιες, ασκώντας κανόνες και περιορισμούς και σε άλλες επιτρέποντας την ατομική έκφραση και ενδυνάμωση. Όπως και να έχει το θέμα, όταν εξετάζουμε τους κανόνες και τις ρυθμίσεις, τους άγραφους νόμους και τις παραδοσιακές πρακτικές, κάτι που εμφανίζεται ξεκάθαρο είναι η διαφορετική προσέγγιση για τη σεξουαλικότητα και το φύλο. Σαν να το ίδιο ακριβώς θέμα που αφορά το μισό πληθυσμό δεν αφορά καθόλου το άλλο μισό. Στην Κύπρο όταν μας βολεύει χρησιμοποιούμε την παράδοση σε υπερβολή για να δικαιολογήσουμε πρακτικές του παρελθόντος που δεν συνάδουν με το σύγχρονο τρόπο ζωής. Η πρόοδος στην τεχνολογία, η ανάπτυξη και η αλλαγή του τρόπου ζωής δικαιολογούν τις αλλαγές σε άλλες πτυχές της ζωής μας – για όλους μας. Όταν όμως η ισότητα των φύλων επιδιώκεται σε σχέση με τη σεξουαλικότητα, η παράδοση γίνεται αμέσως ένα μεγάλο εμπόδιο που δεν ξεπερνιέται , τουλάχιστον όχι εύκολα. Η παράδοση πάντα χρησιμοιείτο σαν προμαχώνας. Για παράδειγμα όλοι δικαιούνται να το συζητούν, να αποφασίζουν για τις ζωές μας, εκτός από τις γυναίκες τις ίδιες, ειδικά τις νέες γυναίκες. Η κοινωνία αποφασίζει, η εκκλησία δογματικά δηλώνει, το Υπουργείο Παιδείας αποφεύγει, οι γονείς εφαρμόζουν, ακόμα και οι γείτονες διαδραματίζουν κάποιο ρόλο.

Ζώντας στο παρελθόν, αγκιστρωμένοι στις παραδόσεις, δίνει στους γονείς τη ψευδαίσθηση της ασφάλειας και του σωστού. Όλα αυτά βέβαια όσον αφορά τις κόρες τους, γιατί για τους γιους δεν τίθεται τέτοιο θέμα. Οι τεράστιες αλλαγές που επήλθαν τα τελευταία χρόνια βρήκαν τους γονείς απροετοίμαστους και με ένα συναίσθημα να νοιώθουν άβολα. Η εισβολή των χιλιάδων τουριστών κάθε χρόνο, η εισβολή των ΜΜΕ μέσα στα σπίτια μας και πρόσφατα η εισβολή του ιντερνετ, οδήγησε τους γονείς να νοιώθουν αδύναμοι να πολεμήσουν τόσους εχθρούς. Έτσι, μένουν δεμένοι στα γνωστά χωράφια της απαγόρευσης , των εκβιασμών και της τιμωρίας.

