Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Lifestyle. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Lifestyle. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Παρασκευή 6 Αυγούστου 2010
ΘΕΕ ΜΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙΣ .....?
Περί Θεού και Επιστήμης
* Κύριε Μακέι , πιστεύετε ότι υπάρχει Θεός ?
- Δεν θα έλεγα ότι πιστεύω ότι υπάρχει Θεός και δεν θα έλεγα ότι δεν πιστεύω . Αυτό το ερώτημα δεν με απασχολεί καθόλου . Στο μυαλό μου έρχεται η απάντηση του Λαπλάς στον Ναπολέοντα όταν του δώρισε τα άπαντά του . Αυτός του επισήμανε ότι δεν κάνει αναφορά στον Θεό σε αυτά και ο Λαπλάς του απάντησε ότι δεν το θεώρησε απαραίτητο να το κάνει . Δεν χρειαζόμαστε τον Θεό όταν ασκούμε επιστήμη .
Πηγή : Ο διεθνούς φήμης αστρογεωφυσικός Κρις Μακέι του Κέντρου Διαστημικών Ερευνών Ames της NASA , που βρέθηκε λίγες ημέρες στην Αθήνα , σε συνέντευξή του στην « Κ.Ε. » αναλύει τις πιθανότητες ζωής στον Αρη και μιλάει για την πορεία των ερευνών . rpsoul@enet.gr
Και σκέφτομαι :
Θεός , από το θέω : τρέχω πολύ γρήγορα , τάχιστα , εξού και οι ρήσεις : * ο Θεός είναι παντού * * και εμφανίστηκε ως από μηχανής Θεός * , δηλαδή εμφανίστηκε ανέλπιστα κάποιος για να δώσει λύση σε μια δύσκολη κατάσταση ....
* Σχετικά με τους Θεούς δεν γνωρίζουμε ούτε για το αν υπάρχουν ούτε για το αν δεν υπάρχουν * . ( Πρωταγόρας από Άβδηρα , 480 - 410 π.χ. ) .
Y.Γ. : * Το ερώτημα της υπάρξεως του Θεού , έχει απασχολήσει στο διάβα του χρόνου από επιστήμονες , θεολόγους , φιλόσοφους μέχρι και τον πιο ασήμαντο άνθρωπο . Όλοι προσπαθούν να τεκμηριώσουν , είτε πως υπάρχει , είτε πως δεν υπάρχει . Με αυτό λοιπόν το θέμα ξεκινάει και ο υποθετικός μας διάλογος με τον Ορέστη .
Ο ( υποθετικός ) Ορέστης λοιπόν με ρωτάει : Πιστεύεις , τελικά , στον Θεό ?
Απάντηση : Λοιπόν , θα σου κάνω μια ερώτηση . Ότι απάντηση μου δώσεις , εγώ θα υποστηρίξω το αντίθετό της . Στο διπλανό λοιπόν διαμέρισμα μένει μια κοπέλα . Την έχω γνωρίσει από κοντά . Μου είπε πως στο μπάνιο της έχει ένα ακριβό κηροπήγιο . Πιστεύεις λοιπόν εσύ , ότι αυτή η κοπέλα έχει ένα κηροπήγιο στο μπάνιο της ? Ναι ή όχι ?
Ο Ορέστης αφού σκέφτηκε λιγάκι μου λέει . Ωραία , εγώ σου λέω πως πιστεύω ! Ναι υπάρχει αυτό το κηροπήγιο , σίγουρα ...
Απάντηση : Εγώ όμως σου λέω πως δεν πιστεύω πως πραγματικά υπάρχει .
Ορέστης : Γιατί ?
Απάντηση : Για τον αντίθετο λόγο που κάνει εσένα να πιστεύεις . Επομένως τι λες ? Ποιος από τους δυο μας έχει δίκιο ?
Ορέστης : Δεν γνωρίζω .
Απάντηση : Βλέπεις λοιπόν ! Η σωστή απάντηση δεν είναι πιστεύω . Όπως δεν είναι και δεν πιστεύω ! Η σωστή απάντηση στο ερώτημα της υπάρξεως ή μη ενός κηροπηγίου στο μπάνιο της κοπέλας δίπλα δεν μας αφορά . Επομένως , είναι ανόητο να μας απασχολεί αυτό το ερώτημα ! Για αυτό κι εγώ σου λέω απλά πως δεν με ενδιαφέρει . Αυτή είναι και η απάντηση στο ερώτημα του Θεού : Δεν με ενδιαφέρει αν υπάρχει Θεός .
Ορέστης : Μα καλά , αυτό δεν είναι βλασφημία προς τον Θεό ?
Απάντηση : Θα σου θέσω μιαν άλλη ερώτηση : Τι είναι αυτό που σε κάνει να λες πως υπάρχει Θεός ?
Ορέστης : Να σου πω ! Πως γίνανε όλα αυτά τα θαυμαστά πράγματα γύρω μας ? Εμείς ? Τα ζώα ? Έγιναν όλα τυχαία και μόνα τους ?
Απάντηση : Μου απαντάς με ερώτηση . Αυτό σημαίνει πως δεν γνωρίζεις πως έγιναν τα πράγματα γύρω μας . Παρόλα αυτά , δεν γνωρίζεις και τον Θεό που επικαλείσαι πως μας δημιούργησε , διότι πολύ απλά δεν μπορείς να τον δεις ! Ουσιαστικά απαντάς σε μια ερώτηση που δεν ξέρεις , με μια άλλη ερώτηση που είναι σίγουρο πως δεν θα μάθεις ποτέ ! Και σαν να μην φτάνει αυτό , φαίνεσαι και σίγουρος λέγοντας πως έτσι είναι .
Θέλω να σου πω δηλαδή , πως προσπαθείς να ανάψεις το κηροπήγιο , που παρότι δεν το έχεις δει ποτέ σου , μονάχα με την δύναμη της σκέψης σου ! Οπότε , αν μου πεις το άναψα , μπορώ να σου πω πως δεν το άναψες . Κι αν μου πεις δεν το άναψα , μπορώ να σου πω πως εγώ το βλέπω αναμμένο ! Αλλά η σωστή απάντηση , η απάντηση της λογικής , λέει πως όχι μονάχα δεν μας ενδιαφέρει το ζήτημα , αλλά δεν πρέπει και να μας ενδιαφέρει .
Για αυτό σου λέω : Ασχολήσου με τα πράγματα που βλέπεις και προσπάθησε να κατανοήσεις αυτά που συλλαμβάνεις μέσω των αισθήσεών σου . Διότι με το να ασχοληθείς με όσα δεν αντιλαμβάνεσαι , στην ουσία το μόνο που θα καταφέρεις είναι να χάσεις πολύτιμο χρόνο από την πραγματικότητα . Και η πραγματικότητα , φίλε μου , είναι η ζωή .
Το να απαντήσεις σε μια ερώτηση , με μια μεγαλύτερη ερώτηση που δεν θα γνωρίζεις ποτέ σου , είναι χάσιμο χρόνου . Διότι όπως δεν θα σε απασχολούσε το κηροπήγιο της γειτόνισσας , είμαι σίγουρος για αυτό , έτσι δεν θα πρέπει να σε απασχολεί και ο Θεός . Κι αυτό διότι βρίσκεται σε άλλον κόσμο , ή καλύτερα , εκτός κόσμου σύμφωνα και με την Αγία Γραφή .
Αν λοιπόν λες « με δημιούργησε ο Θεός » , που είναι ανώτερο Ον , εγώ ως κατώτερο ον έρχομαι και σε ρωτώ : Γιατί σε δημιούργησε σε έναν υλικό και κατώτερο κόσμο που ο μόνος τρόπος για να τον προσεγγίσεις είναι το μυαλό σου , η σκέψη σου και όχι δια μέσω , έστω , μιας μονάχα αίσθησης ?
αυτό Γι ' μην ασχολείσαι με όσα δεν αισθάνεσαι , αλλά μάθε να ψάχνεις για όσα αισθάνεσαι . Μόνο τότε θα νιώσεις άνθρωπος του οποίου τα πόδια θα πατούν στην γη και η λογική σου θα είναι ικανή να σκεφτεί σοφά .
Διότι ακόμη και η ίδια η λέξη « λογικός » , πηγάζει από τον λόγο . Και ο λόγος είναι καθαρά ανθρώπινο χαρακτηριστικό . Ο Θεός δεν μιλάει με στόμα , δεν μιλάει με φωνή !