Χαμένος πόλεμος τις πλείστες φορές θα μας πουν οι νέοι, γιατί χρησιμοποιούμε παλιομοδίτικες μεθόδους για να αντιμετωπίσουμε ένα μοντέρνο εχθρό. Προτιμούν να κρατούν τα μάτια τους κλειστά, γιατί έτσι όταν δε βλέπεις κάτι, δεν χρειάζεται να δράσεις. Αυτή η μέθοδος αποδίδει μέχρι σε ένα βαθμό, εάν αυτό που επιθυμείς είναι η ηρεμία και η ησυχία και να προσποιείσαι ότι «όλα τα κακά και τα επαίσχυντα » τα κάνουν οι κόρες των άλλων. Τα δυο μέτρα δύο σταθμά που χρησιμοποιούν, όσον αφορά τη σεξουαλικότητα των κόρων τους εξαγριώνει τα νεαρά κορίτσια τα οποία στην προσπάθεια τους να δηλώσουν την περίπτωση τους, δηλαδή την ισότητα τους με τα αγόρια, κάποτε ξεφεύγουν. Έτσι, παρά τον ύπνο των γονιών για το θέμα, τα κορίτσια σήμερα έχουν πάρει τα ηνία, αφήνοντας τα αγόρια συγχυσμένα και απορημένα. Βλέπουμε λοιπόν αυτή τη νέα γενιά του σήμερα να βάζει στο περιθώριο την παράδοση που για τόσα χρόνια κρατούσε γερά για πολλές γενιές. Βέβαια δεν συνέβηκε ξαφνικά όσο ακούγεται. Η προηγούμενη γενιά, σήμερα στα 40 τους και 50, δούλεψαν για την ισότητα με όλη τους τη δύναμη. Οι προηγούμενες γενιές προετοίμασαν το έδαφος για τις αλλαγές. Οι προσπάθειες τους περιστρέφονταν κυρίως γύρω από την εργοδότηση, την εξασφάλιση της μητρότητας και την εμπλοκή τους στα κοινά, στη δημόσια ζωή. Αυτός ήταν ο δικός τους αγώνας που κέρδισε προνόμια που απολαμβάνουν οι νέες γυναίκες σήμερα. Η σημερινή γενιά των γυναικών, έχοντας εξασφαλίσει τη θέση τους στην κοινωνία, τουλάχιστον νομοθετικά, έχουν άλλους αγώνες να κερδίσουν. Το δικαίωμα τους στη σεξουαλικότητα, το δικαίωμα στη πληροφόρηση και την εκπαίδευση, το δικαίωμα στις υπηρεσίες ώστε να μπορούν να απολαμβάνουν μια καλή υγιή σεξουαλική και αναπαραγωγική ζωή. Οι απαιτήσεις για ασφαλή μητρότητα, μεγαλύτερη άδεια μετά τον τοκετό, εγκυμοσύνη χωρίς διακρίσεις, ήταν δύσκολοι αγώνες, που όμως αργά ή γρήγορα θα κερδίζονταν. Η διεκδίκηση της ισότητας των δύο φύλων στο σεξ είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Το γκρέμισμα του τείχους που η κοινωνία τοποθέτησε γύρω από τη γυναικεία σεξουαλικότητα αποτελεί ένα διαφορετικό και δύσκολο αγώνα. Ο «εχθρός» βρίσκεται εκ των έσω. Οι πιο μεγάλες γυναίκες αναστατώνονται με την ιδέα και οι πιο μεγάλοι άντρες που στην εποχή της νιότης τους «τα έκαναν όλα» , εξοργίζονται μόνο με τη σκέψη ότι οι κόρες τους είναι δυνατόν να είναι σεξουαλικά όντα. Το «θράσος» να εκφράσουν τις καλά κρυμμένες σεξουαλικές τους ανάγκες, να τολμήσουν να πουν ότι θέλουν και αυτές να συμμετέχουν σε αυτά που συμβαίνουν, είναι ανήκουστο. Μεγαλώνοντας μαθαίνουμε ως γυναίκες τι είναι σωστό και πρέπον, όχι με ξεκάθαρες κουβέντες, αλλά με τρόπο αρνητικό. Μια ζωή μας λένε τι δεν επιτρέπεται να κάνουμε, τι αποτελεί ντροπή για μας και για την οικογένεια μας και τι καθιστά μια γυναίκα ανέντιμη. Αυτή η επιβεβλημένη δεύτερη φύση που αποκτάται με πλύσιμο εγκεφάλου και δόλιο χειρισμό συχνά γίνεται αποτρεπτικός παράγοντας στην απόλαυση του έρωτα αργότερα στη ζωή της. Η παρθενιά είναι ένα πολύ ευαίσθητο θέμα για το οποίο όλοι γνωρίζουμε, το συζητούμε μεταξύ μας ποτέ όμως ανοικτά. Πιστεύω, ότι μια από τις πιο ταπεινωτικές πρακτικές που υφίσταντο οι γυναίκες της Κύπρου μέχρι πριν λίγο καιρό ήταν η παρθενορραφή. Όταν η αξία της γυναίκας μετριέται με μια μεμβράνη, γιατί να περιμένουμε να αναδειχθεί σε υψηλά δημόσια αξιώματα? Οι γονείς συμβουλεύουν τα αγόρια στην εφηβεία να είναι προσεκτικά από τους πολλούς κινδύνους που ελλοχεύουν στη ζωή, και μετά την εμφάνιση του AIDS, να προσέχουν να μην κολλήσουν καμιά αρρώστια.