Ακόμη και αν τον ρωτήσεις το βράδυ στα κρυφά , δεν θα σου απαντήσει . Και ξέρεις γιατί ? Διότι ο Θεός δεν έχει ανάγκη να σου απαντήσει . Εσύ όμως , εφόσον ζητάς κάτι από αυτόν , σημαίνει πως έχεις και ανάγκη κάποιας απάντησης .
Επομένως , αυτή σου η ανάγκη είναι αυτή που πλάθει τον Θεό . Είναι ακριβώς η ίδια που ερμηνεύει κιόλας τα γεγονότα του μέλλοντος , βλέποντάς τα ως απάντηση από τον Θεό . Ώστε να πείσεις τον ίδιο σου τον εαυτό πως : δεν είμαι παράλογος , δεν πράττω άλογα . Και μετά καταλήγεις : Να ορίστε δεν είμαι ο μόνος !
Και όταν κάποιος βρεθεί και σου πει το αντίθετο επαναστατείς ! Θέλεις να λογομαχήσεις με κάποιον που σου λέγει το αντίθετο της άποψής σου . Όμως αυτή η λογομαχία να ξέρεις σε κάνει δύο φορές πιο παράλογο ! Διότι δεν φτάνει που έχεις μια παράλογη άποψη , λογομαχείς για να υποστηρίξεις αυτή σου την άποψη , με μια εξίσου παράλογη άποψη κάποιου άλλου !
Για αυτό σου λέω , η μόνη απάντηση στο ερώτημα του Θεού είναι : Δεν με ενδιαφέρει αν υπάρχει Θεός .
Τρίτη 1 Ιουνίου 2010
Η συγκλονιστική ιστορία μιας συγκλονιστικής φωτογραφία
Το Μάρτιο του 1993 ο φωτογράφος Carter ταξίδεψε μαζί με το βοηθό του, Joao Silva, στο νότιο Σουδάν για να φωτογραφίσει τις κινήσεις του τοπικού επαναστατικού κινήματος. Συγκλονισμένος από τις εικόνες φτώχειας και εξαθλίωσης που απαθανάτισε με το φωτογραφικό φακό του, άρχισε να ετοιμάζει ένα ρεπορτάζ για τα θύματα της πείνας που καθημερινά έχαναν τη ζωή τους.
Στο μικρό χωριό της Αγιόντ αντίκρυσε ένα μικρό κορίτσι, γυμνό, σκελετωμένο, να
σέρνεται από την πείνα. Λίγα μέτρα το χώριζαν από το σταθμό τροφοδοσίας που είχε στήσει ο ΟΗΕ, όταν ένα αρπακτικό πουλί προσγειώθηκε λίγο πιο πίσω του. Ξέρουμε τι περιμένει πάντα ένα όρνιο…
“Έξω από ένα βρώμικο δωμάτιο είδα ένα παιδί, ένα κοριτσάκι γυμνό, να κείτεται στο
έδαφος”, εξομολογείται. “Το φωτογράφιζα όταν ξαφνικά είδα ένα όρνιο να στέκεται πίσω
του και να περιμένει το θάνατό του. Σταμάτησα για 20 λεπτά, αλλά το πουλί παρέμενε εκεί.
Το καταδίωξα, κάθισα σε ένα δέντρο και άρχισα να κλαίω…”.
Λίγες μέρες μετά οι New York Times αγόρασαν τη φωτογραφία, που δημοσιεύτηκε στο
επόμενο φύλλο. Η φωτογραφία προκάλεσε την κοινή γνώμη, οι κραυγές διαμαρτυρίας ήταν
ουρανομήκεις: γιατί δεν βοήθησε το κοριτσάκι αλλά περίμενε να βγάλει τη φωτογραφία;
14 μήνες μετά, στις 23 Μαϊου 1994, ο Kevin Carter ανέβαινε στη σκηνή του Low Memorial Library του Πανεπιστημίου της Columbia για να παραλάβει το Pulitzer Prize for Feature Photography.
Σε φίλους εμπιστεύτηκε ότι μετάνιωσε που δε σήκωσε το παιδί να το πάει στο σταθμό
τροφοδοσίας και δεν αγνόησε τις γενικές δημοσιογραφικές οδηγίες που θέλουν να μην
αγγίζουν δημοσιογράφοι θύματα για το φόβο των επιδημιών. Παρόλα αυτά, πολλοί
συνάδελφοι τον κατηγόρησαν ότι “Κοιτάζοντας απλά το παιδί και φωτογραφίζοντας το, έγινε ο ίδιος ακόμη ένα, πιο σύγχρονο, όρνιο…”.
Οι εφιάλτες του μεγάλωναν μετά την απονομή του βραβείου. Οι Αμερικανοί τον πήγαιναν
στα πολυτελή εστιατόρια της Νέας Υόρκης και αρνιόταν να φάει. @εν κατέβαινε πια τίποτα στο στομάχι του. Περιέπεσε σε βαθιά κατάθλιψη και δε μιλούσε σε κανέναν. Με το λίγο κουράγιο που του είχε απομείνει, στους ενοχλητικούς έλεγε: “αν δεν μπορείτε να βοηθήσετε πρακτικά να σωθούν αυτά τα παιδιά εκεί κάτω, φροντίστε να μάθετε τι γίνεται εκεί κάτω”.
“Οι πιο πολλοί”, έλεγε αργότερα με πίκρα, “δεν ήξεραν αν το Σουδάν είναι χώρα ή αραβικό γλυκό”… Τουλάχιστον με αυτό του έργο στοίχειωσε όλο τον κόσμο, με αποτέλεσμα να ενισχυθεί σημαντικά η αποστολή βοήθειας. Οι περισσότεροι τον κατηγόρησαν δριμύτατα, κάποιοι τον αμφισβήτησαν. Άξιζε όμως τις κατηγορίες; Αυτό το δίλημμα το πλήρωσε με τη ζωή του…
…Δύο μήνες μετά, στις 27 Ιουλίου 1994, ο Cartrer έφτασε με το αυτοκίνητό του, μέχρι τον ποταμό Braamfonteinspruit, πίσω από το πατρικό του σπίτι στο Parkmore.
Προσάρμοσε ένα λάστιχο στην εξάτμιση του αυτοκινήτου του και το κατηύθηνε στο
εσωτερικό του οχήματος, κλείνοντας τα παράθυρα. Στα 34 του χρόνια έφυγε από τη ζωή,
πνιγμένος από θλίψη, τύψεις και ενοχές…
Το σημείωμα που βρέθηκε δίπλα του ήταν πολυσέλιδο, αλλά ακατάληπτο. Απευθυνόταν
στον Joao Silva, τον άλλο αυτόπτη μάρτυρα εκείνης της τραγικής φωτογράφισης και μεταξύ άλλων έλεγε:
“Αγαπητέ Θεέ, υπόσχομαι ότι δε θα πετάξω πια άλλο φαγητό στα σκουπίδια, όσο άνοστο κι αν είναι. Προσεύχομαι ότι θα προστατεύεις την ψυχή αυτού του παιδιού(…) πραγματικά, πραγματικά λυπάμαι… Ο πόνος της ζωής υπερισχύει της χαράς σε σημείο ότι η χαρά δεν υπάρχει…”.
Απ' το περιοδικό “Καλειδοσκόπιο”
Στο μικρό χωριό της Αγιόντ αντίκρυσε ένα μικρό κορίτσι, γυμνό, σκελετωμένο, να
σέρνεται από την πείνα. Λίγα μέτρα το χώριζαν από το σταθμό τροφοδοσίας που είχε στήσει ο ΟΗΕ, όταν ένα αρπακτικό πουλί προσγειώθηκε λίγο πιο πίσω του. Ξέρουμε τι περιμένει πάντα ένα όρνιο…
“Έξω από ένα βρώμικο δωμάτιο είδα ένα παιδί, ένα κοριτσάκι γυμνό, να κείτεται στο
έδαφος”, εξομολογείται. “Το φωτογράφιζα όταν ξαφνικά είδα ένα όρνιο να στέκεται πίσω
του και να περιμένει το θάνατό του. Σταμάτησα για 20 λεπτά, αλλά το πουλί παρέμενε εκεί.
Το καταδίωξα, κάθισα σε ένα δέντρο και άρχισα να κλαίω…”.