Όταν οι γονείς συμβουλεύουν τα κορίτσια στην εφηβεία, εκτός από εκείνα που λένε στα αγόρια, τις προειδοποιούν «μην αφήσετε κανένα να σας γελάσει και να κάνετε σεξ μαζί του». Έτσι τα κορίτσια θεωρούνται ανόητα, χωρίς κρίση και ανίκανα να προστατέψουν τον εαυτό τους. Κάνουν σεξ διότι κάποιος τις παράσυρε παρά τη θέληση τους, τις γέλασε και αν τυχόν το ήθελαν και εκείνες τότε σίγουρα αυτό θεωρείται λάθος. Δεν περνά από το μυαλό τους ότι και οι γυναίκες είναι σεξουαλικά όντα, με σεξουαλικές ανάγκες και ορμές όπως τους άντρες. Έτσι, αν οι κοπέλες έχουν σεξουαλική ζωή, οποιεσδήποτε επιπτώσεις θα τις αντιμετωπίσει μόνη της. Αν δεν είναι πια παρθένα, φταίει εκείνη, αν μείνει έγκυος φταίει εκείνη, αν κάνει έκτρωση και πάλι το φταίξιμο θα τη βαραίνει. Πόσο μερίδιο της ευθύνης επωμίζονται οι άντρες? Ελάχιστο, αφού είναι άντρες και είναι στη φύση τους να είναι κυνηγοί.

Οι περισσότερες γυναίκες κάνουν έρωτα μέσα στα πλαίσια μιας σχέσης, με ρομαντισμό και συναισθηματική σύνδεση. Όμως είναι εξίσου πραγματικότητα ότι πολλοί άντρες κάνουν έρωτα μέσα σε μια σχέση, όπως και οι γυναίκες. Είναι γεγονός ότι οι άντρες έχουν την «άδεια» και την «ενθάρρυνση» από την ίδια την κοινωνία να επιδιώκουν το σεξ με όλα τα μέσα και τις δυνάμεις τους, οπουδήποτε και οποτεδήποτε. Οι άντρες που δεν ακολουθούν αυτό το μοντέλο κινδυνεύουν να ταπελλωθούν με επίθετα και με υπονοούμενα. Ακριβώς αντίθετα από τις γυναίκες, οι άντρες υπόκεινται σε πίεση από την ίδια την κοινωνία να εκτελούν τους αντρικούς τους ρόλους, να συμπεριφέρονται έτσι ώστε να αποδεικνύουν τον ανδρισμό τους. Γι΄ αυτό δεν αποτελούσε έκπληξη το ότι νεαροί άντρες, και αγόρια στο παρελθόν πλήρωναν για να έχουν την πρώτη σεξουαλική τους εμπειρία. Από τη μια έπρεπε να γίνουν άντρες και από την άλλη στα καλά καθώς πρέπει κορίτσια δεν επιτρεπόταν, έτσι η λύση ήταν η μύηση να γίνει με κοινές γυναίκες. Η αντίληψη του παρελθόντος ότι οι «πραγματικοί» άντρες μέχρι την ενηλικίωση τους έπρεπε να κάνουν σεξ έχει ατονήσει. Τώρα πια βλέπουμε ότι νεαροί άντρες περιμένουν να αγαπήσουν, να αγαπηθούν και να κάνουν έρωτα. Όπως κάνουν και πολλές γυναίκες. Και οι γυναίκες και οι άντρες μπορούν να απολαύσουν τη σεξουαλικότητα τους και η ικανοποίηση είναι πολύ μεγαλύτερη όταν, μοιράζοντας τα σώματα τους να μοιράζονται και τις ψυχές τους. Και τα δύο φύλα έχουν το δικαίωμα σε έγκυρη πληροφόρηση και εκπαίδευση, που θα τους καταστήσουν ικανούς να παίρνουν υπεύθυνες αποφάσεις για τη σεξουαλικότητα τους, τις σχέσεις τους, τη ζωή τους. Καθημερινά μας