Λίγες μέρες μετά οι New York Times αγόρασαν τη φωτογραφία, που δημοσιεύτηκε στο
επόμενο φύλλο. Η φωτογραφία προκάλεσε την κοινή γνώμη, οι κραυγές διαμαρτυρίας ήταν
ουρανομήκεις: γιατί δεν βοήθησε το κοριτσάκι αλλά περίμενε να βγάλει τη φωτογραφία;
14 μήνες μετά, στις 23 Μαϊου 1994, ο Kevin Carter ανέβαινε στη σκηνή του Low Memorial Library του Πανεπιστημίου της Columbia για να παραλάβει το Pulitzer Prize for Feature Photography.
Σε φίλους εμπιστεύτηκε ότι μετάνιωσε που δε σήκωσε το παιδί να το πάει στο σταθμό
τροφοδοσίας και δεν αγνόησε τις γενικές δημοσιογραφικές οδηγίες που θέλουν να μην
αγγίζουν δημοσιογράφοι θύματα για το φόβο των επιδημιών. Παρόλα αυτά, πολλοί
συνάδελφοι τον κατηγόρησαν ότι “Κοιτάζοντας απλά το παιδί και φωτογραφίζοντας το, έγινε ο ίδιος ακόμη ένα, πιο σύγχρονο, όρνιο…”.
Οι εφιάλτες του μεγάλωναν μετά την απονομή του βραβείου. Οι Αμερικανοί τον πήγαιναν
στα πολυτελή εστιατόρια της Νέας Υόρκης και αρνιόταν να φάει. @εν κατέβαινε πια τίποτα στο στομάχι του. Περιέπεσε σε βαθιά κατάθλιψη και δε μιλούσε σε κανέναν. Με το λίγο κουράγιο που του είχε απομείνει, στους ενοχλητικούς έλεγε: “αν δεν μπορείτε να βοηθήσετε πρακτικά να σωθούν αυτά τα παιδιά εκεί κάτω, φροντίστε να μάθετε τι γίνεται εκεί κάτω”.
“Οι πιο πολλοί”, έλεγε αργότερα με πίκρα, “δεν ήξεραν αν το Σουδάν είναι χώρα ή αραβικό γλυκό”… Τουλάχιστον με αυτό του έργο στοίχειωσε όλο τον κόσμο, με αποτέλεσμα να ενισχυθεί σημαντικά η αποστολή βοήθειας. Οι περισσότεροι τον κατηγόρησαν δριμύτατα, κάποιοι τον αμφισβήτησαν. Άξιζε όμως τις κατηγορίες; Αυτό το δίλημμα το πλήρωσε με τη ζωή του…
…Δύο μήνες μετά, στις 27 Ιουλίου 1994, ο Cartrer έφτασε με το αυτοκίνητό του, μέχρι τον ποταμό Braamfonteinspruit, πίσω από το πατρικό του σπίτι στο Parkmore.
Προσάρμοσε ένα λάστιχο στην εξάτμιση του αυτοκινήτου του και το κατηύθηνε στο
εσωτερικό του οχήματος, κλείνοντας τα παράθυρα. Στα 34 του χρόνια έφυγε από τη ζωή,
πνιγμένος από θλίψη, τύψεις και ενοχές…
Το σημείωμα που βρέθηκε δίπλα του ήταν πολυσέλιδο, αλλά ακατάληπτο. Απευθυνόταν
στον Joao Silva, τον άλλο αυτόπτη μάρτυρα εκείνης της τραγικής φωτογράφισης και μεταξύ άλλων έλεγε:
“Αγαπητέ Θεέ, υπόσχομαι ότι δε θα πετάξω πια άλλο φαγητό στα σκουπίδια, όσο άνοστο κι αν είναι. Προσεύχομαι ότι θα προστατεύεις την ψυχή αυτού του παιδιού(…) πραγματικά, πραγματικά λυπάμαι… Ο πόνος της ζωής υπερισχύει της χαράς σε σημείο ότι η χαρά δεν υπάρχει…”.
Απ' το περιοδικό “Καλειδοσκόπιο”
Πέμπτη 27 Μαΐου 2010
"Διαβολική σύμπτωση ή κάτι άλλο συνέβη με έκρηξη στην εξέδρα της BP..;; "
Ο Άλεξ αναλύει το συνταρακτικό και ύποπτο παράξενο της «προφητείας» στην ταινία Knowing με τον Νίκολας Κέιτζ που βγήκε στις αίθουσες της Αμερικής το 2009, αλλά αναφέρεται με ανατριχιαστική ακρίβεια στην συγκεκριμένη έκρηξη και την πετρελαιοκηλίδα που κατέκλυσε τον Κόλπο του Μεξικό ένα χρόνο μετά.