λένε ότι δεν υπάρχουν πια διαφορές μεταξύ αντρών και γυναικών, ότι η ισότητα είναι γεγονός και ότι έχουμε μείνει προσκολλημένες στο παρελθόν. Και ξαφνικά μια μέρα ακούμε στις ειδήσεις για κάποιο έγκλημα τιμής, ένας πατέρας προστατεύοντας το καλό όνομα της κόρης του σκότωσε το νεαρό 20 χρονών που δεν μπορούσε να δεσμευτεί σε αυτή τη φάση της ζωής του γιατί πήγαινε για σπουδές. Το κόστος πολύ ψηλό – μια ζωή για την τιμή μιας κοπέλας. Αυτό το δραματικό γεγονός, παρότι σπάνιο, δείχνει τη σημασία του «καλού ονόματος». Βέβαια υπάρχουν και άλλοι τρόποι διαφύλαξης του ονόματος, όπως πρόωροι αρραβώνες και γάμοι με το ζόρι. Ένα πολύ σοβαρό θέμα είναι τα περιστατικά βιασμού ή απόπειρας βιασμού. Η βία κατά των γυναικών είναι ένα θλιβερό παγκόσμιο φαινόμενο, που προσβάλλει το ανθρώπινο είδος. Κάθε χρόνο μια στις πέντε γυναίκες παγκοσμίως πέφτει θύμα κάποιας μορφής κακοποίησης. Στις Ινδίες 40% των παντρεμένων γυναικών ξυλοκοπείται και κακοποιείται σεξουαλικά, στις Ηνωμένες Πολιτείες 700,000 γυναίκες ετησίως πέφτουν θύματα βιασμού. Η εμπορία προσώπων είναι ένας μοντέρνος τρόπος δουλείας με κύριο εμπόρευμα τις γυναίκες. Συμβαίνουν αυτά και στην Κύπρο? Η χώρα μας δεν αποτελεί εξαίρεση. Η ευαισθητοποίηση όλων μας και η κινητοποίηση μας θα συμβάλει στην αντιμετώπιση αυτού του απεχθούς εγκλήματος. Τα άτομα-θύματα είναι πολλές φορές δίπλα μας, κοντά μας. Η σιωπή μόνο τη διαιώνιση θα φέρει. Στις συζητήσεις για το θέμα της σεξουαλικότητας σπάνια αναφέρονται οι ώριμοι ενήλικες, ωσάν οι πιο μεγάλοι άνθρωποι δεν ενδιαφέρονται για το θέμα, σαν να είναι μη σεξουαλικά όντα. Στην πραγματικότητα είμαστε σεξουαλικά όντα σε όλη τη διάρκεια της ζωής μας, όμως το πόσο συχνά μας ενθαρρύνουν να σκεφτόμαστε έτσι είναι μια άλλη ιστορία. Όταν γινόμαστε μητέρες, υπάρχει η αντίληψη ότι ο κύριος ρόλος είναι πρωταρχικά εκείνος της μητέρας, μετά της συζύγου και τελευταίος της γυναίκας. Γνωρίζουμε ότι πολλοί παράγοντες επηρεάζουν τη γυναικεία σεξουαλικότητα, κατά την εγκυμοσύνη και μετά τον τοκετό, οργανικοί καθώς και ψυχολογικοί, κι΄ όμως πολύ λίγα γίνονται για να τη βοηθήσουν. Τη ρωτά κανείς για τα σεξουαλικά της συναισθήματα και πως ανταπεξέρχεται? Το συνηθισμένο σχόλιο είναι «τον καημένο τον άντρα της, πόσο καιρό μπορεί να αντέξει χωρίς σεξ». Μεγαλώνοντας οι γυναίκες σε κάποιο σημείο θα έλθουν αντιμέτωπες με την εμμηνόπαυση. Πολλές θα την περάσουν εύκολα όμως κάποιες θα χρειαστούν βοήθεια. Ενώ όλες θα συζητήσουν το θέμα με το γιατρό τους, ελάχιστες θα ερωτηθούν πως ανταπεξέρχονται στη σεξουαλική τους ζωή. Ορισμένοι γιατροί θα τις συμβουλέψουν «άστε τη φύση μόνη της να πάρει τη πορεία της», που σημαίνει βεβαίως χαμηλά επίπεδα ορμονών, μειωμένη ή καθόλου σεξουαλική επιθυμία, ξηρός κόλπος και δυσκολία στην απόλαυση του σεξ. Σαν να μετά την εμμηνόπαυση η γυναίκα σταματά να είναι γυναίκα, είναι μητέρα, γιαγιά, σύζυγος που εκτελεί τα συζυγικά της καθήκοντα ακόμα κι όταν η ίδια δεν νοιώθει τίποτα κάνοντας τα. Παρόλο που είναι αλήθεια ότι πολλές αντιλήψεις έχουν αλλάξει θετικά, στη πράξη
αρκετά δεν έχουν αλλάξει. Η σεξουαλικότητα γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης στα μέσα μαζικής ενημέρωσης και στην καταναλωτική αγορά. Για παράδειγμα μια γυμνή γυναίκα δίπλα από ένα αυτοκίνητο θα αυξήσει τις πωλήσεις, η σοβαρή ηθική θέση εναντίον της γυναικείας σεξουαλικότητας διαιωνίζεται από την Παράδοση, το Θεσμό της Οικογένειας και την Κοινωνική Συμμόρφωση. Η κριτική αξιών από την κοινωνία που συνοδεύει τις ανοικτές και ειλικρινείς πρακτικές και έκφραση της γυναικείας σεξουαλικότητας από τις ίδιες τις γυναίκες παραμένει πολύ πιο αυστηρή σε σχέση με την αντρική σεξουαλικότητα. Η τάση είναι η αρνητική ερμηνεία και έτσι η αρνητική ενίσχυση των σεξουαλικών συμπεριφορών της γυναίκας. Αυτό επηρεάζει τη θέση της γυναίκας σε όλους τους τομείς της ζωής. Επίσης επηρεάζει την υποτακτική συναισθηματική κατάσταση της γυναίκας. Το γεγονός ότι το σεξ αρέσει στις γυναίκες, το σεξ αρέσει στους άντρες, μπορεί να είναι και είναι πολύ ωραίο όταν εξερευνάται «όπως πρέπει» με συγκατάθεση, σεβασμό, ανοικτοσύνη, επικοινωνία. Η σεξουαλική επιθυμία είναι ένα πολυεπίπεδο δικαίωμα του καθενός, ένα δικαίωμα που πρέπει να το χειριστούμε και να το ερευνήσουμε. Και οι άντρες και οι γυναίκες πρέπει να ενημερώνονται και να ευαισθητοποιούνται, έτσι ώστε να μπορούν να παίρνουν υπεύθυνες αποφάσεις για τη σεξουαλικότητα τους, τις σχέσεις τους, τη ζωή τους. Η εκπαίδευση διαμορφώνει στάσεις που με τη σειρά τους θα κτίσουν την πρακτική.
Οι αλλαγές μέσα από το χρόνο στα πιστεύω και τις πρακτικές γύρω από τη σεξουαλικότητα, σε προσωπικό και οικογενειακό επίπεδο.

πηγή

Ψυχολογία-Πως να μιλήσετε στο παιδί σας για το σεξ

Με τον καταιγισμό σεξουαλικών εικόνων και μηνυμάτων που λαμβάνουν σήμερα τα παιδιά, αποκτούν πολύ πιο γρήγορα απ' ότι φανταζόμαστε την δική τους αντίληψη περί σεξ.Τι γίνεται όμως όταν βρεθούν αντιμέτωπα με τις σεξουαλικές αναζητήσεις του εαυτού τους; Φροντίστε να βοηθήσετε τα παιδιά σας να απομυθοποιήσουν το σεξ και να ξεκαθαρίσουν τις απορίες τους από νωρίς.