Η ημερομηνία 20/4/2010 δεν είναι ακριβής «πρόβλεψη».Στην ταινία λέει πως είναι 15 Οκτωβρίου όταν γίνεται η έκρηξη.
Είναι πολύ δύσκολο να αποδοθεί αυτό σε μια απλή σύμπτωση...
Δείτε το video...
δείτε και το σχετικό trailer με τις λεπτομέρειες και την επίμαχη σκηνή:
Ο Άλεξ αναλύει το συνταρακτικό και ύποπτο παράξενο της «προφητείας» στην ταινία Knowing με τον Νίκολας Κέιτζ που βγήκε στις αίθουσες της Αμερικής το 2009, αλλά αναφέρεται με ανατριχιαστική ακρίβεια στην συγκεκριμένη έκρηξη και την πετρελαιοκηλίδα που κατέκλυσε τον Κόλπο του Μεξικό ένα χρόνο μετά.
Η ημερομηνία 20/4/2010 δεν είναι ακριβής «πρόβλεψη».Στην ταινία λέει πως είναι 15 Οκτωβρίου όταν γίνεται η έκρηξη.
Είναι πολύ δύσκολο να αποδοθεί αυτό σε μια απλή σύμπτωση...
Δείτε το video...
δείτε και το σχετικό trailer με τις λεπτομέρειες και την επίμαχη σκηνή:
Η ημερομηνία 20/4/2010 δεν είναι ακριβής «πρόβλεψη».Στην ταινία λέει πως είναι 15 Οκτωβρίου όταν γίνεται η έκρηξη.
Είναι πολύ δύσκολο να αποδοθεί αυτό σε μια απλή σύμπτωση...
Δείτε το video...
δείτε και το σχετικό trailer με τις λεπτομέρειες και την επίμαχη σκηνή:
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Δημοφιλείς αναρτήσεις
-
Μάγιας, ο μεγαλύτερος πολιτισμός πάνω στη Γή Εισαγωγή Ίσως να μην υπάρχουν άλλες λέξεις που να χρησιμοποιήθηκαν με τόσο άστοχο και ...
-
ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΟΙ ΕΡΕΥΝΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΦΟΝΟ ΤΟΥ ΜΕΝΤΙΟΥΜ Πώς πλουτίζουν οι σύγχρονοι μάγοι εις βάρος αφελών και πονεμένων 50.000 άτομα «δηλών...
-
Τό νερό ἀκούει, διαβάζει, αἰσθάνεται Οἱ κρύσταλλοι εἶναι μία στερεά οὐσία τῆς ὁποίας τά ἄτομα καί τά μόρια ἐμφανίζουν μία δο...
-
Posted by Ion Maggos in Καίρια , Τεχνολογία “Ξέρω πολύ καλά ότι το ανθρώπινο είδος γνώριζε την ύπαρξη μιας παγκόσμιας ενέργειας σχετιζό...
-
Γράφει ο Νικ. Αλ. Αργυρίου O χρυσός αριθμός Φ έχει σχέση με την μουσική οκτάβα, αλλά από μαθηματικής απόψεως έχει παράξενες ιδιότητες, π...
-
ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΠΡΟΣ Ο.Ε.Α. . ΚΑΡΑΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΑΙ ELLIN VS CHAOS ΓΙΑ ΤΟ ΥΒΡΙΣΤΙΚΟ ΣΧΟΛΙΟ ΠΟΥ ΕΙΣΕΠΡΑΞΑ , ΟΧΙ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΑ ΔΙΑΦΩΝΊΑ ΜΟΥ ΜΕ ΤΗ ...
-
Η πρώτη πρωτεύουσα της Ελλάδας, το Ναύπλιο, μαγεύει τον επισκέπτη της όχι μόνο με το φυσικό κάλλος της και τα ιστορικά μνημεία της, αλλά ...
-
Αστρικά ταξίδια-μια άλλη διάσταση Συνήθως όταν μιλάμε για το αστρικό επίπεδο λέμε ότι πρόκειται για έναν "άλλο κόσμο", παρά...