ΟΤΑΝ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΤΙΣ ΠΡΩΤΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ
Ξεχάστε το κήρυγμα: μην τα πείτε όλα ξαφνικά και σε συνθήκες μυστικότητας.Με τη μυστικότητα η συζήτηση παίρνει εξ αρχής άσχημη τροπή και ενώ ο στόχος μας είναι να απομυθοποιήσουμε το σεξ, καταφέρνουμε ακριβώς το αντίθετο. Δεν χρειάζεται να καθοριστεί ιδιαίτερη συνάντηση γι’ αυτό, ούτε να γίνει μυστικά. Μπορεί να επωφεληθεί κανείς από ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα με ερωτικές σκηνές, από ένα περιοδικό, από ένα άρθρο για το AIDS ή από οποιοδήποτε σχόλιο του παιδιού. Στόχος είναι να τονωθεί το κριτικό του πνεύμα και να δημιουργηθεί και στα δύο μέρη ένα κλίμα εμπιστοσύνης.Βοηθήστε το να καταλάβει την αληθινή σημασία του αυνανισμού. Πολλά αγόρια και κορίτσια αυνανίζονται και το κάνουν από πολύ μικρά, σύμφωνα με τα κριτήρια των γονιών τους. Το καλύτερο είναι να μιλήσουν μαζί τους πριν φθάσουν στην εφηβεία. Μερικοί νέοι πιστεύουν ότι το αυνανίζονται είναι κακό και ότι συνεπάγεται ομοφυλοφιλία, ανικανότητα. Τίποτα από αυτά δεν είναι αλήθεια και πρέπει να το ξέρουν. Οι γονείς πρέπει να ανακουφίσουν τη στεναχώρια των παιδιών τους δίνοντας απαντήσεις σ’ αυτά που τα απασχολούν. Ακόμα κι αν τα παιδιά δεν έχουν θέσει ευθέως τις ερωτήσεις, οι γονείς πρέπει να τους μιλήσουν σαν να είχαν ερωτηθεί. Να έχετε υπόψη σας ότι με τη σωστή ενημέρωση αποφεύγονται πολλά προβλήματα. Μερικές μητέρες που αισθάνονται αμηχανία όταν πρόκειται να θίξουν θέματα σεξουαλικής φύσης στις κόρες τους και που, γι’ αυτό ακριβώς το λόγο, δεν έχουν μιλήσει ποτέ για τις επιπτώσεις του, δίνουν συνήθως συμβουλές επιφανειακές , όταν παρουσιάζεται μια καλή ευκαιρία όπως, για παράδειγμα, το πρώτο ραντεβού με ένα αγόρι: «Είμαι η μητέρα σου. Σε γνωρίζω. Γι’ αυτό πρόσεχε τι κάνεις. ‘Ακούω’ αυτά που κάνεις καλύτερα από αυτά που νομίζεις». «Αν δώσω βάση σε όσα μου λέει η μητέρα μου, δεν πρόκειται να βγω ποτέ ραντεβού». Η μητέρα με αυτό τον τρόπο θέλει να προκαλέσει μια συζήτηση σε βάθος, αλλά σχεδόν ποτέ δεν το καταφέρνει. Ο γονιός πρέπει να αναλύει τις πληροφορίες που παίρνουν οι νέοι από τους φίλους τους, είτε είναι σωστές είτε λάθος. Η πρακτική αυτή οδηγεί στον διάλογο πάνω στους πραγματικούς κινδύνους μιας απερίσκεπτης σεξουαλικής πρακτικής και στον τρόπο αντιμετώπισής τους. Ενθαρρύνετέ το να ελέγξει το σεξουαλικό του ένστικτο. Τονώστε όσο μπορείτε την αυτοεκτίμηση και την εμπιστοσύνη στον εαυτό του, για αυξηθεί η αυτοκυριαρχία του και για να διοχετεύσετε το ενδιαφέρον του προς άλλες κατευθύνσεις π.χ. μαθήματα, σπορ, μουσική. ΟΙ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΟΨΙΜΗ ΕΦΗΒΕΙΑ
Ενθαρρύνετε το διάλογο και βελτιώστε την ενημέρωση. Αν το παιδί σας έχει διαφορετική γνώμη από τη δική σας πώς αντιδράτε; - «Δεν ξέρω αν είμαι σε θέση να ακούσω με ηρεμία τις απόψεις του περί σεξ. Και μόνο που σκέφτομαι τις ασυναρτησίες που θα ακούσω, τρελαίνομαι». Αν δεν έχετε την ηρεμία τώρα, που δεν έχει συμβεί τίποτα, φανταστείτε πόσο θα δυσκολευτείτε να διατηρήσετε την ηρεμία σας αν ποτέ έχετε να αντιμετωπίσετε μια εγκυμοσύνη ή κάποια σεξουαλικώς μεταδιδόμενη ασθένεια. Μιλήστε για το παρόν. Θυμηθείτε ότι οι νέοι δεν ενδιαφέρονται για το απώτερο μέλλον. Αυτό τους φαίνεται πάντα υποθετικό και αφηρημένο. Όταν σχολιάζετε τις αρνητικές συνέπειες του ανεύθυνου σεξ, μιλήστε σαν να πρόκειται να συμβούν βραχυπρόθεσμα.Απομυθοποιείστε το σεξ. Επιμείνετε ότι το σεξ ούτε καλυτερεύει ούτε καταστρέφει τη σχέση. Δώστε στα παιδιά σας να καταλάβουν ότι οι ολοκληρωμένες σεξουαλικές σχέσεις δεν είναι απαραίτητες στους εφηβικούς έρωτες. Πολλά παιδιά δεν είναι συναισθηματικά έτοιμα για να προχωρήσουν σε μια σεξουαλική επαφή. Εξηγείστε στο παιδί σας ότι οι σεξουαλικές σχέσεις είναι ώριμες όταν:
Κανένας από τους δύο δεν αναγκάζει τον άλλο να κάνει κάτι.
Συμφωνούν ότι και οι δύο πρέπει να παίρνουν κάποιες προφυλάξεις για την εγκυμοσύνη ή τις αρρώστιες.
Απολαμβάνουν από κοινού και άλλες πλευρές της σχέσης τους. Περνούν καλά, όταν κάνουν σπορ, όταν πηγαίνουν κινηματογράφο κτλ.
Μιλήστε για αντισύλληψη.Η προειδοποίηση «Πρόσεχε» δεν χρησιμεύει σε τίποτα. Πρέπει να πείτε στους εφήβους τι ακριβώς να προσέξουν, γιατί πολλοί δεν έχουν ιδέα. Πρέπει να τους εξηγήσετε τους κινδύνους που απορρέουν από μία απερίσκεπτη σεξουαλική σχέση και πώς να τους αποφεύγει. Το να μιλάτε για αντισύλληψη, δε σημαίνει ότι επιδοκιμάζετε το σεξ. Προστατεύετε το παιδί σας και δημιουργείτε μια ειλικρινή σχέση. Πρέπει να προσεχτεί, όμως, να μην ερμηνευτεί αυτή η προσπάθεια από τον έφηβο ως επίθεση. Καλύτερα ο γονιός να μιλήσει στο παιδί όταν είναι ακόμα 12-13 ετών, πριν αρχίσει να δημιουργεί σταθερούς δεσμού, γιατί είναι δύσκολο να δεχτεί με ηρεμία τέτοια μηνύματα όταν πια είναι 16-17 ετών, σε μια ηλικία όπου νομίζει ότι τα ξέρει όλα, αρνείται να μιλήσει γι’ αυτό με τους γονείς, έχει μυστικά ή εκλαμβάνει το μήνυμα ως κατηγορία.